Lost In Pages

Chapter 45

Disclaimer: This chapter is unedited. I apologized for the wrong typos and grammar. You might encounter a lot of bad, bulgar, and foul words. Please read at your own risk.

Skye's POV

"Ah! Hindi ako makapag focus!" Inis na sambit ko habang ginugulo gulo ang buhok because of frustration. Ano ba ibig niya sabihin doon?! 

Inuntog untog ko ang sarili sa manubela ng sasakyan ko. Pauwi na sana ako ngayon sa condo ko pero naguguluhan ako. 

Dalawang araw na ang nakalipas simula iyon. Hindi ko na siya nakita uli simula non, that's what bothering me!

Inayos ko ang sarili ko bago tumingin sa salamin. Bukod sa hindi ko na maintindihan si Xyronne ay hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko. Kanina pa ako nasa parking lot ng condominium ko pero hanggang ngayon ay hindi pa'rin ako lumalabas!

Matagal ko'ng tinitigan ang steering wheel. Bakit pakiramdam ko niloloko lang sarili ko? Bakit pakiramdam ko nagsasayang lang kami ng oras sa isa't isa?

Is it possible to feel the same intimacy I've felt last 8 years?

Inis ko na niliko ang steering wheel pabalik sa hospital. I've came back to my senses. 

Mabilis ang mga naging liko ko hanggang sa makarating ako pabalik sa Ospital. Nagulat ako nang makita si Xyronne na naglalakad palapit sa parking lot. 

Mabilis ako na bumaba ng sasakyan at tumingin sa kaniya. Bakas ang gulat sa mata niya nang makita ako pero agad rin siya umiwas ng tingin. 

"Why? Wala rito yung pasyente mo." He said bago dire diretso na naglakad sa sasakyan niya, iniiwasan ang presensya ko. 

"Doctor hinahanap ko." I said. Natigil siya sa paglalakad bago binaling muli ang tingin sa akin. 

"Sinong doctor na naman hanap mo? Yung si Dr. Vangeline? Wala dito wag mo sa'kin hanapin." Bagot na sambit niya bago nagtuloy tuloy na pinindot ang kaniyang car key.

Inis ako na napabuga sa hangin. "Silly, I came here cause I was looking for you." Finally, Nasabi ko rin. 

He froze. Nagtataka siya na tumingin sa akin, nakasalubong ang kilay. 

"Ginagago mo ba ako, Vivienne?"

Nagtataka ako na napatingin sa kaniya, nagtataka na. Anong ginagago?!

He looked at me with his serious eyes. "Lagi ka'ng ganiyan. You're always making me assume things. But at the end, bibitawan mo nanaman ako. Is it fun playing with my hopes?"

Nagtataka ako na tumingin sa kaniya. "What?" 

"Bibigyan mo ako ng hope. Bibigyan mo ako ng gut feeling na maybe this time, we can make these things right. But then again, mawawala ka na naman bigla. Iiwasan mo na naman ako bigla. So tell me, ano ba talaga gusto mo sabihin sa akin? Ano gusto mo ibigay sa akin? Ano gusto mo ipakita sa akin?"