ကောင်းကင်ကကြည်လင်ကာသာယာနေသည်။လူအပေါင်းတို့ကလည်းပြုံးပျော်ကာ လှပ၍ကြည့်ကောင်းနေကြသည်။ ခန်းမထဲမှ ရိုမက်တစ်ဆန်သောတယောသံကို ခပ်တိုးတိုးကြားနေရသည်။ သူ၏ဘေးတွင် ခရမ်းနုရောင်ဂါဝန်လှလှလေးဖြင့်မိန်းမလှလေးကရှိနေသည်။ မျက်စိအရှေ့မြင်နေရသောတံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ဘေးတွင်ရှိသောအမျိုးသမီးနှင့်အတူ စင်ရှိရာသို့လျှောက်လှမ်းသွားရမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကိုလည်းထိုအမျိုးသမီးနဲ့သာဖြတ်သန်းရတော့မည်။
တဖြေးဖြေးချင်းပွင့်သွားသော တံခါးချပ်ကြီးနှစ်ချပ်ကြောင့် ခြေလှမ်းတို့ကိုစတင်လိုက်သည်။လူတိုင်းက အားကျသော၊ကျေနပ်သော၊ဝမ်းသာသော၊ပျော်ရွှင်သောအကြည့်တို့ဖြင့်ကြည့်ကာ လက်ခုပ်ဩဘာ ပေးကြသည်။ သူမကလည်းသိပ်ကိုပျော်နေကြောင်းသူမမျက်နှာမှအပြုံးတို့ကိုကြည့်၍သိနိုင်သည်။
လူတိုင်းမျက်နှာတွင်အပြုံးကိုယ်စီရှိနေကြသော်လည်း ခမ်းမတစ်ခုလုံးတွင်မရိီမပြုံးရှိနေသည့်အမျိုးသားနှစ်ဦး။
တစ်ဦးက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေဖြင့်ဘဝတစ်ခုထူထောင်တော့မည့်လမ်းကိုလျှောက်သွားနေစဥ် ကျန်တစ်ယောက်က နာကျည်းခြင်းများစွာဖြင့် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။
Nora သည် လိုက်ဖက်ညီနေသောသတို့သားနှင့်သတို့သမီးကိုကြည့်ကာ Jimin ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့အကြည့်တို့၏ဦးတည်ရာကြောင့် သူမအလွန်အံ့ဩသွားရပြီး သူမ၏ဦးနှောက်ကိုအမြန်အလုပ်ပေးရတော့သည်။
ထုံးနည်းအစဥ်အလာအရ လက်စွပ်လဲဝတ်ပေးပြီးသည့်နောက် လက်ခုပ်ချီးမြှင့်ပေးသည့်လူတွေအားသူလိုက်ကြည့်မိသည်။ မေမေကအတိုင်းထက်အလွန်ပျော်နေပြီး သူ့အားမျက်ရည်ဝဲစွာကြည့်နေသည်။သူငယ်ချင်းတွေကဝမ်းသာနေကြသည်။ Nora က စားပွဲကိုသာကြည့်နေပြီး သူမ၏လက်တစ်ဖက်ကိုဆုတ်လိုက်ဖြန့်လိုက်လုပ်နေသည်။ ဒါက သူမတစ်ခုခုကိုအလေးအနက်စဥ်းစားတိုင်းပြုမူသည့်အပြုအမူ။
ဘာလဲ....မင်္ဂလာဆောင်မှာတောင်စီးပွားရေးအကြောင်းတွေးနေတာလား။
