Special Chapter.

3 1 0
                                        

Luanne's POV.

Nasa van ako ngayon kasama si Tita Ria at ang mga kapatid kong konsumisyon. May mahalagang tao kaming pupuntahan. Wala pa kami ron pero nasasaktan nanaman ako.

I just realized how weak I really am. For not protecting those who is always with me, and being protected by those who needs me.

Don't worry mom and dad. Someday I will overcome this as if nothing happened and that is not a promise but a goal.

"Nandito na tayo." Tita Ria informed me. We entered the royal cemetery where she is resting. Bumaba ako sa van kasama sila pero pakiramdam ko mag isa lang ako. Why do you have to make my heart dying like this?

Every step I took the harder it is to move.

Huminto ako sa harapan ng isang altar kung saan sya naruruon.

Malayo pa lang ako pero tanaw ko na ang maganda nyang mukha sa isang napaka laking litrato na nasa tabi ng isang glass coffin.

Secluded area ito at tanging mga piling tao lang ang nakaka pasok. How sad that even her dead body is always alone. How I wish I can stay here longer and be with her.

"Pwede ba akong mapag isa muna?" Tanong ko kila tita Ria. Tumango naman sya at naupo sa isang upuan na nasa tabi lama ng ng pintuan. Pumasok ako sa roon at isinara ang pinto.

Matapang akong nag lakad papunta sa kanya. Naupo ako sa harapan nya at naka ngiti syang hinarap.

"Naige, it's been a long time." Nakangiti kong simula. Binuksan ko ang bag ko at kinuha ang isang container.

"Alam kong hindi mo na to ma appreciate but.. I worked hard getting this for you." Natatawa kong sabi. Inilagay ko ang container sa lamesitang nasa tabi ng glass coffin. Looking at her helpless body broke me.

I clenched my teeth thinking of what did they do exactly to her. I hate myself for not noticing it.

"I miss you so much. How I wish we can be together once more. You know what? I have a son named Levian. I want you to see him and I even wish for you to teach him all the things that you knew when he grew up... But I guess..." I wiped my tears before continuing.

"But I guess, You will be the greatest part of the story of my life that I have to tell him." Lumuluhang ani ko. Pinunasan ko ang luha ko at tumingin sa may bintana. Tinitigan ko ang langit.

"You are the last person I thought of breaking ones promise. Ikaw yung taong alam kong tutuparin ang promise nya kahit anong mangyari. But I guess promises are signs of ones disappearance." Naluluha paring sabi ko. I can't bear to see her like that. To see her lying in that coffin.

"Why are you there?" Hindi ko mapigilang mag tanong sa kanya. Umiling na lang ako pag katapos kong mag tanong. sasagot pa ba sya hindi naman na eh.

After staring at her for a while I decided to stand up. Inayos ko ang damit ko at ginawaran sya nang isang ngiti.

"I hope I can see you again." I said smiling at her. Pinunasan ko muna ang mukha ko at sinigurado na hindi nila mahahalata ang pag iyak ko. I don't want them to see me like this.

Pag labas ko ay bumungad saakin ang page mumukha ni Lucille.

"Are you okay?" I'm not.

"I am." Naka ngiting sagot ko sa kanya. 'I will.

"Don't worry. Where ever she is I know she's proud of you. Always remember the day she promised you she will never leave you. Even wala sya sa tabi mo literally, nandyan lang sya para I-guide ka." My expression soften on what she said. Yes I know she's always here.

"So are you. Mommy and Daddy is always beside us." Nakangiti na lang na sagot ko. She smiles back. It's been a long time seeing her smile.

sumenyas ako sa kanya na mag lalakad lakad muna ako sa labas upang maka langhap ng sariwang hangin. Nang makita ko ang isang bench ay agad akong naupo rito.

I looked at the blue sky on top of me. I think this is the right time move forward. I shall forget the past now.

Truth or DeathWhere stories live. Discover now