Lost In Pages

Chapter 60

Disclaimer: This chapter is unedited. I apologized for the wrong typos and grammar. You might encounter a lot of bad, bulgar, and foul words. Please read at your own risk.

Skye's POV

Mabagal ang mga naging lakad ko papunta sa sementeryo. I am wearing a pure white dress habang may hawak na basket ng white roses. 

"Be careful." Xyronne shouted habang nakasunod sa likod ko. It's because the cemetery has a hill, kaya medyo pataas ang steps na kailangan para makarating sa puntod ni mommy. 

 I looked at the skies. I covered my face using the back of my palm. Hindi na mainit ang tama ng araw dahil 4pm na rin ng hapon. 

Halos isang linggo pa lang ang nakakalipas nang magpropose sa akin si Xyronne. Of course I announced it to my friends immediately!

"FINALLY!" Belle exclaimed habang nakataas ang parehas na kamay na akala mo ay nanalo sa lotto. 

"Buti naman naisipan niyo. Puputi pa ata muna buhok ko bago kayo mag settle down!" Sambit ni Belle. Napairap na lang akosa ka-oa- an niya. 

"Congrats ha!" She said while patting my shoulder. 

Of course si Belle lang ang nagulat. 

"Congrats. I'm happy for you!" Jozette said while hugging me. 

"Ehem, inaanak." Pag imik ni Polly sa tabi ko, making me laugh. 

"Ilan ba gusto mo?" Pabirong sambit ko. Mukhang nagulat si Polly sa sagot ko at pasigaw na tumawa. 

"Maharot ka!" Natatawang sambit niya. 

Nakangiti lang si Jozette habang nakatingin sa aming dalawa. She's happy. I just know that. Maybe it's because napagdaanan niya na rin ito. Nung siya ang andito sa kalagayan na ito, kami naman ang nandito para sa kaniya. 

"Hi mommy, How are you? I'm sorry kung ngayon na lang ako dumalaw uli sayo." I said while placing the basket full of flowers. 

What happened made a huge impact between me and my mom. Masasabi ko na oo, nagbago ang tingin ko sa kaniya. Pero kahit kailan man ay hindi ko tinalikuran ang pagiging anak ko sa kaniya. 

Hindi niya pinaramdam sa akin na I am different. That I am a mistake. She didn't let me feel that way. 

"I'm getting married." Dahan dahan ko winaksi ang mga dahon na nagtatakip sa pangalan niya. Napangiti ako sa sarili ko habang inaalala ang panahon na dinala ko dito si Xyronne. 

"He's still the one. The same person." I looked at her name carved in the stone. Napatingin ako sa likod ko nang magsalita si Xyronne. 

"Hi tita, remember me?" He looks so dashing while saying those words. I laughed when I saw how he swiftly fixed his hair sideways.