"Adopted by One Direction"

hoofdstuk 39

ik wordt wakker van een zingende stem die door het hele huis gaat. ook al ben ik chagrijnig omdat ik wakker ben gemaakt om geen ene reden, moet ik wel lachen. ik rek me uit en ga recht op zitten op het rand van mij bed. ik wrijf de slaap uit mij ogen en sta dan op. als ik een nieuwe knot heb gemaakt gaat mijn telefoon af. ik heb een berichtje. ik klik het open en begin met lezen.

goedemorgen schatje! lekker geslapen? oja en kan je even tegen louis zeggen dat hij op moet houden met zingen? dank je lieverd! xx justin. 

van schrik laat ik mijn telefoon vallen en trek ik wit weg. hoe kan hij dit weten? hoe kan hij weten dat louis aan het zingen is en ik net wakker ben?
me telefoon gaat weer af. ik schrik en kijk naar de grond. met trillende handen pak ik mijn telefoon en open het berichtje.

je hoeft niet bang te zijn lieverd! dat blauwe pyjama broekje staat je trouwens heel leuk!

van schrik laat ik een gil  mijn mond verlaten en ren mijn kamer uit. hoe kan hij weten dat ik een blauw broekje aan heb?
ik ren naar benden en kom bezweten, buitenadem en doodsbang de woonkamer binnen.
terwijl louis vrolijk verder staat de zingen kijken niall, harry en liam me bezorgd aan.

wat is er lieverd? vraagt liam terwijl hij op staat. niall en harry volgen zijn voorbeeld.

justin... hij... zonder verder te praten geef ik liam mijn telefoon. zodra liam hem vast heeft krijg ik een berichtje. ik laat een gil van de zenuwen en ga dan naast liam staan.

hey liam! alles goed?

ik schrik en kijk om me heen. uit paniek ren ik naar het grote raam en begin de gordijnen dicht te trekken. ik ren langs alle ramen  van de beneden verdieping en trek de gordijnen dicht. de voordeur en de achterdeur doe ik op slot. hopeloos kijk ik de jongens aan die vol verbazing en woede naar mijn telefoon scherm kijken. als louis de woonkamer, zingend, binnen komt lopen en ons ziet staan stopt hij  meteen met zingen en vraagt wat er is. liam geeft hem mijn telefoon en louis begint het te lezen. zijn ogen worden steeds groter bij elk woord dat hij leest. als hij klaar is met lezen is hij vuurrood en komt er lettelrijk stoom uit zijn oren.

hufter! schreeuwt hij. mijn telefoon ging weer af. ik pakte de telefoon uit louis zijn handen en kijk wie het was en wat diegene had geschreven.

dank je louis! ik vind je ook echt heel aardig!

deze keer stuurde ik wat terug.

dus jij vind mij zo interessant en zo boeiend dat je me weer lastig moet vallen? heb je niet al genoeg gedaan om mij te laten weten dat je me echt fantastisch en leuk vind? luister naar me! ik moet je niet! laat het tot je doordingen... ik... moet... je... niet...! laat... me... met... rust...! zoek een leven!  

ik drukte op het knopje "verzenden" en deed mijn telefoon toen in mijn broekzak. ik word gek. maar dan ook echt letterlijk. ik praat tegen mezelf alsof de jongens er niet zijn.

als hij nou niet stopt dan loop ik letterlijk naar buiten en ga hem zoeken! maar straks is hij gewoon serieus binnen in dit huis! wtf moet hij überhaupt van mij! ik weet echt niet wat hij in met ziet! laat me gewoon met rust en zoek een leven! echt ik meen het! zeg ik hardop en loop rondjes door de woonkamer. ik stop voor de eettafel waarop een mooie bos bloemen in een vaas op de tafel staan. ik kijk naar de vaas en de neiging is heel groot om hem kapot te gooien. net als ik weer verder wil lopen gaat mijn telefoon en heb ik weer een berichtje van Justin.

mooie vaas! het zou echt zonde zijn als die kapot zou gaan... xx

ik hou het niet meer en schreeuw het uit. ik pak de bloemen uit de vaas en gooi de vaas tegen de muur aan die in stukken op de grond valt. ik draai me om en loop langs de jongens, die met geschrokken hoofden mij aan zitten te kijken, naar de voordeur en gooi hem open. ik ga midden in de voortuin staan en begin te schreeuwen.

verdomme Justin! waar je ook bent, wat je ook doet! flikker op! ik moet je niet, nooit niet! laat mij en de jongens gewoon met rust en zoek een verdomme leven! ik trek dit niet, heb je me niet al genoeg pijn gedaan! flikker gewoon op!

ik hou het niet meer en zak door mijn knieën op het witte grind. ik barst in tranen uit en leg mijn hoofd in mijn handen. mijn lichaam begint te trillen van het huilen en overstuur zijn. maar ook omdat ik heel bang ben. ik weet dat justin niet zal stoppen en ook niks zal helpen om hem tegen te houden. of je hem nou weg jaagt met woorden of hem helemaal in elkaar slaat. hij zal niet stoppen. daarom zakte de moed al meteen in mijn schoenen toen ik het eerste berichtje van hem ontving. 
hij maakt me gewoon kapot net zoals ik hem kapot heb gemaakt. hij laat mij boete voor de dingen die ik hem heb aangedaan. wat ik snap maar op deze manier... dat had ik nooit gedacht.
ik had meer de actie bedacht dat hij mij voorschut zou zetten voor het internet of mij zal uitschelden. maar nee, hij doet het op zijn eigen achterbakse manier.

ik hoor voetstappen op het grind maar doe geen moeite om op te kijken uit mijn handen. ik voel 2 sterke armen mij vast pakken en tegen hem aantrekken. aan de geur te ruiken is het Niall. ik klam me vast aan Niall en leg mijn gezicht in zijn schouder. hij trek me verder op zijn schoot en gaat met zijn hand door mijn haren en zegt allemaal lieve dingetjes in mijn oren. je zou denken dat ik nu wel klaar zou moeten zijn met huilen maar de tranen blijven maar stromen. ze raken niet op. ik voel dat we in beweging komen en even later loopt Niall, met mij in zijn armen, richting het huis. Niall neemt plaats, met mij, nog steeds huilend, op de bank. hij tilt mijn kin op zodat ik gedwongen ben hem aan te kijken. hij geeft me een kus op mijn neus en trekt me dan weer tegen hem aan.
na een tijd lang te hebben gehuild zijn de tranen eindelijk op en heb ik alleen nog een schokkend lichaam.

gaat het weer een beetje? vraagt niall.

eerlijk? vraag ik aan hem. hij knikt.

nee... zeg ik dan weer en zucht.

dat de tranen op zijn betekend niet dat ik niet meer verdrietig ben en weer alles goed gaat. mijn telefoon trilt weer en ik kijk met grote ogen naar mijn telefoon. met trillende handen pakte ik mijn telefoon en klikte het berichtje open.

zo mooi, zelfs als je huilt... xx 

mensen mogen lelijk zijn, maar jij maakt er wel veel misbruik van... zeg ik terug.

niall die naast me zit schiet in de lach waardoor ik toch ook wel een beetje moet lachen.
de jongens komen naast ons zitten en als ze zien wat ik heb gezegd schieten ze ook in de lach.

ik ga even wat water halen, wil iemand anders nog wat? vraag ik. ze schudde hun hoofden en dan sta ik op.

ik loop naar de keuken en pak een glas uit de kast. ik maak de kraan open en laat het water in mijn glas lopen. ik gooi het gelijk achterover en zet het glas dan weer op het aanrecht.
net als ik weer naar de woonkamer wil lopen krijg ik weer een berichtje. deze keer ben ik niet bang maar boos. ik pak mijn telefoon met een ruk uit mijn broekzak en tik hard op het bericht.

lieveschat, vat dit op als een compliment! je bent zo aantrekkelijk dat ik je niet los kan laten... xx

een boze gil verlaat mijn mond en gaat door het hele huis. ik smijt mijn telefoon naar de andere kant van de keuken en ga met mijn arm over het aanrecht waardoor alles wat er op stond nu op de grond ligt. als ik verder wil gaan met het bord pakken wat op het aanrecht stond wordt mijn arm vast gepakt en wordt ik met een ruk omgedraaid.

stoppen nu! zegt liam streng.

weet je wat hij zei! lieveschat vat het op als een compliment, je bent zo aantrekkelijk dat ik je niet los kan laten! schreeuw ik en trek mijn arm los uit zijn greep.

ik loop naar mijn telefoon en pak hem op. een zucht van opluchting verlaat mijn mond als ik zie dat er maar een barst in zit. gelukkig!

ik wordt gek! ik wordt gek hier! schreeuw ik.

*biep biep* mijn telefoon trilt.

ik wordt gek van jou lekkerding xx

wat moet ik hier mee! zucht ik wanhopig en geef mijn telefoon aan liam.

ik weet precies wat we hier mee moeten lieveschat! zegt liam en heeft een scheve grijns op zijn gezicht.