သူဟာ အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။အထူးသဖြင့်ပထမဦးဆုံးခံစားချက်ရှိမိတဲ့ တစ်ယောက်သောသူနဲ့ပက်သတ်ပြီး အမြဲလွဲချော်ခဲ့တယ့်အထိအသုံးမကျခဲ့ပါဘူး။ အမြဲနာကျင်အောင်လုပ်မိခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်းနာကျင်ခဲ့ရတယ်။
လမ်းလွဲနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူး သူကလမ်းလွဲကိုလျှောက်နေမိတာ။
>>>>>>>>>>>>>>>
"မင်းရော Park Jimin နဲ့အဆက်အသွယ်ရလား"
ကော်ဖီခွက်၏နှုတ်ခမ်းဝကိုလက်မဖြင့် အသာပွတ်ရင်းဖြင့် မဝံ့မရဲမေးလိုက်သည်။ စိတ်ထဲကနေလည်းအဆက်အသွယ်မရပါစေနဲ့လို့ဆုတောင်းရင်း။
"ရတယ်....ဒီကောင် လုံးဝချောလာတာနော် ကျောင်းတုန်းကလိုညစ်တိညစ်ပတ်မဟုတ်တော့ဘူး"
ဆုတောင်းဟာမပြည့်ခဲ့။ ပြောင်းလဲသွားသော Jiminအကြောင်းကို အားရပါးရပြောနေသောသူငယ်ချင်းဖြစ်သူ Hoseok အား တစ်ချက်သာကြည့်လိုက်သည်။
"သူကကွာ....ဟိုအနွေးထည်ကိစ္စကိုအခုထိငါ့ကိုပြောဆိုလို့မပြီးတော့ဘူး မင်းကလည်းဘာလုပ်ဖို့သိမ်းထားမှန်းမသိ"
Hoseok က မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ပြောသဖြင့်ခပ်ဖွဖွပြုံး၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"သူ ဟိုမှာ.....Noraနဲ့တော်တော်ခရီးရောက်နေပြီထင်တယ်နော် မင်းရောအိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေဘူးကြားတယ် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
ပြုံးနေသောအပြုံးတို့ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကော်ဖီဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ငေးကြည့်လိုက်တော့ Hoseokကအလ်ိုက်သတိဖြင့် သူ့အား အားပေးစကားပြောသည်။ သို့သော်Hoseokပြောသောစကားတွေက သူ့နားထဲသို့ဝင်တစ်ချက် မဝင်တစ်ချက်။ အပြင်တွင်ဖွဲဖွဲလေးရွာနေသောမိုးနှင့်အတူ သူ့နှလုံးသားကလည်းဆွေးမြည့်မြည့်။
တလောကလုံးကိုအဆက်အသွယ်လုပ်တယ်။သူ့ကိုသာ အချိန်တိုင်းအလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာ။ ကြောင်ရိုင်းလေးကသိပ်ကိုဆိုးတယ်။ဆိုးလည်းဆိုးသင့်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ Park Jiminမမှားခဲ့ဘူး။ကျွန်တော်သာ မှားနေခဲ့တာ။မှားပြီးရင်းမှား။
Hoseokနှင့်စကားပြောပြီးသည့်အခါ ကိုယ်စီအိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ Hoseokက သူဝါသနာပါရာအလုပ်ကိုလုပ်နေရသဖြင့် ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေသည်။သူကရော....... တစ်ရက်လေးမှမပျော်ရွှင်ခဲ့ရပဲ နေ့တိုင်းနေ့တိုင်းသတိရစိတ်နဲ့သာဖြတ်သန်းနေရသည်။ ဝါသနာဘာလည်းမသိ၊ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာဘယ်မှာလဲမသိ။
