"Adopted by One Direction"

hoofdstuk 43

louis p.o.v.

Dilara is dus mijn zusje. Mijn ouders hadden wel eens verteld dat ik nog een zusje had maar ik had nooit echt de behoefte om te gaan zoeken.

Maar nu ik weet wie het is, wou ik dat ik het wel had gedaan.
Het is niet zo dat ik het niet leuk vind dat ik mijn zusje heb gevonden. Maar de wanier waarop het is gegaan en hoe, dat is minder.

Hoe ik me voel op dit moment is onbeschrijvelijk.

Blij, dat ik mijn zusje heb "gevonden".
Boos, omdat ik haar niet eerder ben gaan zoeken en ook omdat ze het niet meteen heeft gezegd.
Verdrietig, omdat ik haar vader nu niet meer kan zijn.

Maar op het zelfde moment voel ik me leeg en licht. Ik kan niet meer goed nadenken en praten gaat al helemaal niet.

Verbouwereerd kijk ik voor me uit en "probeer" ik na te denken over wat ik moet zeggen of doen.

Ik kom uit mijn gedachten als ik Dilara op zie staan en voor mijn neer hurkt. De tranen lopen over haar wangen en haar lichaam trilt.
Het lijkt net een klein gebroken meisje die net iets ergs te horen heeft gekregen. Verschrikkelijk om te zien.
Ik twijfel dan ook geen moment om mijn armen om haar heen te slaan en haar op mijn schoot te trekken.

Als ze in mijn schouder begint te huilen houdt ik het ook niet meer en rollen de tranen, vanaf mijn ooghoeken, over mijn wangen naar mijn kin en vanaf daar vallen ze als kleine regendruppels op Dilara haar broek.
Ik houdt haar stevig vast alsof ik bang ben haar los te laten en zij doet het zelfde bij mij.

"I love you, dad" zegt ze zacht in mijn oor waardoor alleen ik het kan horen.
"I love you too, princes"

"Ik blijf je gewoon pap noemen hoor lou! Ik kan je nu niet in ene als broer gaan zien... Jij bent een van mijn vaders en in mij achterhoofd onthoudt ik gewoon dat jij ook mijn broer bent." zegt ze nog steeds in de knuffel.

K weet niet wat ik daar op moet zeggen dus knik ik maar gewoon. Vroeg of laat gaan mensen er toch achter komen en wat er dan gebeurd.

En ik heb ook echt geen flauw idee wat ik tegen mij ouders moet gaan zeggen of hoe ze gaan reageren.
Ik weet ook niet of ze Dilara wel willen zien, ze hebben haar tenslotte zelf weggegeven, wat ik trouwens niet snap. Maar daar ga ik het nog wel met hun over hebben.

Het belangerijkste is nu dat Dilara en ik er voor elkaar zijn.

Als Dilara en ik na een lange knuffel los laten draait ze zich om maar blijft ze wel bij mij op schoot zitten en begint ze met mijn handen te spelen.

We durven de jongens alle twee niet zo goed aan te kijken, maar uiteindelijk doe ik het toch.
Ik zie dat ze alle 3 ook rode ogen hebben van het huilen en ik gun ze een klein lachje.

Voor de rest blijft het stil, niemand weet echt wat hij moet zeggen. Ik luister ondertussen naar Dilara haar ademhaling, die steeds rustiger en kalmer wordt. Als hij dan eindelijk regelmatig is, weet ik dat ze in slaap is gevallen.

"Ik breng haar naar boven, ik blijf ook meteen boven" zeg ik zacht tegen de jongens.

"Is goed, we praten er morgen na het intervieuw wel over" zegt liam. Ik knik.

Dat is ook nog zo iets. Het intervieuw... Daar heb ik totaal geen zin in en al helemaal niet vanwege die justin. Ugh, wat walg ik van dat jong.

Als ik bij Dilara in haar kamer kom leg ik haar op bed en trek ik haar broek uit. Dan gooi ik de deken over haar heen en stop haar in. Ik geef haar een kus op haar hoofd. En loop weg.

"Goodnight dad" hoor ik haar zeggen als ik voor de deur sta.

"Goodnight sweetie"

En met dat trek ik de deur achter me dicht.