Jongin sevmişti, çok güzel bir kadını, çok güzel sevmişti. Onun tarafından terk edildiğinde bile onu unutmamaya söz vermişti. Ta ki onu tanıyana kadar, o güzel adamı...
Angst değil, gönül rahatlığıyla okuyun. Uzun zamandır yazdığım ilk hikaye olması...
Yıllar sonra ilk kez mutlu uyanmıştım. Kalbim sanki yıllar sonra ilk kez tekrar atmıştı. Güneş yine ısıtıyordu. Annemin sesi kulaklarımı doldurdu.
"Jongin, uyandıysan yüzünü yıka gel oğlum. Kahvaltı hazır."
"Geliyorum anne."
Yataktan kalkıp odamdaki lavaboya gittim. Yüzümü yıkadıktan sonra odamdan çıkıp mutfağa gittim. Güzel kokular hemen burnuma dolmuştu.
"Ellerine sağlık." Diyerek anneme sarıldım.
"Afiyet olsun oğlum. Hemen otur, başla."
"Babam gelmiyor mu?"
"O çoktan ise gitti. Bu sıralar çok yoğun çalışıyor. "
"Ah kötü olmuş. Haftasonu birlikte kahvaltı yapabileceğimizi düşünmüştüm. "
"Artık buradasın, bir dahakine yaparız olmaz mı?"
"Olmaz mı, olur tabi." Tabi ya, artık hep buradayım. Bu düşünce içimi huzurla doldurdu. Kahvaltımı zevkle yedikten sonra sözleşmeyi yapmak için dükkan sahibinin yanına gittim. Görür görmez onu tanımıştım. Bizim liseye gittiğimiz zamanlarda ortalıkta vakit geçirebileceğimiz o kadar çok yer olmazdı. Ama Bay Kim'in mekanını severdik. Çeşitli kızartmalar ve noodlelar olurdu. Şimdi emekliye ayrılma zamanı gelmişti ve dükkanı satıyordu.
Benim de gençliğimde dükkanına geldiğimi öğrenince mutlu oldu. Sözleşmeyi imzaladıktan sonra onu ziyaret edeceğime söz vererek yanından ayrıldım. Ve hemen dükkana geçtim. İçeri girip bir durumunu görmek istiyordum. Bay Kim dükkana çok iyi bakmıştı ama her şey çok eski modaydı. Burada toplu bir değişikliğe ihtiyaç vardı. İhtiyaçları not almaya başladım. Önce duvarları boyamaktan başlamaya karar verdim. Birkaç tabloya ve masa takımına da ihtiyaç vardı. Temayı çoktan belirlemiştim. Her yer çiçeklerle kaplı olacaktı. Rengarenk, çeşit çeşit çiçeklerle. Dükkanı kapatıp alışverişe çıktım. Çıkmadan iş ilanlarını da asmayı ihmal etmedim.
Biraz gezdikten sonra zevkime göre masa takımları bulabildim. Dükkana teslim etmeleri için anlaştıktan sonra çıkıp lazım olan boyaları aldım ve dükkana döndüm. Hepsini bir günde boyamam imkansızdı ama bir yerden başlamak gerekiyordu. Mutfaktan başlamaya karar verdim. Bir kat attıktan sonra kuruması bıraktım. Kafe bölümündeki küçük duvarlarla devam ettim. İlk katlar bittikten sonra ikinci katları da attım. Sadece büyük duvarlar kalmıştı. Saat geç oluyordu. Geri kalanı yarına bırakıp çıktım. Eve gittiğimde babam çoktan gelmişti. Hep birlikte yemeğe oturduk. Yemekten sonra ablamı da görüntülü arayıp biraz sohbet ettik. Onu da çok özlemiştik ancak üniversite bittikten sonra çalışmalarına devam etmek için mezun olduğu üniversitede kalmıştı. Biraz sohbet ettikten sonra yorgun düştüm ve erkenden yattım. Ertesi sabah hemen işe koyuldum. Duvarları boyamaya devam ettim. Duvarlar bittikten sonra derin bir nefes aldım. Masa ve sandalyeler gelmeden bitirebildiğim için mutluydum. O sırada kapıdan birinin girdiğini duydum ve oraya baktım.
"Hosgeldiniz, maalesef daha açılmadık. "
"Jongin?"
"Tanışıyor muyuz?"
"Tabi ki, hatırlamadın mı? Lise de aynı sınıftaydık."
"Ah evet hatırladım. Üzgünüm çok değişmişsin. Sehun'du değil mi?"
"Evet. Hatırlamana sevindim. Neler yaptın?"
"Üniversite için dışarıdaydım. Peki ya sen?"
"Hatırlıyor musun bilmiyorum ama lisede dövüş sanatlarına ilgim vardı. Bir süre eğitim aldıktan sonra sertifika aldım ve kendi kursumu açtım."
"Senin adına sevindim."
"Teşekkür ederim. Sanırım yakında ben de aynı şeyleri söyleyeceğim. Burayı sen mi devraldın?"
"Evet, öyle. İyi bir yer değil mi? "
"İyi görünüyor. Duvar renklerini beğendim."
"Teşekkürler "
" İşe dönmem gerekiyor ama seni gördüğüme sevindim. Sana numaramı bırakayım. Kesinlikle ara, buluşalım."
"Ararım. "
Sehun kafeden ayrıldıktan sonra biraz daha dinlenip kafeyi kapattım. Eski bir arkadaşı görmek iyi gelmişti. Lisedeki diğer arkadaşlarımın neler yaptığını merak ettim. En cok da onun. Bunu düşünmemeye çalışıp, eve girdim. Biraz yemek yedikten sonra çalışmam gerektiğini söyleyerek odama çıktım.
Her şey tıkırında gidiyordu. Oturup kafem hakkında biraz daha plan yaptıktan sonra uykuya yenik düştüm.
Sehun'u da şuracığa bırakalım.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
