MISTRESS

Chapter 35

#ChapterThirty-Five
𝑮𝒍𝒂𝒊𝒛𝒂'𝒔 𝑷𝒐𝒗

Umupo ako sa may damo at marahang hinaplos ang lapida ng anak ko. Tumabi naman sa'kin  si Jhoiza.

"How I wish that we grow up together, How I wish that I'm with you now twin, I wish I had a barbie playmate, We ate ice cream together when I feel sad so I can be happy again, and twin brother who protect me from the bullies at school, but I know that won't gonna happen because when we're babies the destiny played and took you from us. Are you happy there? If yes, masaya narin ako that you with papa god in his paradise in heaven. I'll promise to you twin that I will take care and protect our mommy from the bad guy. And I'll do my best to make her happy each day. Mahal Kita twin—Mahal na mahal ka namin." tinaas pa ni Jhoiza ang kanan niyang kamay na para bang nanunumpa.

I didn't realize that the tears that I had been holding back were already dripping.

Masakit. Masakit parin pala, yong pakiramdam na parang kahapon lang nangyari ang lahat. The scenes that happened before still feel fresh.

Yung matulala ka na lang bigla dahil heto na naman, pilit na namang bumabalik yung masasakit na kahapon. Mapapapikit ka na lang sa sakit at tahimik na iiyak sa isang sulok. Yung dapat walang makakarinig sa mga bawat pag hikbi mo kasi baka marinig ka nang anak mo. Gusto ko kasi paghaharap ako sa kanya, makikita niyang matatag, malakas ako at kaya kung lumaban para sa aming dalawa.

Kahit limang taon na ang nagdaan masasabi ko parin na nandito pa yong sakit, mahapdi, makirot at nakakapagod sa puso ang makaramdam ng ganito.

But I know I can handle all this as long as Jhoiza is by my side. My daughter is my strength, the child is the reason why we mother's become strong again after trials that came into our lives.

Nagbalik tanaw na lang ako sa kasalukuyan ng may maramdaman akong maliit at malambot na kamay na pumunas sa mga luha sa pisnge ko.

I just turned to my daughter with a worried expression as she stared at me. Nginitian ko lang para sabihing wag siyang mag-alala dahil magiging okay lang ang lahat. Pero sino ba ang niloloko ko? kung alam ko sa sarili ko na kilalang kilala niya ako.

Words can deceive a person, but when you look into that person's eyes you will know how he/she feels, because eyes do not lie.

Kaya tayo nalilinlang dahil bumabase lang tayo sa mga sinasabi nila at hindi natin inaalam kung yun ba ay totoo o hindi.

"Don't worry anak, Mommy will be okay.'' nakangiti kong aniya habang marahang hinahaplos ang kanyang buhok ng lumapit siya sa akin at mahigpit akong yinakap.

Nag-angat siya ng tingin pero nandon parin ang nag-alalang expression niya, tumango lang siya sa akin at mulang humilig sa aking dibdib. Natawa na lang ako ng maramdaman kong bumigat siya at alam kung mahimbing na siyang natutulog.

Nagdaan ang ilang minuto at ng masiguro kung tulog na tulog na siya ay sa'ka ko lang napag pasyahang umuwi. Dahan dahan akong tumayo habang buhat buhat siya, nag iingat na baka magising siya at ma-isturbo ko ang kanyang pagkatulog.

Inilagay ko siya sa backseat ng makarating kami sa kotse, inihiga ko siya ng maayos para hindi siya mangalay. Umikot ako para pumunta sa driver's seat at nang makaupo na ako ng komportable ay sa 'ka ko lang pinaandar ang kotse papalayo sa lugar na 'yon.

Inihinto ko ang kotse sa may tapat ng restaurant, balak ko kasing mag take out ng foods baka mamaya habang nasa byahe ay bigla na lang magising si Jhoiza at gutumin, mabuti na yung handa ako kung sakali mang mangyari yung conclusion ko.

Bumaba na ako sa kotse at nagsimula ng maglakad papasok sa restaurant, agad naman akong binati ng guard at pinag buksan ng pintuan ng makarating ako sa front door.

Nilibot ko ang aking paningin para maghanap ng vacant table at ng makakita na ako ay agad akong naglakad papunta doon. Pagkaupo ko ay agad akong nagtawag ng waiter na agad naman ding sumulpot sa harapan ko.

"Good afternoon ma'am, Welcome to Jecil's Restaurant. And here's the menu." sabay bigay sa akin ng menu na agad ko namang tinanggap at tiningnan kung ano ang mga especialties nila rito at ng iba pang mga foods na nasa menu.

"What's your order ma'am?" tanong niya pagkalipas ng ilang sandali.

Kaya sinabi ko at tinuro ko naman ang mga o-orderin ko na mabilis din naman niyang inilista.

"I excuse myself for a while ma'am, and I'll be back when your orders are ready. Don't hesitate to call me if you have a question or anything, ma'am." aniya at yumuko bilang pag galang, tinanguan ko naman siya kaya humakbang na siya paalis.

Hindi pa siya nakakalayo ng maramdaman kung gusto kong umihe. Kaya agad ko siyang tinawag at wala pang ilang sigundo ay nandito na siya sa harapan ko habang hinihingal.

"Ahm...Can I ask a question?" tanong ko sa kanya, at nasisigurado kong nagkukulay rosas na yung pisnge ko sa hiya.

"What is it ma'am?" tanong niya.

"Can you point out where's the comfort room?" tanong ko sa kanya at nag-iwas ng tingin.

"Nako maam, wag ka nang mahiya sa akin dahil na feel ko na rin niyang parang naiihe at natatae." saad niyang habang bumulwak ng tawa, kaya hindi ko tuloy maiwasang maasar dahil pinagtitinginan na kami ng mga taong kumakain sa restaurant.

Gosh nakakahiya itong waiter na kung makatawa ay animong close na close kami.

"Do you want to get fired, ateng waiter?" nakataas na kilay na sabi ko, kaya napahinto siya ng tawa at napalunok sa wala sa oras, umayos pa siya ng tayo na animong tuod.

"Now, choose, get fired or point out where's the comfort room is" madiing sabi ko habang nakakuyom ang kamao sa ibabaw ng table.

Di ko maiwasang mag alburuto sa inis dahil ihing ihi na ako kanina pa, tapos may gana pa siyang mag joke at tumawa.

Feeling close lang ang peg.

Kita ko naman ang takot na bumalandira sa kanya kaya kahit nanginginig ang kamay ay may tinuro siyang path way na di ko alam kung saan ang pupuntahan non.

"That way, ma'am. And I want to apologize for my rude behavior earlier ma'am. I'm sorry." nakayuko niyang aniya habang pinagsisiklop ang dalawang palad.

"It's okay. Don't do that next time and to the other costumer too, people never had a same attitude, so maybe they can't tolerate you if you show your attitude that I seen earlier. Understand?." bilin ko sa kanya.

Hindi ko na siya hinantay na makapagsalita dahil agad akong tumayo at lumakad papunta sa path way na tinuro niya kanina.

Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang kabahan ng makaramdam ako na para bang may sumusunod sa akin pero isinawalang bahala ko na lang yun at ikinabit balikat. Pero habang tumatagal ay nararamdaman kong papalapit na siya sa pwesto ko.

Goshh ang creepy!!

Hanggang sa namalayan ko na lang na may humablot sa braso ko kaya di ko naiwasang mapasubsob sa malapad at matigas niyang dibdib.

Wait—what? malapad at matigas na dibdib? So lalaki?! But who?!