Lost In Pages

Chapter 41

Disclaimer: This chapter is unedited. I apologized for the wrong typos and grammar. You might encounter a lot of bad, bulgar, and foul words. Please read at your own risk.

Skye's POV

Mabilis ang mga naging lakad ko palayo sa korean restaurant. I can't think straight. Because of the rage, mabilis ang mga naging kilos ko nang hindi ko namamalayan. 

"Vivienne. Hey! Vivienne!" Xyronne followed me. Bakit niya ba ako sinusundan? Umalis ako because I don't want to see him!

He suddenly grabbed my arm. I felt an electrifying energy when he touched me. 

"Vivienne. What's the problem?" He asked. Mapait ako na tumawa bago piniglas ang pagkakahawak niya sa kamay ko. 

"Seryoso? Nagtatanong ka ano problema? Hindi mo ba talaga alam? O ginagawa mo lang ako'ng tanga?" Inis na sambit ko. He looked at me, confused.

"The past years without you, I was okay. Really. I'm not functioning well, but at least I am okay. Pero bakit bumalik ka pa para guluhin lahat?" I asked in a low tone voice. 

"Sinira mo yung progress ko Julian. All this years, all I did was to forget you. Pero andito ka nanaman sa harap ko. Nakatayo at pinagmumukha ako'ng tanga. Is this what you want?" I continued. He just looked at me. Hindi ko mabasa ang mga mata niya.

"Julian... This... This thing what we have right now suffocates me. It's different from what I felt before." I said. Maybe this is just longing. Because we missed each other's presence. 

"Akala ko okay na ako. Akala ko naka-moveon na ako. Pero Xy... Nakita na naman kita. I know that from the very first moment na nakita ko uli yung mga mata mo. Alam ko na agad... Na bumalik nanaman ako kung saan kita iniwan." Hindi ko napigilan ang pagtulo ng mga luha ko. Agad ako umiwas ng tingin sa kaniya at dire diretso na naglakad palayo. 

Palayo sa kaniya. 

Mabigat ang bawat hakbang ko pabalik sa ospital. Mabilis ang naging steps ko dahil na rin baka habulin niya pa ako. Agad ko pinunasan ang mga luha ko. 

Nang makarating sa loob ay agad ako nakita ni Marcus na may hawak na coffee. 

"Hey, are you okay? What's with the long face?" He asked while looking sincerely at me. I quickly shake my head bago dire diretso na naglakad pabalik sa office. 

Umupo ako sa swivel chair ko bago ibinagsak ang ulo sa desk ko. I'm frustrated. Gusto ko umiyak, but I can't. 

Hindi ko alam kung bakit sa harapan lang ni Xyronne tumutulo ang mga luha ko. Siguro ay dahil siya rin ang dahilan ng mga luha ko. 

"Why do we need to hurt ourselves more?" I whispered to myself. Hindi pa ba okay yung pinagdaanan namin noon?

It wasn't a good break up. Alam ko yun. Pero matagal na kami'ng sira. Sa walong taon na yun, wala kami'ng communication. Hindi naman imposible na magkagusto siya sa ibang babae.