နှစ်ရက်ပင် ရှိပြီ။
တောရိပ်၊ တောင်ရိပ်တွေကြောင့် အေးမြလတ်ဆတ်သော လေသည် စမ်းချောင်းဘေးတွင်ထိုင်နေသည့် ကောင်လေးအား ဖြတ်ပြေးကျီစယ်သွားကြသည်။
သဘာဝအလျောက် စီးဆင်းနေသော ဤစမ်းရေများသည် သူတို့အတွက် ဘုရားပေးသည့်ဆု။ ထိုစိမ့်စမ်းထဲမှ ရေများအား ခွက်ပါးလေးအသုံးပြု၍ အပေါ်ယံမျှ ရှပ်ခပ်ကာ ဝါးကျည်တောက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အမြန်ပင် ပြည့်သွားသော တစ်ဖက်ပိတ်ဝါးဆစ်ချောင်းကိုယူပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက် တေးသီကျူးနေကြသော ငှက်ကလေးများရဲ့ အသံ၊ တောင်တောင်တွေကြား တိုက်ခတ်နေသော ရေနားနီး၍ရေငွေ့ပါသည့် အေးမြမြလေပြည်နှင့် တွေ့ဆုံရသည်။
လျှောက်လာရင်း အရှေ့မှ ဖြူဖွေးစွတ်နေသည့် ယုန်ငယ်တစ်ကောင်။ ယုန်ဖြူ၏ မျက်လုံးများသည် ပတ္တမြားရည်များ ဖိတ်လျှံကျလာတော့မည့်အလား နီရဲစိုနေသည်။ သူ့အား မြင်သွားသည်နှင့် ချုံတွေကြား တိုးဝင်သွား၏။ အသည်းငယ်သည့် ယုန်ဖြူလေးတွေကို သူ သိပ်ချစ်သည်။ ဖမ်းခိုင်းလျှင် ရသော်လည်း မဖမ်းရက်။
ထိုယုန်ဖြူလေး ရှိဦးမလားဆိုသည့်စိတ်နှင့် တိုးဝင်သွားသည့် ချုံနွယ်တွေကြား အမြန်ပြေးကြည့်မိသည်။ သူတို့က အပြေးလည်း သိပ်မြန်သကိုး။
"နောက်တစ်ခါပေါ့ကွာ"
သူတို့နေသည့် တောထဲနေရာနှင့် အတော်လှမ်းဝေးသည့် သစ်ရိပ်ကောင်းသော ကျောက်ဖျာကြီးဆီသာ သွက်သွက် လာခဲ့လိုက်သည်။ အဲ့ဒီနေရာဆီ ဘယ်သူမျှ မလာခဲ့ဖို့ မှာထားသဖြင့် ထိုလူနှင့် သူ နှစ်ယောက်ထဲသာ ရှိ၏။
**
မျက်ဝန်းစိမ်းလေး၏ နာမည်ကို သည်နှစ်ရက်အတွင်း အစအနပင် မသိရသေးပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆို အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူတစ်ယောက်မျှ မရှိ၍ပင်...
သူသည် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မည်သူ့ကို မေးပါစေ သိနိုင်သလို ပြောခဲ့သလဲတော့ မသိပါ။ စင်စစ်တွင် မေးရန် ခွေးတစ်ကောင် ကြောင်တစ်မြီးပင် မမြင်ရသေး။
