Abilerim De Abilerim✨

Bölüm 39

"Ya! Selçuk abi bırak kulağımı ya. Offf. Bırak acıyor!"

"Sus kız. Allahım aklıma geldikçe fenalık geçiriyorum"

"Ya bıraksana. Öyle konuşalım."

"Yok ya. Kaçarsın da sen şimdi. Yok benim sıkı yönetim ilan etmem lazım."

Bahçe kapısından girdiğimiz an Aytemur'u görmemle bağırdım.

"Aytemur!"

Eh birazcıkta ağlamaklı rol yapmış olabilirim.

"Lan!"

Kulağım şaka maka çok acıyordu cidden. Tırnaklarımı koluna bastırdığımda tutuşu biraz gevşeyince anında elinden kurtulup Aytemur'un yanına gidip arkasına geçtim.

"Kulağımı acıttı ya. Baksana haline."

Önce kulağıma bakıp sonra Selçuk abiye baktı.

"Hiç öyle bakma kardeşim. Kardeşini o Fırat zibidisiyle yakaladım."

"Sevgilim o benim!"

"Sus kız. Sevgiliymiş. Daha bacağın boktan çıkmamış ne sevgilisi."

"Aylardır sevgiliyiz şimdi mi aklına dank etti. Taş kafalısın işte anca giriyor beynine."

Üzerime bir adım gelince Aytemur'un arkasında daha çok saklandım.

"Barışsınlar diye ben götürdüm oraya zaten. Kızın ne halde olduğunu görmedin sen."

"Yok abisi ben bu kıza sıkı yönetim ilan ediyorum. Evden çıkmasın. Hatta Fırat'la konuşmasınlar."

"Aytemur."

Şimdi cidden ağlayacaktım. Daha yeni barışmıştım ya. Çektirecektim daha ona.

"Sen bakma buna. Ben varken hiçbir şey yapamaz. Öz abin benim."

Öz kısmını Selçuk abiye bakarak söylemişti.

"Bak bak havalara bak."

"Sus lan. Kardeş benim dert benim."

"İyi lan ne haliniz varsa görün. Abin nasılsa gidecek. Ben o zaman sıkı yönetim ilan ederim."

"Ama Selçuk abii"

Şirin şirin yanına gidip kolunu tuttum.

"Ben kaç gündür ağlıyorum biliyor musun? Bak gözlerime. Mahvoldular ağlamaktan. Aha Özge ve Aytemur şahit. Özge geldiğinde ona da sor. Ben daha yeni barıştım onunla."

"Yok ya."

"Vallaha bak. Hem zaten sınava çalışıcam. Üniversite için. Dershane falan derken göremiycem. Bari şu son haftalarda göreyim."

"Bakma şöyle."

"Nasıl bakmıyım?"

"Şöyle işte da. Dayanamıyorum."

"Dayanabilen var mı sence kardeşim?"

"Ali var işte."

"Almira affetse onu o da dayanamıycak ama affetmiyor işte."

"Ali'yi boşverin de sıkı yönetim yok dimi komutanım?"

"Olmasın mı?"

"Olmasın lütfen."

"Temassız olacaksanız olur. Yoksa yatar bu iş."

"Kredi kartı mıyız biz ya? Temassız ne?"

"Ben bilmem. Onun yanındayken de saat başı rapor vereceksin."

"Nefes alış veriş dakikamı da rapor edeyim mi? Bu ne ya? Sevgilimle mi buluşucam yoksa askeriye ye asker mi yetişiyorum anlamadım."

Aytemur elimden tutup kendine çekti.

"Ben artık kardeşimi alayım. Konuşacaklarımız var malum. Hadi koçum."

"Öyle olsun bakalım."

Selçuk abi yanımızdan geçerken Aytemur ensesine şaplak attı. Ama iyi ses çıkardı hee. İkimizde gülerken bize sinirli bakmaya başladı.

"Kulağın hesabı diyelim."

Selçuk abinin bir şey demesine izin vermeden beni çekiştirerek kalktığı yere oturttu.

"Barıştınız mı şimdi?"

"Evet."

"İyi bakalım. Kendini bir daha bu kadar üzmek yok anlaştık mı? Birimize anlat olayı. İçine atma."

"Keşke daha önce konuşsaydım diyorum. Bu kadar üzülmezdim en azından."

"Öyle olurdu ama en azından ders çıkardın. Bir dahakine dinlersin."

"Bir daha olmasında."

"Öyle tabi."

"Almira!"

Yiğit'le Ahmet bahçeye girmişlerdi. Bunlar niye yapışık ikiz gibi dolanıyorlar ya?

"Seninkini gördük. Ağzı kulaklarındaydı. Barıştınız mı?"

"Seninki deme lan. Nerden onunki oluyor? Vermedik dsha kızı. Vermiycezde. Dimi abi? Vermiycez de."

"Benim güzelim ne isterse o."

"Abi!"

"Barıştık yiğitciğim. Hatta abim barıştırdı bizi."

"Aha Aytemur'a da abi dedi. Yiğit seni Ali ve Yağızla adadan uğurluyoruz."

"Abi demiycekte ne diycek. Bacanak mı?"

"Abi sen niye barıştırdın ya? Ne güzel iyiydiler."

"İyi mi? Fırat pimi çekilmiş bomba gibi dolanıyordu etrafta. Almira zaten odasına kapanmıştı. Bu mu iyi?"

"Ya ahmet bile anladı beni de sen anlamadın Yiğit."

"Ben yarın görürüm seni ."

"Yarın ne varda?"

"Fırat'ın teyzesi geliyor. Çekeceğin var kızım. Tam kaynana valla."

"Gelsin. Biz anlaşırız onunla."

Anlaşırdık heralde ya? Anlaşırdık dimi. Anlaşırız anlaşırız. Ya anlaşamazsak?

DEVAM EDECEK