Black&White Harmony (Completed)

Part.12

"ဂျွန်ဂျောင်ကု...ခင်ဗျားကိုစိတ်နာတယ်"

ဒေါသရောရှက်စိတ်ပါပေါင်းပြီးထယ်ယောင်းတစ်ကိုယ်လုံးကတုန်ကယင်။သူဘာကြောင့်ဒီလိုရေခဲရိုက်ထားတဲ့သွေးအေးလူသားကိုချစ်မိပါလိမ့်။အချစ်တွေအများကြီးပေးခဲ့ပေမဲ့ဒီနှလုံးသားရပ်ဝန်းတွင်တော့မေတ္တာတရားခေါင်းပါးခဲ့ပါသည်။

စိတ်ကဒေါသကြောင့်လုပ်ချင်တာတွေဇွတ်လုပ်ပစ်
ချင်သော်လည်းခန္ဓာကိုယ်ကမလိုက်နိုင်။တစ်ညလုံးဂျောင်ကုဆီမှကြမ်းတမ်းစွာမောင်းနှင်ခြင်းခံထားရတဲ့သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကယိုင်နဲ့နဲ့။နည်းနည်းလျှောက်လိုက်တာနဲ့တင်ကြမ်းပြင်ပေါ်ဘိုင်းကနဲလဲကျသွားသော်လည်း....ရက်စက်သူကြီးကနည်းနည်းမှတောင်လှည့်ကြည့်မလာ။

အားတင်းပြီးကုန်းကျုံးထမည်အပြု ဖြူဖွေးသော
လက်တစ်ဖက်ကထယ်ယောင်းလက်မောင်းလေးအားဖမ်းဆွဲလာတယ်။

"လွှတ်....လာဂရုမစိုက်နဲ့"

"မင်း...မထနိုင်ဘူး"

"အဲ့ဒါ...ခင်ဗျားအရေးလား၊ခင်ဗျားပြောသလို
ခပ်ပေါပေါအကောင်ကိုသေသေရှင်ရှင်ပစ်ထားလိုက်စမ်းပါ"

ထယ်ယောင်း...ဂျောင်ကုလက်ထဲကအတင်းရုန်ကန်ကာထွန့်ထွန်းလူးတော့သည်။ကိုယ့်ဘက်ကချည်းပေးနေရတဲ့နားလည်မူ့တွေ၊အချစ်တွေကအလကားပဲ။ကိုယ်နီးစပ်ဖို့ခြေတစ်လှမ်းအစပြုတိုင်းဝေးသထက်ဝေးအောင်ပြေးထွက်တဲ့သူနောက်ထပ်မလိုက်ချင်တော့။အချစ်ကိုဖမ်းဆုပ်ဖို့ကြိုးစားရင်းအရမ်းကိုပင်းပန်လွန်းနေခဲ့ပြီ။

"လွှတ်...ငါမင်းကိုဖယ်လို့​ပြောနေတယ်"

ဂျောင်ကုကဘာစိတ်ရူးထပေါက်သည်မသိ။ထယ်ယောင်းကိုယ်လုံးလေးအားတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆွဲကာထွေးပွေ့လာသည်။ထယ်ယောင်းအရင်ကဆိုဒီလိုနွေးထွေးတဲ့ထွေးပွေ့မူ့မျိုးဂျောင်ကုဆီကလိုချင်ခဲ့ပေမဲ့အခုတော့...ပစ်ပစ်ခါခါရုန်းကန်နေမိ၏။

"ငြိမ်ငြိမ်နေ...ထယ်​ယောင်း"

စိတ်မရှည်နိုင်တော့သည့်ဂျောင်ကုကတစ်ချက်အကျယ်ကြီးအော်ကာ၊ထယ်ယောင်းကိုယ်လေး
ကိုပခုံးနှစ်ဖက်က ကိုင်ပြီးဆွဲခါလှုပ်ရမ်းလိုက်တယ်။