"Adopted by One Direction"

Hoofdstuk 19

H... Het is niet wat het lijkt! Zegt Harry. Ik ben net uit bed gekomen en sta me nu aan te kleden in mijn Adidas pak.

Ohw wat moet het dan voorstellen! Vraagt Liam aan ons alle twee.

Ik weet niet wat ik moet zeggen en Harry ook niet. We kijken elkaar hoopvol aan.

Jezus Harry kan je niet voor een keer je handen van een meisje af houden! Zegt Louis.

Ik weet niet wat ik hoor en Harry kijkt hem vol ongeloof aan. Ik ben eigenlijk best wel voos op Louis hoe kan hij dat zeggen tegen zijn eigen "broer".

Pardon! Zeg ik tegen Louis. Alle ogen zijn nu op mij gericht.

Hoe durf je dat tegen hem te zeggen! Zeg ik tegen hem.

Waarom sla jij zo'n toon aan dame! Zegt Liam.

Jij bent hier de gene die vreemd gaat hoor! Zegt Louis.

Mijn hart breekt in stukjes en de tranen stromen gelijk over mijn wangen. Ik kan aan Louis zijn ogen zien dat hij er spijt van heeft maar dat kan me niks schelen. Mijn benen worden zwak en ik kan ieder moment op de grond vallen. Wat een eikel. Ja oké het is zo maar je hoeft het dan ook niet zo hard tegen me te zeggen. Mijn lichaam begint te trillen en bij het huilen komt nu geluid. Ik voel twee sterke armen om me heen en kijk wie het is. Ik zie dat het Harry is en gelijk barst ik in meer tranen uit en huil uit tegen zijn borst.

Dilara het... Probeert Louis te zeggen maar ik onderbreek hem.

Ga weg! Allemaal ga weg! Schreeuw ik. En wijs met mijn vinger naar de deur. Ze schrikken van mijn reactie en lopen de deur uit met gefrustreerde hoofden. Als de deur dicht is kijk ik Harry aan en hij heeft ook een paar tranen over zijn wangen lopen. We lopen in elkaars armen en ik huil bij hem uit.

h... harry... zeg ik.

stil maar het is goed! Zegt hij en streelt mijm haar.
Ik huil nog een tijdje maar dan is het huilen ook klaar.

Harry legt me op bed neer en komt naast me liggen.

Hoe lang al? Vragen we tegelijkerteid aan elkaar. We lachen slapjes.

Paar dagen! Zeggen we weet tegerlijk. Nu lachen we niet maar kijken elkaar aan. Onze hoofden komen dichter bij elkaar en dan zoent hij mij.

////

We zitten met zijn alle aan de keuken tafel. Niemand zegt wat iedereen is stil. Liam eet niet eens en niall en louis nemen kleine happen. Ik en harry eten gewoon normaal en nemen ons tweede broodje.
Mijn telefoon gaat en ik kijk wie het is.
Het kan eigenlijk ook maar een iemand zijn en dat is Justin.

Hey, zeg ik.

Hey hoe gaat het?

Ja hoor gaat wel, met jou?

Ook goed!

Waarom bel je?

Ik wilde je stem even horen! Zegt hij.

Justin kan je vanmiddag even langs komen? Ik moet je iets zeggen...

Ja hoor! Maar wat wil je zeggen?

Als je hier om 2 uur bent leg ik het je uit oké?

Ja is goed! Hvj!

Hovj! Zeg ik een beetje zachter.

Ik hang op en alle ogen zijn op mij gericht.

Ja wat! Heb ik het weer verkeerd gedaan ofzo! Zeg ik en neem een hap van mijn brood.

Dit is onze eerste echte hele erge ruzie en het bevalt me voor geen meter! Iedereen is stil, of is boos, of kijkt alleen voor zich uit of eet helemaal niks. Dit zijn mijn vaders niet.

Als Justin vanmiddag weg is, zijn jullie aan de beurd dus bereid je maar alsvast voor...

En met dat loop ik naar mijn kamer.