Black&White Harmony (Completed)

Part.43

မနက်လင်းရောင်ခြည်နေက အခန်းထဲကိုဖြာကျ
လညပြီးလင်းလင်းထင်းထင်း။ပြူတင်းပေါက်က
တိုးဝင်လာသောလေထု၏အငွေ့အသက်ကအေး
မြစိုစွတ်ပြီးစိတ်ကိုကြည်လင်လန်းဆန်းစေတယ်။
ရာသီဥတုကတော့တစ်ကယ့်ကိုနှစ်လိုဖွယ်ကောင်း
တဲ့နေတစ်နေ့ပဲ။

အခန်းထောင့်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်သဘောကျ
တဲ့နေကြာပန်းတွေကိုစိုက်ထိုးထားတယ်။လူတစ်
ယောက်ကိုချစ်မိသွားရင် အဲ့လူရဲအလေ့အကျင့်
သေးသေးလေးတွေက အစခေါင်းထဲစွဲနေပါလိမ့်မယ်။သူမရှိရင်တောင်သူကြိုက်တဲ့အရာလေးတွေ၊အလေ့အထတွေကို ကိုယ်ကိုတိုင်မပျက်မကွက်လိုက်လုပ်ပေးနေရတာကိုပဲပျော်မိနေသလိုမျိုးပေါ့။
နာရီးလက်တံတွေနောက်ပြန်လှည့်ပြီး ခုနှစ်သက္ကာ
ရာဇ်ဟောင်းတစ်ခုစီက ကင်မ်ထယ်ယောင်းကို
ပြန်လိုချင်တယ်။
တစ်ယောက်တည်း​ဖြစ်ပါတယ် ဆိုပြီးအား
တင်းနေကြည့်သေးတယ် အချစ်ရဲ့။
မင်းမေတ္တာတွေဆူးနေတဲ့ကောင်က တစ်ရက်က
လေးတောင်မပျော်နိုင်ပါဘူး..ထယ်ယောင်းရယ်။

ဂျောင်ကုလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်အပြီးအပေါ်ထပ် ထပ်ခိုးပေါ်တက်လာခဲ့သည်။ထပ်ခိုးက ပန်းခြံ
ငယ်လေးနဲ့ဆင်တူလှပြီးသစ်ခွပန်းပင်တွေ
အများကြီးစိုက်ပျိုးထားတယ်။ထယ်ယောင်းပြော
သလို ပန်းပင်စိုက်ရတာက လူတစ်ယောက်ကိုချစ်
ပေးရတာနဲ့အတူတူပဲတဲ့။အရိပ်တစ်ကြည့်ကြည့်၊
ရေလောင်းပေါင်းသင်ပေးရမယ်။တစ်ဖြည်းဖြည်း
ရှင်သန်ကြီးထွားပြီးပန်းတွေပွင့်လာတဲ့အခါရတဲ့
ပီတိကဘာနဲ့မှမတူပါဘူးတဲ့လေ။

ဒီလူမိုက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတိမ်အနက်ကိုလည်း
နားမလည်နိုင်ခဲ့သလို၊ကိုယ့်နှလုံးသားရဲ့ဦးတည်ရာ
ကိုလည်းမရိပ်မိခဲ့ဖူး။ဒီတစ်ခါကိုယ်မင်းကို..
သိပ်ချစ်တဲ့အကြောင်းသေသေချာချာပြောပြ
ချင်တယ်။နောက်ပြီးကိုယ်ပုံမှန်ရေလောင်းစိုက်
ပျိုးခဲ့တဲ့သစ်ခွပန်းတစ်အိုးလက်ဆောင်ပေးမယ်။

သူ့ခြောက်နှစ်​တာကာလပတ်လုံးထယ်ယောင်းအကြောင်းတွေစဥ်းစားရင်းကုန်လွန်ခဲ့သည်။နောက်ဆုတ်လို့မရတဲ့အခိုက်အတန့်မှာသူဟာသွေးရူးသွေးတန်းနဲ့မှားနေတဲ့လမ်းကိုရှေ့ဆက်လျှောက်ခဲ့ရုံသာ။ သစ်ခွပန်းတွေရေလောင်းပြီးသည်နှင့်ဂျောင်ကု အိမ်အောက်ထပ်သို့ပြန်
ဆင်းလာခဲ့သည်။