"Adopted by One Direction"

hoofdstuk 47

ik denk, dat de enige jongen, waar ik oprecht verliefd op ben geweest. toch harry was, of is.
ik twijfel. heel erg.
en omdat ik twijfel, ga ik tegen niemand iets zeggen.

1. het mag niet
2. het gevoel zal niet wederzijds zijn
3. we hebben al genoeg problemen gehad...

daarom ga ik het er nu verder niet meer over hebben en ga ik genieten van mijn lekker sandwich met tonijn.

"dilara vertel nou is wat je wil hebben voor je verjaardag" zegt liam tegen mij.

"liam ik weet het niet. ik heb alles wat ik wil, en meer hoef ik niet"

"heel lief, maar denk nog even na. we willen je wel iets geven" zegt niall.

ik knik alleen maar.

ik voel me vandaag rustig, chill en op mijn gemak. het lijkt wel alsof, wat er na vanochtend is gebeurd, er een hele grote last van mijn schouders af is en heb ik het gevoel dat ik weer lucht kan halen, na een hele lange tijd.
niks kan mijn dag verder nog verpesten. ik voel me... gelukkig?...

dit is wat ik wilde. een familie en die heb ik.
dat ik 4 vaders zou krijgen had ik me niet voor kunnen stellen. maar ik ben blij dat ik hun dochter ben geworden. ik heb hun veel ellende bezorgd en dat verdienen ze niet. en daar voel ik me heel schuldig over. ik heb het gevoel dat ik het met hun goed moet maken. hoe? weet ik nog niet. maar ik ga wel iets doen voor ze. en ik ga daar nu mee beginnen.

"ik hou van jullie. ik ben facking blij met jullie. en ik had geen betere ouders voor kunnen stellen"

ze kijken me aan, zonder iets te zeggen. als eerst begint liam met lachen.

"waar komt dit in eens vandaan lieverd" vraag louis aan mij.

"gewoon" zeg ik en kijk naar beneden. ik sta op het moment van in storten midden in een café.

ik weet niet waarom echt niet. ik dacht serieus dat ik de laatste tijd genoeg had gehuild. maar blijkbaar dus niet.
ik probeer het weg te slikken en met veel moeite lukt dat. ik kijk ze weer aan en lach.

"gewoon, dat mag toch ook wel is een keer gezegd worden. ik heb jullie genoeg ellende bezorgd"

"hou daar nou eens mee op!" zegt liam.

"Wat het is toch zo" zeg ik.

"Nee dat is het niet en ik wil het ook niet meer horen" zegt Louis en de andere knikken mee.

Ik zucht.

En in eens weet ik het. De jongens vinden het altijd zo leuk en mooi als ik zing. Als ik nou, probeer, om 1 of 2 nummers te schrijven. Maak ik er een eigen beat onder in de studio. En zing ik dat voor hun.

"Jongens?..."

Ze kijken me aan.

"Ik zat is te denken hé. Wat nou als ik een eigen nummer ga schrijven?"

Het lijkt wel alsof ze een eenhoorn hebben gezien, want hun gezichten stralen als de zon.

"Dilara dat zou geweldig zijn!" Zegt Niall.

"Hoe kom je daar nou in ene zo bij" vraagt Liam.

"Nou gewoon. Ik vind het leuk om te zingen, en ik heb het gevoel dat ik niet echt goed mijn gevoelens kwijt kan de laatste tijd. Dus waarom stop ik dat niet gewoon in een nummer, dacht ik zo."

"Goed idee" zegt Liam. "Waar wil je die liedjes over laten gaan?"

"Liefde, dat sowieso. Maar ook wel iets wat te maken heeft met zelfverzekerdheid enzo. Gewoon mensen even een oppepper geven."

"Klinkt goed" zegt Louis.

Terwijl de jongens aan het praten zijn, bedenk ik al vast hoe ik het ga aanpakken en waar ik de liedjes over wil laten gaan.

"O ja en Dilara" zegt Liam opeens.

Ik kijk hem aan.

"De jongens en ik hebben besloten dat jij over een tijd naar school gaat"

"Wat!?"

Sorry voor die slechte en vreselijke hoofdstuk. Maar ik had niet zo heel veel inspiratie en zo, jwz. Maar ik heb wel zin om aan het volgende hoofdstuk te beginnen, dus die zal binnenkort komen.
Xx Dilara