BFF

23 bölüm

Bu kitabı seveceğini düşündüğünüz arkadaşlarınıza tavsiye ederseniz sevinirim ❤️

Keyifli okumalar^^

Bitmek bilmeyen kimya dersinden sonra zilin çalmasıyla kafamı sıraya gömdüm. Başım inanılmaz derecede ağrıyordu sanki beynimin içinde davul çalıyorlar gibi hissediyordum. Bakışlarım Barışı bulduğunda dersten hiç etkilenmemiş gibi not tutmuş olduğu kağıda göz gezdiriyordu. Bitkin bir şekilde oflayıp kafamı sıraya gömüp, bakışlarımı sınıftakilere çevirdim. Yarışmalar bitene kadar kızlarla aynı sınıfta eğitimimize devam edecektik bu fikir ilk başlarda herkes için işkence gibi gözüksede bir yandanda bu düşmanlığın son vermesine neden olmuştu. Yani ben öyle düşünüyordum. Gözlerimi kapatıp ofladığımda Barış hafif tebessümle bana bakıp saçlarıma küçük bir buse kondurdu. Gülümseyip ellerimle yüzümü kapattım. Barış tebessümle kalmayıp kahkaha attığında tüm sınıf bize bakıp "Noluyoruz?" Bakışı attılar. Bizden ses gelmeyince önlerine dönüp benim gibi kafalarını sıraya gömdüler şuan tüm sınıf olarak bitmiş durumdaydık. Herkes bitkin bir halde kendi sırasında oturmuş dinleniyordu. Sinirlernip Barışa bakıp, ölümcül bakışlarımı üstüne yolladığımda,bana bakmayıp not tuttuğu kağıda bakıyordu. Şuan onun yüzünden tüm sınıfa rezil olmuştum. Herkes Barışla aramda bir şeyler olduğunun farkındaydı ama birbirimizi sevgili olarak görmüyorduk. Yada normal sevgililer gibi el ele tutuşup sinema izlemeye veya eylence merkezlerine gitmiyorduk. Onun yerine yasal olmayan işler yapıp adam öldürüyorduk. Bazen onlara özenmiyor değildim. Bende Barışla eylence merkezine gidip deli gibi eylenmek isterdim veya Romantizm konulu filim seçip tüm gün sinemada durmak isterdim ama gel görün ki bu güzel aktiviteleri yapacak vaktimiz yoktu.
Sıkıntılı bir şekilde nefes verip, yüzümü diğer yana çevirip gözyaşlarımı serbest bıraktım. Şuan ağlamam çok saçmaydı biliyordum ama malum günümdede olduğum için göz ardı edilebiliridi ağlamam.
Yanağımda hissettiğim dokunuşla göz yaşlarımı silip Barışa baktım. Umarım ağladığımı anlamazdı.

Meraklı gözlerle bana bakıyordu. Derin bir iç çekip,

"Neden ağlıyorsun?"

Yalancıktan gözlerimi devirip " yoo ne ağlaması gözüme toz kaçtı." Dedim. Şuan benim yüzümden Barışında üzülmesini istemiyordum.

Cevabımdan tatmin olmamış gibi tek kaşı havada bana bakarken inanmadığını anlayıp içimden geçenleri tek tek söyleyecektim. Bunları bilmeye hakkı vardı sonuçta beraber bir yola başladıysak birimizin sıkıntısını birdiyeri bilmeliydi.

Ellerimi saçlarıma götürüp bir tutamını parmağıma doladım. Sıkıntı veya heyecanlandığımda hep saçlarımla oynardım. Barış benden cevap bekler gibi bakmaya devam ederken nefesimi verip içimden geçenleri söylemeye başladım.

"Barış biz seninle neyiz? Sevgili desen, sevgili olan insanlarla alakamız yok. El ele tutşamıyoruz, birlikte sinemaya gidemiyoruz, eylenemiyoruz varsın yoksun hep iş. Sence bu normal mi? Bak seni tüm kalbimle seviyorum sonsuza kadarda seveceğim ama biraz bizede vakit ayırsan. Sadece sen ve bana. İş olmadan, bizimkiler olmadan sadece bize."
İçimden geçenleri olduğu gibi Barışa söylediğimde rahatlamıstım. Umarım beni yanlış anlamazdı onunla ne olursa olsun eyleniyordum ama bazen de normal insanlar gibi gezip tozup eylenmekte istiyordum.

Barış birkaç saniye yüzüme batı. Sanki bir şeyler düşünüyor gibiydi. Fikrinden tatmin olmuş gibi gülümsedi. Ayağa kalkıp, elimden tutup sınıftan çıktık. Soran gözlerle Barışa baktığımda beni umursamayıp koridorları aşıp okuldan çıktı. Bakışlarını bana çevirip
"Madem sadece benimle vakit geçirmek istiyorsun o zaman tüm gün boyunca deliler gibi eğlenelim."

İnanamayarak Barışa baktığımda bu söylediklerini doğruluk payını ölçtüm sonuçta barıştan bahsediyoruz bir kere bile eylence merkezine gitmediğine adım gibi emindim.