"Adopted by One Direction"

hoofdstuk 27

pardon?! zeg harry.

je hoorde me wel! zeg ik tegen hem.

wie was de genen die jaloers was toen ik zei dat ik weer wat voelde voor Taylor! zegt hij. auw!

wie was degene die mij in de ochtend op bed duwde en mijn begon te zoenen! zeg ik tegen hem en stap dichter bij.

dat was een hele grote vergissing! zegt hij recht in mijn gezicht.

mijn hart breekt in stukjes en mijn benen zijn net pudding. achter mijn ogen branden tranen en in mijn keel zit een brok. mijn handen beginnen te trillen en na een paar seconden mijn hele lichaam. hoe kan hij dit zeggen? ik weet dat hij mijn vader is en mij dit eigenlijk niet mag kwetsten maar dat doet het jammer genoeg wel. hij maakt me zo verdrietig maar tegelijkertijd ook zo boos.

ja was dat je grote vergissing? zeg ik met een krakende stem.

ja dat was het ja!

nou dan zal ik je niet langer meer lastig vallen... zeg ik tegen hem en loop de trap op.
terwijl ik de trap op loop hou ik het niet meer en barst ik in huilen uit. niet geluidloos huilen, nee, hard en gebroken. ik voel twee armen om me heen die mij omdraaien en naar boven tillen. ze voelen aan als die van niall, maar op dit moment boeit mij het niet wie me naar boven brengt zolang het harry maar niet is. ik huil in de schouder van mijn vader en mijn lichaam trilt in zijn armen.
ik hoor harry nog iets tegen me zeggen maar door mijn eigen gehuil hoor ik niks meer.
er gaat een deur open en ik wordt op bed gelegd. ik verberg mijn hoofd in mijn kussen en blijf huilen.
ik voel de twee sterke handen weer om me heen en hij trekt me tegen zich aan.

stil maar... zegt de stem. Niall.

als ik na een paar, lange en dramatische, 10 minuten ben bijgekomen kijk ik niall aan.

sorry... zeg ik tegen hem.

ben je gek dat maakt helemaal niks uit! zegt hij. ik laat een onschuldig lachje zien.

niall waarom heb ik gehuild? waarom deed harry mij net zo'n pijn? 

omdat je van hem houdt! en ook al heb je Will, stiekem hou je nog wel een beetje van Harry. dat heeft gewoon wat tijd nodig dat gaat niet in ene over...

wat gaat niet in ene over?

het verliefd zijn op harry.

ohw... zeg ik.

maar hoe kan ik er voor zorgen dat ik gewoon van hem ga houden als vader?

dat gaat vanzelf over als je meer met Will omgaat. je vind Will leuk toch?

ja heel erg! zeg ik lachend.

nou kijk, daar is het al! je lacht om hem als je het over hem hebt dus als je je nou gewoon bezig houdt om van Will te gaan houden, dan ben je er zo.

maar ik hou al van hem! zeg ik tegen hem Niall. hij zegt niks en lacht alleen maar.

ga nou maar slapen tuthola! zegt hij tegen me en drukt een kus op mijn hoofd.

is goed blondo! zeg ik tegen hem.

////

ik wordt wakker van het licht dat door het raam naar binnen schijnt. ik heb koppijn en mijn ogen doen verschrikkelijk veel pijn. ik hoor van beneden muziek dat nu al pijn doet in mijn oren. kater?
ik sta voorzichtig op en loop rustig naar beneden. hoe dichter ik beneden kom hoe meer pijn ik krijg. "No Control" staat op en ik hoor louis, liam en niall keihard mee zingen. ik loop de woonkamer met moeite binnen en zet de muziek uit en pak gelijk mijn hoofd vast. ik heb gelijk 3 hoofden op mij gericht en zodra ze zien hoe ik eruit zie schieten ze in de lach. 

ahw heeft onze dochter last van een kater?! zegt liam.

liam waarom schreeuw je zo hard! zeg ik tegen hem. hij zegt niks maar schiet wel weer in de lach.

ja hallo in plaats van te lachen kunnen jullie me natuurlijk ook gewoon en aspirine geven en een glas water! zeg ik tegen hun.

komt er aan schat! zegt louis. 

ik plof op de bank en leg mijn hoofd in mijn handen en laat een lange zucht. in ene voel ik me heel misslelijke en ren ik naar de wc. ik ga er boven hangen en gooi me haar naar achter. 
ik voel twee handen mijn haren vast pakken en over mijn rug heen wrijven. als ik klaar ben spoel ik door en kom ik omhoog. ik kijk wie me heeft geholpen en het is harry. ik schrik maar loop dan naar de wasbak om te drinken en een plens water in mijn gezicht te gooien. ik kijk in de spiegel en zie dat harry dat ook doet. we kijken elkaar een tijdje zo aan maar dan draai ik me om en vlieg ik in zijn armen. ik voel niks meer voor hem als "lover" hij is mijn vader en dat is het enige wat hij ooit voor me zal zijn. nou en een goede vriend dan.

het spijt me! zegt hij.

het spijt mij ook! zeg ik tegen hem.

zullen we gewoon doen alsof er niks is gebeurd en gewoon normaal doen? stel ik voor.

dat vind ik een goed plan, lieverd! zegt hij.

langzaam laten we elkaar los en lopen we weer naar de woonkamer. als ik op de stoel ga zitten, geeft louis mij mijn glas water en aspirine. ik gooi het naar achter en drink het water op.

ik hou van jullie! zeg ik na een paar minuten stilte en kruip tussen de jongens in op de bank.

wij ook van jou, lekkerding! zegt niall. ik grinnik en trek ze dan in een knuffel.

jongens ik zou uren zo willen zitten met jullie maar ik moet naar de wc! zeg ik. meteen laten ze me los en sta ik op en loop naar de wc.

ik schrik als ik zie dat ik ongesteld ben geworden. ik bedoel ik was het al maar hoe ga ik dit tegen de jongens zeggen. ik maak me klaar en loop dan met een zenuwachtig lichaam terug naar de woonkamer.

jongens ik heb een probleem! zeg ik als ik weer ga zitten.

vertel! zegt liam en ze gaan allemaal recht zitten.

ik heb, nou ja, mijn maandelijkse probleem, zeg ik en kijk naar de grond.

je hebt wat? vraagt niall.

gast snap je het niet! zegt louis. ze is ongesteld!

ik kijk louis aan en wordt meteen rood. ik kan op dit moment wel door de grond zakken.

nog harder en echt iedereen weet het! zeg ik tegen louis. ze schieten in de lach en dan staan ze op. ik kijk ze raar aan en louis stuurt de jongens weg en komt voor me zitten.

je hoeft je niet te schamen! het hoort erbij! en we staan op omdat we nu naar de winkels gaan om wat te halen. zeg hij en trekt me omhoog.