DBS#3: Mending the Scars

CHAPTER 18: Boundaries

TOP’S POV

“W-What? Paano nangyari iyon? What do you mean you fell damn hard? Are you being for real?” gulat at kinakabahan niyang saad.

Ano namang nakakagulat doon? Sinabi ko na nga sa kaniya noon pa man na posible talaga ang mga ganitong bagay. Hindi ko alam kung bakit nagugulat pa ito. Ano ngayon kung gusto ko na siya at talaga ngang nahulog na ako? Akala mo naman ay may magagawa pa siya.

Kung sabagay, ako nga mismo sa sarili ko ay nagulat din. Kusang umamin itong bibig ko. Hindi ko naman gustong sabihin sa kaniya iyon, lalo pa sa ganitong sitwasyon. Pero ano namang magagawa ko kung talaga ngang gusto ko siya? May gamot bang iniinom para mawala ang ganitong nararamdaman? O kung mayroon man, hindi ko pa rin iinumin. Gusto kong maramdaman ng tuluyan ang pagkagusto ko sa kaniya. Bago lang ito sa akin kaya normal siguro na nakakaramdam ako ng excitement. Kahit pa alam ko namang hindi pa ako pumuporma, siguradong busted na ako.

“Huwag ka nang magtaka. At saka, pinigilan kong magkagusto sa iyo dahil wala ka rin namang mga interesting na katangian. Ewan ko ba kung bakit isang araw, nakita ko na lang ang sarili kong nag-i-imagine ng mga bagay-bagay kasama ka.”

Totoo iyon. Siguro ay nagsimula nang halikan ko siya dahil matapos noon, nag-iba na rin ang tingin ko sa kaniya. Lagi ko na lang siyang iniisip. May mga gabi pa nga na nagigising akong pagod na pagod at hinihingal dahil sa panaginip ko, naghahalikan kami. Paulit-ulit at walang tigil.

Doon ko napagtantong baka nga may gusto na ako sa kaniya. Napatunayan ko pa ito lalo kanina nang makita ko siyang kayakap iyong kaibigan niyang babae. Gusto kong hilahin siya roon dahil sa mga braso ko siya nababagay!

“Gago ka ba? Itigil mo iyan. Sinabi ko na sa iyo noon pa. H-Hindi puwede! Pero hindi ka pa rin nakinig.”

Alam kong kahit paano ay may kaunti rin siyang nararamdaman para sa akin. Dapat pa yata talaga akong magpasalamat sa kaniya dahil hindi niya sinusubukang palalimin pa ang kaunting feelings niyang iyon. Siya na lang siguro ang mag-control na huwag mahulog dahil hindi ko na kayang i-control pa ang sarili ko. Totoong sinubukan ko, pero huli na ang lahat.

“Oo nga! Kaya huwag ka na lang mahulog. Huwag mo na lang akong gustuhin pabalik. Dahil isang sabi mo lang na gusto mo rin ako ay hindi ka na makakapalag. Itatali kita sa kama at aangkinin kita habang buhay,” natatawang pananakot ko. Talagang tototohanin ko iyan kaya matakot ka na!

Nakita ko ang gulat niyang ekspresyon at napapalunok itong tumayo. Hindi mapakali ang mga mata niya at magkasalubong ang mga kilay. Tuwang-tuwang talaga ako kapag ganito siya. Iniisip niyang pinagti-trip-an ko lang siya kahit na totoo naman lahat ng sinasabi ko.

“Fuck you, Top! Fuck you to death,” aniya bago naglakad palayo.

Humalakhak ako at ngumisi habang pinagmamasdan ang likuran niya. “Gamutin mo iyang mga sugat mo, ha. Ang dungis mo rin kaya magpalit ka na.”

Hindi na siya muling lumingon at tinaas na lang ang kaniyang kanang kamay at inangat ang middle finger. Pinagmasdan ko pa siya hanggang sa unti-unti na siyang nawala sa paningin ko. Pikunin talaga ang Baymax na iyon. Magbabago pa kaya ang pagiging magagalitin niya kung sakaling maging kami? Hays, sana nga! Sana maging kami at sana mabawasan ang init ng ulo niya.

“I meant it, Bryle. Hangga’t may pagkakataon ka pa ay humakbang ka na ng malayong-malayo sa akin. Dahil kung kaya mong magpigil ng nararamdaman, ibahin mo ako,” bulong ko at naupo bench na kaninang inuupuan niya.

Nang makaupo na ay sumandal ako sandali at pinikit ang mga mata. Hindi na muna ako bumalik sa klase kagaya nang gustong mangyari ni Ms. Ignacio dahil hindi rin naman sila tumatanggap ng late. Papalipasin ko muna ang dalawang oras na subject na iyon bago ako bumalik. Ayaw ko namang doon ulit tumambay malapit sa department nila Bryle dahil fresh pa ang nangyaring gulo. At lalo namang ayaw ko sa malapit sa aming area lalo pa at cutting classes itong ginagawa ko.