ဒီနေ့ အိမ်ပြန်လာရတာ မြတ်အတွက် ထူးခြားနေသည်။ထူးခြားဆို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်လေ။အရင်ဆို ကိုယ်ပြန်လာတိုင်း မီးဖိုခန်းထဲမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုဖာပေါ်လေးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် တွေ့နေကျ အရိပ်လေးဟာ ဒီနေ့မှ ပျောက်ကွယ်နေသည်။
"အပြင်ကနေ ပြန်မရောက်သေးတာများလား"
တစ်ကိုယ်စာကြားရုံမျှ ပြောလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုးနာရီခွဲနေပြီမို့ အပြင်သွားနေတာတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေးမနေတော့ဘဲ သူရှိနိုင်လောက်သည့် အခန်းရှိရာဆီသို့သာ ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် တက်လာခဲ့သည်။
"ပြန်လာပြီလား ဒေါ်ဒေါ်..."
တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ ကြားလိုက်ရတဲ့ မြတ်ရဲ့မူပိုင်အသံလေး။
"ဒီနေ့ နောက်ကျတယ်နော် ကျော့က စောင့်နေတာ.."
ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရာကနေ မြတ်အနားကို ရောက်လာပြီး မြတ်ရဲ့လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ကို ပွတ်သတ်ကာ ပြောလာသည်။သေချာကြည့်မိတော့ ကလေးက ဒီနေ့ ခပ်ပါးပါး ညအိပ်ဂါဝန်လေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။အတွင်းဝတ်မပါတာကြောင့် ရင်မွှာလေးတွေဟာ အပေါ်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မြတ်နဲ့ တစ်တန်းတည်းဖြစ်နေလေသည်။ကလေးဆီက မြတ်တစ်ခါမှ မရဖူးသော ကိုယ်အမွှေးနံ့ တစ်ခုဟာ နှာဖျားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ရုတ်တရက်ကြီး မြတ်လည်တိုင်တွေကို ဖက်တွယ်လာတဲ့ ကလေးရဲ့ မျက်ဝန်းလေးတွေက ရီဝေဝေနဲ့ မြတ်ရဲ့စိတ်ကို နှိုးဆွနေသလားလို့ပင် ထင်မှတ်ရလောက်သည်အထိ။
"ဒီနေ့ ကလေး ထူးခြားနေပါလား..."
ရုန်းဖယ်ပြီး ပြောလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ခါးလေးကို ပြန်ဖက်တွယ်ပြီး ပြောလိုက်ခြင်းသာ....
"အင်း ကျော့ ဒေါ်ဒေါ့်ကို ပစ်ထားခဲ့မိတာကြာပြီလေ အဲ့တာကြောင့် ဒီနေ့ ဒေါ်ဒေါ့်ပေါ်မှာ လစ်ဟင်းခဲ့တဲ့ တာဝန်တွေကို ပြန်ပြီးဖြည့်ဆည်းပေးရင် ကောင်းမလားဆိုပြီး တွေးမိလို့..."
ထိုအကြည့် ထိုအပြော ထိုအထိအတွေ့မှာ ကျရှုံးရသူက မြတ်ကိုယ်တိုင်သာ။မိန်းမောနေမိသည်။သာယာနေမိသည်။ဘယ်သောအခါကမှ မရခဲ့ဖူးသော နူးညံ့မှု ထိတွေ့မှုတွေကြောင့် ပိုပြီးရစ်မူးနေမိသည်။နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို နမ်းဖို့လုပ်တော့ ဟန့်တားလာတဲ့ လက်ညှိုးလေး။ဘာလို့လဲဆိုပြီး ကြည့်လိုက်မိတော့ မြတ်ကိုပြုံးပြကာ...
YOU ARE READING
အမှားဟုသတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော်
Casualeတကယ်လို့တို့မဟုတ်တဲ့တခြားအရာတစ်ခုက မောင့်ကို ပြုံးရွှင်စေခဲ့ရင် တို့အဲ့အရာကိုဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ဒါကို မောင်ကအမှားလို့သတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော် စာသားမှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့သော် စာရေးသူ၏ညံ့ဖျင်းမှုသာဖြစ်ပါသည်။မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိ...
