Black&White Harmony (Completed)

Part.15

လီဆိုဟီးပြန်သွားမှကိုကိုနဲ့သူအပေါ်ထပ်အခန်းထဲသို့ပြန်တက်လာဖြစ်သည်။ရှင်းပြသွားတာမှန်သော်လည်းတွေ့တွေ့ခြင်းရင်ဘတ်စောင့်ကန်ခံလိုက်ရသလိုအနေအထားကြီးကြောင့်စကားသိပ်မပြောချင်။ကိုကိုလည်းငြိမ်နေသလိုသူလည်းတိတ်ဆိတ်နေမိ၏။

"အထုပ်တွေအများကြီးပဲ၊ဘာတွေဝယ်လာတာလဲ..."

စားပွဲပေါ်ကဝယ်လာတဲ့အထုပ်တွေကိုကြည့်ရင်းဂျောင်ကုဘက်ကစကားစပြောလိုက်သည်။စအလျှော့ပေးမှနို့မို့ဆိုသခင်လေးဘက်ကစပြီးစကားပြောမယ်မထင်။

"ကိုကိုနဲ့အတူတူ ငါးခေါင်းဟင်းရည်လေးချက်
စားရအောင်..ဝယ်လာတာ...."

သိပ်စိတ်မကြည်လိုထင့်။မျက်နှာစူပုပ်ပုပ်လေးနဲ့အသံကခပ်လုံးလုံးနဲ့မသဲမကွ။ချွန်ထော်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းကြီးကမသိရင်လူကိုပဲပြေးထိုးတော့မယောင်။

"ကိုယ်ကငါးမကြိုက်ဘူး......"

"မကြိုက်မစားနဲ့လေ၊ဘယ်သူကခင်ဗျားကိုစားပါ
ဆိုပြီးပါးစပ်ထဲအတင်းလောင်းထည့်နေလို့လဲ။
လီဆိုဟီးကျွေးတာကျကြိုက်တယ်မလား။သူ့ဆီပဲ
သွားစား၊ကျွန်တော်လည်းနေချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး
ပြန်မယ်..."

ထယ်ယောင်းဝုန်းကနဲထရပ်လိုက်သောအခါဂျောင်ကုကလက်ကိုပြန်စောင့်ဆွဲကာပေါင်ပေါ်ပြန်ထိုင်စေတယ်။

"လွှတ်...ပြန်.....အွင့်...."

ထယ်ယောင်းအသံဆက်ထွက်မလာတော့။ကိုကိုက
သူ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေအားနိုင်ထက်စီးနင်းရင်းနမ်းရှိုက်ငုံထွေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။နှုးညံမူ့မရှိတဲ့အနမ်းတွေကြားထယ်ယောင်းခများအလူးလူးအလိမ့်လိမ့်။သူကဂျောင်ကုရဲ့အနမ်းတွေအားအမှီလိုက်ပြီးမနည်းတုံပြန်နေရသည်။

"ကို..ကို...အာ့..."

နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးကိုဆွဲကာကိုက်ဖောက်လိုက်သောကိုကို့သွားချွန်ချွန်လေးတွေ။ထယ်ယောင်းခများနာကျင်ရသလိုရင်ခုန်လှိုက်မောရ၏။သူကကိုကို့ခန္ဓာကိုယ်အကြီးကြီးအားကျစ်ကျစ်ပါအောင်ထွေးဖက်ရင်းနမ်းနေရုံမှအပဘာမှမလုပ်နိုင်။