"Adopted by One Direction"

hoofdstuk 34

liam p.o.v

er is nu al een week voorbij en dilara is alleen maar in haar kamer. ze komt alleen nog uit haar kamer om te drinken en af en toe een beetje te eten.
sinds dat ze zo moest huilen bij Manuela thuis, lacht ze niet meer en is alleen maar somber. ze valt ook af omdat ze niet meer goed eet, en is alleen maar moe omdat ze niks doet. we hebben al een paar keer gezegd dat ze weer moet gaan eten maar daar doet ze niks mee. ik begin me veel zorgen om haar te maken maar wat ik ook zeg, ze luistert niet. ik wil absoluut niet dat ze depressief gaat worden door wat er is gebeurd dus moeten we echt iets gaan doen. als ik zou weten wat, zou ik het nu meteen doen, alleen is dat jammer genoeg niet zo. 
Will was ook al een paar keer aan de deur maar Dilara stuurde hem steeds weg.
het is nu bijna etenstijd dus ga ik maar aan het eten beginnen.

Dilara p.o.v

ik lig nu al de hele week in bed en elke avond huil ik mezelf in slaap. na een lange tijd heeft het eindelijk tot me doorgedrongen wat er is gebeurd. de jongens maken zich zorgen om mij omdat ik niet veel meer eet en afval. ik kom niet meer uit mijn kamer en lach ook niet meer. waarom zou ik lachen? ik heb er de redenen niet voor. Will is heel veel langs gekomen deze week maar elke keer heb ik hem weg laten sturen. ik wil niet dat hij mij zo ziet en ik wil niet dat hij denkt dat het door hem komt. dat verdient hij niet.
het is nu half 6 in de avond en ik ruik het eten van benden al. ik heb dorst gekregen dus ga ik naar beneden om drinken te halen. ik sta rustig op en sleep mijn lichaam mee naar beneden. als ik beneden kom zie ik Liam in de keuken staan en de andere zitten op de bank. als ze me zien lijkt het net alsof hun hart in duizenden stukjes breekt. ik geef ze een snelle blik en loop dan naar de keuken. als liam me ziet zie ik in zijn gezichtsuitdrukking iets veranderen. medelijden? verdriet? pijn?

kom je zo ook eten? we eten wortels met aardappelen, zegt hij.

ik kom er wel bij zitten, ik zal niet veel eten. ik heb niet zo'n trek, zeg ik en schenk sap voor mezelf in.

ik ben allang blij dat je erbij komt zitten! zegt hij met een lachje. ik knik.

ik loop weer terug naar de woonkamer en ga op de stoel zitten. de jongens kijken een of ander vaag programma waar ik niet in ben geïnteresseerd, dus staar ik voor me uit. af en toe neem ik een slok van mijn drinken en dat is dan ook het enige wat ik doe. als liam zegt dat het eten klaar is staan we op en gaan we aan de bar zitten. liam schept eerst voor mij op, en niet een klein beetje. nee, de halve mount everest licht op mijn bord.
hij zet het voor me neer en ik kijk er alleen met grote ogen naar.

liam ik meen het, denk je dat ik verhonger ofzo! zeg ik en kijk hem aan.

ja dat doe ik ja, dus eet! zegt hij. 

dat doe ik niet! zeg ik en kijk hem weer aan.

dilara deze laatste week heb je nauwelijks gegeten. doe me een plezier en eet wat, smeekt hij me.

ik zucht en stop een aardappel in mijn mond. liam kijkt me aan met een lach en schept op voor de andere. ik neem een paar wortels in mijn mond en dat is dan het enigste wat ik eet voor deze dag. ik wacht tot iedereen klaar is en sta dan op van tafel.

ik ben boven! zeg ik en loop weg.

dilara wat is er toch met je aan de hand? vraagt louis voorzichtig. je hoort pijn in zijn stem en dat doet mij ook pijn. 

dilara praat met ons, zegt niall met een krakende stem.

hoorde je dat ook? dat was mijn hart. het is zo juist gebroken in duizend stukken. en ik kan je vertellen dat het mega veel pijn doet. ik draai me langzaam om en zie de jongens mij smekend aan kijken.

in eens wordt ik heel misselijk en begint alles te draaien. mijn benen worden zwak er kan er niet meer op blijven staan. ik val op de grond en begin te huilen. ik hoor mijn naam in een echo.

dilara...dilara...dilara...dila...dil..di...d... *zwart*