CHAPTER 20 (unicode)

454 30 2
                                        

"တောက်"

ဆေးပြင်းလိပ်ကို ၃၊ ၄ ချက်ဆက်တိုက်ဖွာပြီး ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည့် ဦးအောင်သစ်နား နေရသည်မှာ Zak အဖို့ စိတ်မသက်သာလိုက်လေခြင်း

ဘယ်တော့ ကိုယ့်အလှည့်ဖြစ်မယ်မှန်းမသိတာမို့ Zak တစ်ယောက် သတိထားနေနေရသည်

"ဒီကောင် ငါ့လုပ်ငန်းကို ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင်လုပ်နေတာ ခဏခဏရှိပြီ Zak"

ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်သည် တခါတခါဆို ဆုံးရှုံးမှုက နည်းတာမှမဟုတ်တာ

ကိုမျိုးသန်းတစ်ယောက်နဲ့တော့ ခက်ပါ၏

"Zak!"

"ဗျာ ဆရာ"

"ဒီကောင့်ကို ငါခုချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ အဲဒါအကြောင်းကြားလိုက်"

"ဟို...အလင်းသစ် ၁၆ ကို ပြန်မောင်းလာဖို့က လူလိုသေးတယ်လေ ဆရာ"

"ရတယ် တခြားသူလွတ်လိုက်မယ်မယ် ဗညားပြန်ရောက်ပြီမလား ညနေ လာတွေ့ခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ဟုတ်.... ဟုတ်ဆရာ"

"အေး....သွားတော့ တောက်!"

ကိုယ့်ဆရာအကြောင်းကို အူမချေးခါးမကျန်သိနေသူမို့ ဦးအောင်သစ် ရုံးခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံးသုတ်ချေတင်ထွက်လာမိတော့သည်

ကြာကြာနေရင် ဘေးနားရှိတဲ့သူကို ဆေးလိပ်ပြာခွက်နှင့် ပေါက်ထည့်လိုက်လို့ နေရင်းထိုင်ရင်းခေါင်းကွဲနေဦးမည်

"ကိုZak"

ဦးအောင်သစ်ရုံးခန်းမှ အပြေးတပိုင်းထွက်လာသည့် ကိုZak ကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် ထူး အတင်းလှမ်းခေါ်လိုက်သည်

"ကိုZak ခဏလောက်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကိုမောင်ထူးပြောပါ"

"ဟာဗျာ နှစ်ယောက်ထဲရှိရင် ထူး လို့ပဲခေါ်ပါဆို"

ဦးအောင်သစ်နှင့် ကိုမောင်ဦးတို့ ဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်းသိပ်ခွဲခြားသည့် အသိုင်းအဝိုင်းကမို့ အလျင်းသင့်သလို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆက်ဆံရမယ်မှန်း Zak. နားလည်ထားသည်

ထူးက Zak တို့နှင့်ရောရောထွေးထွေးနေတတ်သလောက် ဦးအောင်သစ်နှင့် ကိုမောင်ဦးတို့က
ကိုယ့်အဆင့်နဲ့ကိုယ် ကိန်းကြီးခမ်းကြီးနေတတ်ကြသည်

All about loveDonde viven las historias. Descúbrelo ahora