Askerin Tek Zaafı

5.0

Ulubay Almelek

İnsanların hep pişmanlıkları vardır. Dudaklarında can bulmayı bekleyen kelimeler vardı.

Elimdeki bitik alkol şişesine baktım. Sesli bir küfür ettim.

Hayatımı adadığım tek kişiyi de kaybetmiştim.

Kardeşimi,İnciyi

O bana bir kardeşten her zaman daha fazlası olmuştu. Oysa ben onun için hayal kırıklığından başka bir şey değildim.

Annemden ve onun yüzünden maruz kaldığım her şeyden nefret ediyordum. Kardeşime yaptığım imalardan,onu sevdiği adamdan uzaklaştırdığım ve ölümün kıyısına kadar sürüklediğim için.

Annem Şengül Almelek. Kardeşimi suçlayan ve ondan delicesine nefret eden annem. 18'inde evden kovması yetmemiş gibi bir de benden ona kötü davranmamı istemişti.

Yoksa mesleğimi elimden alacağını söylemişti. Mesleğim zerre sikimde değildi ama vazgeçemedim. Kardeşime kötü davrandım.

Üstelik en yakın arkadaşıyla sevgili oldum!

Yüzümü sıvazladım. Kendimi öldürmek istiyordum. Ben bana ihtiyacı olan bir kızın son nefesi olmuştum.

Yüzsüz değildim. Ondan af dilenemezdim.

Beni son nefesinde bile affetmeyeceğini biliyordum. Elimdeki alkol şişesini yere atarak kırdım. Ellerimle yüzümü kapatarak ağlamaya başladım.

Her şeyimi kaybetmiştim. Geriye kimsem kalmamıştı. Aile olmayı bile becerememişken iyi biri olmayı denemiştim. Daha abilik görevini bile yapamıyordum.

Bunca yıldır yanımda olan kardeşime 2 saniyede sırt çevirecek kadar orospu çocuğu bir insandım.

Erkekler ağlamaz diyenleri sikeyim en çok erkekler ağlar.

İçki şişesinin kırıklarını aldım elime.

Yap kurtul,kurtulsunlar.

Kafamdaki sesi göz ardı ettim. Kendimi öldürecek kadar aciz değildim.

Ya da ben öyle sanıyordum.

İnci Almelek

"İnci güzelim"duyduğum ses o kadar hoştuki sırf bana güzelim demesi için bile uyumaya devam edebilirdim. Gözlerimi açmadım ya da kıpırdanmadım.

"Uyumadığını anlayabiliyorum İnci" gözlerimi açmadan konuşmak için tükürüğümü yuttum. Boğazımız kurumuştu iyi mi?

"Müneccim boku mu yedin mübarek"hafifçe saçlarımdan çekilmemle gözlerimi kocaman açtım.

"Sevgiliyle dalga geçilmez cız olur"ben de ellerimi onun saçlarına yerleştirmeyi denedim. Sadece denedim.

Adam asker tek dokunuşuyla bölünürsün.

Lütfen o dokunduğu için bölüneyim lütfen.

Sende bu anı mı bekliyordun kızım ya!

Olabilir.

Dudak büzdüm. Küçük bir buse kondurdu dudaklarıma.

"Bir dakika ya senin yatakta olman gerekmiyor mu?"yeni idrak ettiğim şeyle Evren kafasını sağa doğru eğip gülümsedi.

"Taburcu oluyorum"kaşlarımı çattım. Bu kadar erken olması biraz ironik değil miydi?

"İyi de daha tam iyileşmedin ki"güldü. "Biz askerlerin dinlenme süresi yaraların biraz daha toparlanması kadar hem bakarsın beni iyileştiren ilaç sen olursun"ee bir daha kurşun atarlarsa tek yersiniz artık. Ama şu son söylediği şeye kalbimi bıraktım.