SİTARE

~MÜLÂHAZA~

Notu hızla katlayıp çantama attım. İki günde dört not. Bu kadarı da fazlaydı. Ciddileşmeye başlamıştı bu iş. Duyduğum ses ile kendime gelip sesin geldiği yere döndüm.
"Arven çok güzel söyledin." Esila gelmişti, hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışmışım. Bilmemeleri kendileri için şuan iyiydi. Belki daha sonra söyleyebilirdim. Düşüncelerimden sıyrılıp Esila'ya yanıt verdim.
"Mesut beyde beğendi, galiba artık çalışırım burada."
"Bırak şimdi Mesut beyi felan. Yüzün kireç gibi Arven. Ne oldu bir şey mi oldu?"
"Hayır gayet iyiyim ne olabilir?"
"Arven bana yalan söyleme biri bir şey mi yaptı. Yoksa yine not felan mı geldi. Arven lütfen benden bir şey gizleme." Esila telaşlanmıştı. O benim gibi soğukkanlı olamıyordu maalesef ürküyordu. Ondan gizlemeyecektim zaten, ama şimdi söyleyemezdim.
"Seni dinliyorum Arven."
"Evde konuşalım lütfen. Can'a bir şey belli etme."
"Tamam ama saklamayacaksın Arven tamam mı?"
"Tamam söz ama şimdi gidelim." Kendime geldikten sonra Esila ile Can'ın yanına gidip oturduk. Üzerimde panik, korku ve adını bilmediğim bir sorumluluk vardı.

"Sarı mükemmeldin. Hiçbir şey kaybetmemişsin, yine sesin ne kadar daha güzel olabilir diye düşündürdü beni." Yapay bir tebessüm ile yanıt verdim Can'a.
"Teşekkür ederim Can. Gidelim mi artık."
"Bir şarkı için mi geldik?"
"Bu denemeydi beğendiler. Bundan sonra daha fazlası için geleceğim." Tamam der gibi kafa sallayıp yerinden kalktı. Bir şeyler olduğunu ve anladığını düşünüyordum Can'ın. Hemen kabullenmesi normal değildi çünkü.

Eşyalarımızı alıp  çıkmadan Mesut bey ücretimi verdi. Sadece bir deneme için çok fazla bir ücret vermişti. Şimdi bu veriliyorsa söylemeye başladığımda ne olurdu acaba? Düşüne düşüne yürürken iki adamın bizi durdurması ile düşüncelerimde durdu.
"Merhabalar." Can bizden bir adım öne çıkıp konuştu.
"Merhaba?" Soru sorar nitelikteydi bu merhaba kelimesi. Adamın suratında yılışık bir ifade vardı. Anlaşılıyordu neden önümüze geçtiği.
"Bayanlar senin değilse biz bir tanışalım birader."
Bayanlar senin değilse mi demişti. Neydi bu kadınlar eşya mı?
"KADINLAR benim değil! KADINLAR kimsenin objesi, sitres topu, uçkuru zevki değildir!" Diyip adama sert bir kafa indirdi.

Her sözü yer yutar olabilirdi ama son zamanların gündemi olan, kadın ve çocuk ölümleri arttığı için dayanamamıştı Can. Adamın burnunu tutarak geriye doğru sendelerken diğer adam ise Can'a yumruk attı. Esila ile göz göze gelip ne yapacağımızı anlamıştık. Aynı anda adamın üzerine atlayıp vurmaya başladık.
"Delirdiniz mi lan siz bırakın manyaklar." Can bir kişiyi hallederken Esila ile bende birisini hallediyorduk. Öyle kolay olmamalıydı kadınlara bulaşmak.

Biz kavgaya devam ederken, adamlar bir anda çoğalınca yine yapmamız gerekeni yapıp arkamıza bakmadan arabaya doğru kaçmaya başladık ama arabaya binemedik.
"Kızlar ben halledecem çabuk hızlı koşun karakola çabuk!" İtiraz etmeye fırsat yoktu. Can'ın dediğini yapıp Can'la yollarımızı ayırıp Esila ile deli gibi koşuyorduk. Peşimizde iki kişi vardı. Nasıl bir anda çoğalmıştı bunlar anlamış değildim.
"Arven çok mu yakınlar bize."
"Bakamıyorum Esila. Şimdi ayrılacaz tamam mı karakolu sen biliyorsun ben değil. Sen hemen karakola gidiyorsun."
"Saçmalama Arven."
"Esila dediğimi yap. Can orda kaç kişi ile tek başına." Başka çaresi olmadığı için mecbur kabul etti.
"Dikkat et Arven koşarken polisi ara." Esila'yı ikna edip tamam dedikten sonra yollarımızı ayırdık. Konuşurken koşmak ne kadar yorucuydu. Adamların birisi de değil ikisi peşime düşmüştü. Koşmaya gücüm kalmamıştı. Çantamdan telefonumu çıkarmaya çalışırken bir ara sokağa girdim. Kimsede mi olmazdı etrafta. Telefonumu çıkardığım an sendeleyip yere düştüm. Lanet olsun! Filmlerde hep klişe gelmişti bana bu durumlar. Şimdi ise başıma gelmişti.

"Nereye kadar kaçabileceğini sandın oruspu." Nefret ediyordum bu ithamlardan. Yerimden hızla kalkıp çantamın zincir kısmını elime alarak adamın suratına vurdum. Diğer adam beni belimden tutup kenara savurdu. Yüzündeki iğrenç ifadesi birazdan kusmama bile sebep olurdu.