Unbreak

Chapter seven: My bad

Vanuit de keuken hoor ik gedempte stemmen komen. Enige tijd geleden werd er aangebeld. Christopher stuurde mij direct naar mijn kamer. Net of ik een kind ben. Alleen nu duurt het wel heel lang, dus heb ik besloten om een kijkje te nemen. Nieuwsgierig steek ik geluidloos mijn hoofd een stukje om de hoek. Er staan twee mannen strak in pak. Ze staan met hun rug naar mij toe. Ze kijken uit over de tuin. Christopher is één van die mannen. Het is alsof hij voelt dat ik er ben. Onmiddellijk draait hij zich om.

'Pandora,' aangenaam begroet hij mij. 'Hey,' een beetje terughoudend stap ik de keuken in. 'This is Daniël, my lawyer,' Christopher wijst naar de voor mij nog onbekende man. Hij draait zich om. Daniël lijkt mij een man van begin veertig. Met zijn haar strak in de gel. Net als Christopher ziet hij er zakelijk uit. Met uitgestoken hand loopt de man naar mij toe, 'Daniël Thompson.' Vriendelijk schudden we elkaar de hand, 'Pandora,' antwoord ik hem. Hij lacht, 'Just Pandora?'

'Hamilton,' voegt Christopher zich erbij, 'Pandora Hamilton.' Wat zegt hij nou? 'Van der Berg,'
corrigeer ik Christopher. 'Ah,' knikkend kijkt Daniël naar mij, 'You're dutch.'

Ongeduldig kijkt Christopher op zijn horloge, 'We are done here, Daniël.'

____

Het einde van de middag breekt aan. Christopher en ik liggen naast elkaar op twee aparte ligbedden, te genieten van de zon. Ik draai mij op mijn zij, zodat ik hem beter kan zien. 'Chris,' ik schuif mijn zonnebril op mijn hoofd. 'Hmm?' Hij draait zijn gezicht mijn kant op. 'Die Daniël, dat was toch niet voor mij?' Bevestigend schud hij zijn hoofd, 'Nee, er zijn wat moeilijkheden, bij één van mijn bedrijven.' Antwoordt hij luchtig. Zo open als hij af en toe kan zijn, zo gesloten is hij ook. Standvastig sta ik op van mijn ligstoel. Zonder een uitnodiging kom ik op zijn ligbed zitten, bij het voeteneinde. 'Wat voor moeilijkheden?' Dring ik bij hem aan. Christopher sluit zijn ogen, 'Dingen.' Antwoordt hij kort. 'Dingen, aha. Communicatie is key in een relatie.' Ik zie een grijns op zijn gezicht verschijnen, 'We hebben geen relatie,' zegt hij nog steeds met gesloten ogen. Christopher ziet er vreedzaam uit. Soms kan hij zo irritant zijn. 'Nee, jij wilt zo nodig een vertrouwensband hebben. Wees dan ook eerlijk tegen mij.' Met een diepe frons opent hij zijn ogen, 'Verduistering van geld, niet interessant.'

'Hmm,' betutteld haal ik mijn schouders op, 'Spannend. Heb je al een verdachte.' Zijn gezichtsuitdrukking veranderd, hij lijkt geïrriteerd te zijn, 'Dora, dit is serieus.' Kwalijk vestig ik mijn blik op iets anders dan hem, 'Sorry.'

Ik woon nu al een paar weken met hem onder één dak. Alleen is er niet veel veranderd. Het gaat altijd zo. We hebben het gezellig, of tenminste okay en dan kom ik weer met een stomme opmerking, waarvoor ik mij vervolgens moet verontschuldigen. Ik weet zeker dat hij een paar keer op het punt heeft gestaan om mij straf te geven. Gelukkig heeft hij het niet gedaan. Er kwam steeds iets tussen. Tegen de tijd dat hij thuis kwam, sliep ik al.

'Volgende week viert mijn zus haar verjaardag, wij gaan daar heen.' Hij sleept zijn lichaam van de ligstoel.

'Waarom?'

'Wat waarom, Pandora! Het is mijn terig zus!' reageert hij fel. Opgefokt loopt hij het huis in. Iets in mij zegt dat het gesprek met de advocaat niet zo goed was. Hij is al de hele middag een beetje prikkelbaar.

'Christopher!' ik ren achter hem aan. Hij blijft stilstaan in de opening van de keuken. Zijn blik is niet erg uitnodigend om mee te gaan praten. 'Laat mij met rust, Ophelia.' Voorzichtig loop ik dichter naar hem toe. Hij geeft mij een waarschuwende blik. 'I swear to god, als je nog een stap dichterbij zet, is het niet je beste dag.' Direct blijf ik stilstaan op mijn plek. In complete stilte staan we tegenover elkaar. Zijn ogen spuwen vuur. Één verkeerde beweging en er gaat een bom af. Gespannen kijk ik naar de man die voor mij staat. Zijn ademhaling wordt steeds zwaarder. Ik voel de bui al hangen. Hij gaat iets doen. Beheerst schuift Christopher zijn handen in zijn zakken. Hij knikt met zijn hoofd opzij, 'Ga naar Ashton,' zijn stem is kalm, te kalm.