IKA-DALAWAMPU'T WALO

2K 49 3
                                        

“Gianna, tingin mo magkano ang magagastos ng isang pasyenteng may CML?”


Halos mabuga niya ang iniinom niyang tsaa nang marinig ang tanong ko. Nilapit niya sa mukha niya ang screen ng kaniyang iPad at nakangiwi akong tiningnan.


“CML? As in blood cancer? Is that— Wait! Why are you asking? May sakit ka ba? My ghad! Bakit ka nagtatanong kung magkano? Are you sick?”


“Calm down. You’re overreacting!”


“So you’re not sick?” paninigurado niya pa talaga.


“I’m not! I was just asking!”


Nakahinga siya nang maluwag at umayos ng upo. “I don’t really know kung magkano riyan sa Pilipinas. But you can contact Tito Julio and ask him. Hindi ba, he’s a specialist in that matter? He should know”


“Can you give me his number? Bago na ang sim card ko”


“Merong number kay Manang ng lahat ng mga kamag-anak natin, but, fine, I’ll forward it to you. I’m going to end this call first”


Nang matanggap ko ang number ni uncle ay nag-aalangan pa akong tumawag dahil gabi na. Pero kung bukas naman, nasa duty ako kaya hindi ko siya agad makakausap.


I dialed his number at nakatatlong ring palang ay sinagot na niya kaagad.


“Hello, uncle? This is Henry. Sorry, I called very late”


“Oh, it’s okay, hijo. I’m still at the hospital, kakatapos lang ng rounds ko. Is there anything wrong?”


“Uncle, are you free tomorrow around four in the afternoon?”


Hindi siya kaagad nakasagot at mukhang nagbuklat pa ng kung ano. Maybe his schedule. “Wala na naman akong masyadong gagawin pero nasa hospital pa rin ako dahil meron akong pasyenteng mino-monitor”


“Can we meet tomorrow? I’ll come to your office. Sandali lang iyon uncle”


“No problem, Hijo. That must’ve been very important”


“Yes, uncle”


“Alright then, I’ll expect you tomorrow”


Nang matapos ang pag-uusap namin ay binaba ko na ang tawag. There’s a lot going on today, and I feel damn exhausted. I want to sleep already, but I should still study for my hospital duty tomorrow. Inubos ko ang oras ko sa pag-aaral ng mga notes at pagharap sa makakapal na medical books hanggang sa inabot na ako ng hating-gabi.


I tried to sleep, but I’m so bothered by Top’s condition.


I don’t usually pray—no, I don’t really pray. I believe there’s a God, but I just don’t know how to talk to Him. I feel like he won’t listen. Will He listen to me? If I pray a million times, Will He still listen?


“Lord, I bow before You tonight, praying not for myself but for Top’s condition. I pray for no more pain and suffering brought on by cancer or any other illness in his body. And please grant wisdom and guidance to doctors and other experts who’ll be responsible for his health,” I sincerely uttered. “Even though life has been harsh and cruel to him, may his faith in You remain untouched…”


Hindi ko na namalayang nakatulog ako sa dami nang bumabagabag sa akin kagabi. Sinabihan ko sina Top at Bien na huwag nang mabahala at mag-isip masyado tungkol dito pero ako naman itong hindi mapakali.


DBS#3: Mending the Scars Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon