Black&White Harmony (Completed)

Part.8

ကိုယ်ဖော်တဲ့ဆေးကိုယ်ပြန်သောက်မိတော့ခါးသက်တဲ့အရသာကလွဲဘာမှမခံစားရ။မနာလိုဝန်တိုခြင်းတွေကသူ့ဦးနှောက်ငယ်ထိပ်ကိုတစ်ဒိတ်ဒိတ်တိုးစောင့်နေပြီးခံပြင်းရခက်လှသည်။ထယ်ယောင်းနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်စကားပြောခွင့်၊ ကြည်နူးခွင့်ရနေသည့်ထိုAlphaကိုလည်းမကျေနပ်။ဆိုးသွမ်းလွန်းတဲ့စရိုက်ကြောင့်
နောက်ဆိုကမ္ဘာပေါ်မှာဂျောင်ကုနဲ့တည့်တဲလူရောကျန်ဦးမလားဘဲ။
အလုပ်ရှင်ကိုခွင့်တောင်းကာအပြင်ခဏထွက်ရင်းဂျောင်ကုဆေးလိပ်တွေတစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ်သောက်နေမိသည်။စားသောက်ဆိုင်မှန်ကနေတစ်ဆင့်မြင်
နေရတဲ့ကင်မ်ထယ်ယောင်းကတန်ဖိုးကြီး၊ဈေးကြီးတဲ့
အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်လိုထင်ယောင်မှားစေမိ၏
။အကယ်၍များသူတို့နှစ်ယောက်ကြားရန်ငြိူးတွေ၊မုန်းတီးခြင်းတွေမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။အနည်းဆုံးတော့သူ့ ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကိုထိန်းချုပ်စရာမလိုတော့ဘူးလေ။

ဂျောင်ကုကြည့်နေစဉ် မှာပင်ထယ်ယောင်းကထိုလူကို
ဘာပြောလိုက်လဲမသိ။နှစ်ယောက်သားစားသောက်ခြင်းကိုအဆုံးသတ်ကာ...ခပ်မြန်မြန်ပင်ပြန်သွားတော့သည်။

သူတို့ပြန်သွားမှဂျောင်ကုနှုတ်ခမ်းနားတေ့ထားသော
စီးကရက်ကိုမြေကြီးပေါ်လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးဖိနပ်ထိပ်ဖျားဖြင့်လုံးချေပစ်လိုက်၏။

ခံစားချက်တွေကိုဒေါသအဖြစ်စိတ်ထွက်ပေါက်ပေးပြီးဘယ်သူ့အပေါ်အပြစ်ပုံချရမလဲ...မသိ။သူဟာ
မသိခြင်းပေါင်းများစွာကိုခေါင်းပေါ်သယ်ပိုးရင်းထို
ညကအိမ်ကိုခေါင်းငိုက်စိုက်ကာပြန်လာခဲ့သည်။

သူ့ခေါင်းထက်ကောင်းကင်ကဗလာ၊သူ့ခြေထောက်
အောက်မြေကြီးကဟာလာဟင်းလင်း။ခံစားချက်
တွေကိုအဖြေထုတ်ဖို့သူ့မှာလုံလောက်တဲ့သတ္တိရှိ
မနေသေးဘူးလေ။

...................................................................................

"ထယ်ထယ်...ဘယ်သွားမလို့လဲ၊မနေ့တုန်းကခေါင်း
ကိုက်တယ်ဆို"

အပြင်ထွက်ကာနီးအဒေါ်အပျိုကြီးကလှမ်းတားလိုက်
သည်ကြောင့်ထယ်ယောင်းသွားဖြီးကာရယ်ပြမိလိုက်၏။