Escape from a Psychopath [ON-HOLD]

Prologue

Prologue

Pinagpapawisa't nanginginig ang buong katawan ko habang pinipilit kong hanapin ang tamang susi ng pinto para makalabas ako sa kwartong pinagkukulungan ko.

Kahit na hinang-hina na ang katawan ko pinilit ko pa ring bumangon para magawa ko ang planong pagtakas ko. Tiyak na kapag na nahuli niya ako, parurusahan niya ako. At ayokong mangyari 'yon.

Sumagi sa isipan ko kung bakit pagod na pagod ang katawan ko. Wala siyang sawa sa paggamit sa katawan ko. 'Yong tipong magmula hapon hanggang madaling araw hindi niya pa rin akong tinigilan. Wala siyang kapaguran sa katawan.

May isang pangyayari na talagang pinuwersiya niya akong makipagtalik sa kanya pero umayaw ako dahil iba ang pakiramdam ko sa kanya no'n. Parang may nag-iba sa kanya. Mas naging delikado. Ginawa ko ang lahat para makatakas sa kanya no'n. Pero lagi niya akong nahuhuli. Nanlaban ako sa kanya, pero sadyang mas malakas siya sa'kin na ikinahina ng katawan ko at nagpaubaya sa kanya.

Ilang buwan na akong nakakulong sa silid na 'to. Lagi kasi niyang kinakandado ang pinto mula sa labas kaya hindi ako makalabas-labas. Siguro naramdaman niyang gusto kong tumakas sa puder niya. Kaming dalawa lamang ang nakatira dito sa mansyon niya, wala siyang mga katulong. Wala tuloy akong mapaghihungan ng tulong. Sa sarili ko lamang ako umaasa.

Pinagsisisihan kong nakilala ko siya. Kung hindi dahil do'n, hindi ako makukulong dito.

Lumakas ang kabog ng dibdib ko nang mabuksan ko ang pinto. Buti hindi 'to naka-lock mula sa labas. Malaki ang tuwa ko dahil sa wakas makakatakas na ako sa lalaking dahilan ng pagkamiserable ng buhay ko.

Pero ang tuwa at ang pag-asa kong makatakas ay naglaho dahil sa lalaking kararating lamang. Nakaharang ang malaki't matipuno nitong katawan sa pinto.

Halos pagpawisan ako't manginig sa takot dahil sa paraan ng pagtingin niya sa'kin.

Nanlilisik ang mga mata niya at ang panga ay nakatiim. Ang mga kamay niya ay nakakuyom na parang nagpipigil. Tumataas-baba ang dibdib niya na parang hiningal.

Nanlamig ang mukha ko at napaatras ng ilang hakbang. Halos hindi na ako makahinga ng maayos dahil mas lumakas ang pintig ng puso ko.

Nahuli ako.

Hinding-hindi na ako makakatakas.

"What are you doing?" mahina ngunit mariin niyang sabi. Hindi ako makapagsalita. Natulala ako sa nangyari. Ayaw magproseso ng utak ko. Pero takot na takot sa maaaring mangyari sa'kin. Kung bakit pa kasi maaga pa siyang bumalik.

Inilang hakbang niya ang pagitan naming at hinawakan ng mariin ang braso ko. Napaigik ako sa ginawa niya. May dagdag pasa na naman ako nito.

"I'm asking you! What the fuck are you doing?! Tatakas ka?!" nanggagalaiting bulyaw niya sa'kin. Pulang-pula na ang mukha niya dahil sa pagpipigil ng galit.

Nagpumiglas ako sa hawak niya para makatakas ako pero hindi niya ako hinayaan bagkus mas hinigpitan pa niya 'yon.

"Aray!"

Tumulo ang luha ko. Ang sakit ng pagkakahawak niya sa braso ko. Paniguradong namumula na 'yon.

"Hindi ka ba sasagot?! Ha?!"

Pabalibag niya akong binitawan na kinasalampak ko sa sahig. Patuloy pa rin ako sa pag-iyak ko. Hinang-hina na ang katawan ko.

"P-pakawalan mo n-na lang a-ako..." hinang-hina kong sabi sa kanya. Kagat ang labi ko, pinipigilan kong humikbi.

Lalong nagdilim ang mukha niya. Para siyang papatay anumang oras. Umiiyak akong napaatras ng lumapit siya sa'kin. Nagtatagis ang mga bagang niya.

Hinawakan niya ang palapulsuhan ko. Akmang kakaladkarin niya ako ng pilit ko 'tong binawi. Hinigpitan niya ito ng kinadaing ko.

"M-masakit... t-tama na..." pagmamakaawa ko sa kanya sa pagitan ng iyak ko.

"Shut the fuck up! Kung hindi ka nagtangkang tumakas hindi ka masasaktan ng ganito! I told you a thousand times that you cannot escape from me! You are bound to fucking stay in this goddamn house! You understand me?!" galit na sigaw niya sa'kin. Umiling-iling ako sa kanya. Ayoko na. Tama na.

Nakatitig lang siya sa'kin habang umiiyak ako. Wala akong makitang emosyon sa mga mata niya. Parang hind siya ang nakilala kong Hellion nitong nakaraang pamamalagi ko rito. Parang nag-iba ang nakilala kong Hellion. Hindi ko talaga siya lubos na kilala. Sana hindi ko siya pinagkatiwalaan. Edi sana wala ako sa sitwasyon na 'to.

"You fucking push to my limits. You need to be punish. Big time." Mahina ngunit mapanganib niyang sabi sa'kin.

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Namutla ang buong mukha ko sa sinabi niya. Tuloy-tuloy sa pag-agos ang mga luha ko. Umiling ako't umiyak. Tama na. Pagod na pagod na ako.

"Please, hindi na ulit ako tatakas. Huwag mo lang ako parusahan." Nanginginig kong sabi sa kanya. Tila nabingi siya sa sinabi ko.

Marahas niya akong tinayo at binuhat na parang sako. Pinaghahampas ko siya sa likod niya pero para siyang bato dahil hindi man lang niya ininda 'yon.

"Stop moving or I'm going to fuck you hard right here, right now." Malamig niyang sabi at nagsimulang maglakad palapit sa kama namin.

"Bitawan mo ko!" sabi ko at nagpupumiglas pa rin.

Hindi niya pinakinggan ang sinabi ko. Pabalibag niya akong hinagis sa kama.

Muntik na akong mauntog sa headboard ng kama kung hindi kaagad ako bumangon. Malakas ang pagkakahagis niya sa'kin.

Nasa paanan siya ng kama at nakatayo lang doon. Madilim pa rin ang kanyang mukha. Ang dalawa niyang kamay ay nakakuyom.

"I said stay in this room. But what did you do?" mahina niyang sabi. Hindi ako sumagot.

"What did you do?!" sigaw niya na ikinaigtad ko. Lumakas ang hikbi ko.

Nagsukatan kami ng tingin. Ako na ang unang umiwas. Hindi ko kayang titigan siya ng deretso sa mata.

"Face this consequence." Malamig niyang sabi sabay tanggal ng pang-itaas niyang damit.

Nanlaki ang mga mata ko nang baklasin niya ang sinturon niya at tanggalin 'yon. Sinunod din niya ang pantalon niya, at tinira ang boxer niya.

Umiiyak akong umaatras hanggang sa maramdaman ko ang dulo ng kama. Lumapit siya sa'kin. Puno ng galit at pagnanasa ang mga mata niya.

"W-wag..." halos pabulong kong sabi sa kanya. Pero nanatili siyang binge.

"Aaahh!" parehas niyang hinila ang paa ko palapit sa kanya. Kaagad siyang dumagan sa'kin. Kinuha niya ang dalawa kong kamay at nilagay sa taas.

Nilapit niya ang mukha niya sa'kin at marahas niya akong hinalikan. Hindi ko siya pagbibigyan. Nanatiling tikom ang bibig ko.

Naramdaman kong gumagapang sa iba't-ibang parte ng katawan ko ang isa niya kamay. Hanggang sa umabot 'yon sa ibabaw ng dibdib ko.

"Aaahh!" daing ko ng pisilin niya ng mariin ang dibdib ko. Nagtagumpay siya sakupin ang bibig ko.

"Hmmp!"

Pinasok niya ang dila niya sa bibig ko at naglikot. Na para bang hinahanap niya ang dila ko. Pinunit niya ang suot kong damit kasama na ang bra ko. Nagpumiglas ako. Sinapo niya ang kaliwang dibdib ko at marahas na minasahe. Para bang gigil na gigil ito. Masaki tang ginawa niya.

Pinutol niya ang halik at hinalikan ako sa may tenga pababa sa leeg ko. Lumandas ang panibagong luha mula sa mata ko.

Nilapit niya ang bibig niya sa tenga ko at bumulong na may halong banta.

"Don't try to escape again. You don't know what I will do to you if ever you fucking did it again. Face it. This is your destiny. You can't escape it. You're mine, only mine. Fucking remember that. You can never escape this hell."

_____________________

Author's Note:

So, what can you say about the Prologue? I'll be posting the next chapter by this week, so stay tuned! Hope you enjoyed reading! (((:

Posted: May 2, 2020