"စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ ကျွန်တော်တို့လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးခဲ့ပေမယ့် ကလေးကတော့ ပျက်ကျသွားပါပြီ...."
"ရှင်!!"
ကြားလိုက်ရတဲ့စကားက နွေလယ်ခေါင်ကြီး မိုးကြိုးပေါင်းများစွာ အပစ်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ကျော့ရဲ့ သွေးသားလေးက ပျက်ကျသွားပြီတဲ့လေ။မဟုတ်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား..
"မ မဟုတ်တာ ဒေါက်တာရယ်။ကျော့ကို မနောက်ပါနဲ့။ကလေး ကလေးက ဘာလို့ ပျက်ကျရမှာလဲ။ကျော့ သေချာ ဂရုစိုက်နေတာကိုလေ။ဟင့်အင်း မဖြစ်နိုင်တာ။ဟုတ်တယ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား ဟုတ်တယ်မလား ဟင် ဒေါက်တာ..."
ခေါင်းကိုတသွင်သွင်ခါကာ ဒေါက်တာ့ကို အားကိုးတကြီးမေးနေမိသည်။မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ အဖြေများ ထွက်လာလေမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ပါ။တကယ့်ကို အဲ့ဒီ့ မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုတည်းရယ်ပါ။
"ကလေး စိတ်ထိန်းပါကွယ်။စိတ်ကိုလျှော့နော်။ဖြစ်လာမှတော့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲကွယ်။တို့တွေနဲ့ မထိုက်ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ.."
ကုတင်ပေါ်မှာ ဝင်ထိုင်ကာ ကျော့ နောက်ကျောကိုပွတ်သပ်ပေးရင်း ဒေါ်ဒေါ်က နှစ်သိမ့်စကားဆိုလေသည်။ကျော့ မျက်ရည်များကြားကနေ ဒေါ်ဒေါ့်လက်ကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်ပြီး...
"ဒေါ်ဒေါ် ဒေါက်တာ ပြောနေတာ အမှန်တွေမဟုတ်တာ ဒေါ်ဒေါ်သိတယ်မလားဟင်။ကျော့ ကျော့ကလေးက မသေဘူးလေ နော်။ဟုတ်တယ်မလား ကျော့ကိုလေ မသေသေးဘူးလို့ ပြောပါဒေါ်ဒေါ်ရယ် နော် ကျော့ကို အဲ့လိုလေးပဲ ပြောပေးပါ...."
ရှိုက်ကြီးတငင်ရှိုက်ငိုနေတဲ့ ကလေးကို မြတ် ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။ဆရာဝန်နဲ့nurse တွေကလည်း အခြေနေကို နားလည်တာမို့ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားပေးကြတာမို့ အခန်းထဲမှာ ငလေးနဲ့မြတ်သာ ကျန်ခဲ့သည်။
"ကလေးရယ် မငိုပါနဲ့တော့ကွာ။တိတ်ပါတော့နော်။ကလေး ငိုနေတော့ တို့ရင်ထဲမှာ နေလို့ မကောင်းဘူးကွယ်.."
ရင်ခွင်ထဲက အငိုမတိတ်သေးတဲ့ ကလေးကို ပြောလိုက်တော့ မျက်ရည်များနဲ့ မော့ကြည့်လာကာ...
YOU ARE READING
အမှားဟုသတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော်
Randomတကယ်လို့တို့မဟုတ်တဲ့တခြားအရာတစ်ခုက မောင့်ကို ပြုံးရွှင်စေခဲ့ရင် တို့အဲ့အရာကိုဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ဒါကို မောင်ကအမှားလို့သတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော် စာသားမှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့သော် စာရေးသူ၏ညံ့ဖျင်းမှုသာဖြစ်ပါသည်။မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိ...
