"နန်းဝေယံမောင်!!"
ဒေါသတကြီး အော်ခေါ်သံအဆုံးမှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ဟာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်ညာယိမ်းလျက်ရှိလေသည်။သူ့ရဲ့ သေးသေးသွယ်သွယ် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကိုပိုက်ထားကာ ခေါင်းငုံ့လျက်ရပ်နေလေသည်။
"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ပြောပါဦး.."
ရှေ့ကသမီးဖြစ်သူရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို စုန်ချည်ဆန်ချည်ကြည့်ကာ နန်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ရှေ့က အနှီပေါက်လေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အသားရည်နဲ့ မလိုက်ဖက်လှတဲ့ ရွံ့စက်များဟာ နေရာယူလျက်။ဖြူလွှလွှ အင်္ကျီဟာ သူလေးရဲ့ အဆော့ကြမ်းမှုကြောင့် အနက်ရောင်ဘက်ကို လုံးလုံးသမ်းနေလေပြီ။
"နန်းဝေယံမောင် မာမီ မေးနေတယ်လေ။ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲလို့...."
"ဟို မီး ဆော့လာတာပါ မာမီ..."
ရှေ့က ကလေးက မဝံ့မရဲဖြင့် ပြန်ဖြေလာလေသည်။
"ဘယ်လိုတောင် ဆော့လာလို့ ဒီလောက်ထိ ပေရေလာရတာလဲ။မာမီ သမီးကို ပြောထားတာ မေ့သွားပြီလား။အဲ့လိုတွေ ညစ်ပတ်နေတာ မာမီမကြိုက်ဘူးလို့ဆို..."
ကိုယ့်စကားကို နားမထောင်တဲ့ အသေးလေးကို ခပ်ကျယ်ကျယ်လေးပြောလိုက်တော့ တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့်...
"ဟင့် မာမီ မီးကို အော်တယ်.."
တအိအိနဲ့ငိုကာ ပြောလာပြန်တော့ ဒီက အမေက ခံနိုင်ရိုးလား။ချက်ချင်း အဲ့ဒီ့ကြောင်ပေတူးလေးကို ပေါင်ပေါ်ကောက်ချီလိုက်ကာ...
"ဟိတ် မငိုရဘူးလေ။မာမီက သမီးကို အော်တာမဟုတ်ပါဘူးကွယ်။လေသံလေး နည်းနည်းမာသွားတာပါ..."
"ဟင့် ဟုတ်လည်းဟုတ်ပဲနဲ့..."
"ဟော တကယ်ပါရှင်။မာမီက မာမီ့သမီးလေးကို အရမ်းချစ်တဲ့ဟာကို ဘာလို့အော်ရမှာလဲ..."
"ဟွန့် ယုံဝူး။အာဘွားပေးမှ ယုံမှာ..."
ရွံ့တွေနဲ့ ပေကျံနေတဲ့ သူ့ရဲ့ပါးလေးတစ်ဖက်ကိုဖောင်းကာ နန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းနားလေး တိုးပေးလာတော့ သူလေးအလိုကျ တစ်ချက်နမ်းလိုက်လေသည်။ထိုအခါမှ တခစ်ခစ်နှင့်ရယ်ကာ...
YOU ARE READING
အမှားဟုသတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော်
De Todoတကယ်လို့တို့မဟုတ်တဲ့တခြားအရာတစ်ခုက မောင့်ကို ပြုံးရွှင်စေခဲ့ရင် တို့အဲ့အရာကိုဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ဒါကို မောင်ကအမှားလို့သတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော် စာသားမှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့သော် စာရေးသူ၏ညံ့ဖျင်းမှုသာဖြစ်ပါသည်။မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိ...
