အခန်းတွင်းရှိလေထုဟာ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။လေးယောက်စုံညီ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ထိုင်နေသော်ငြား ဘယ်သူ့ဘယ်သူကမှ စကားပြောလာခြင်းမရှိပေ။မလာဖြစ်ခဲ့ရင်ကောင်းသား မကူညီပေးခဲ့ရင်ကောင်းသားဆိုတဲ့ ခပ်ကြောင်ကြောင်အတွေးတွေကိုတော့ အဆက်မပြတ် တွေးတောနေမိသည်။
"တစ်ခုခု ပြောစမ်းပါ မောင်ရယ်!"
တိုးလျလျထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံလေးဆိုပေမယ့် ဖူး သေချာပီပြင်စွာ ကြားလိုက်ရပါသည်။ဘာပြောရမလဲ။ဒီလိုအချိန်မှာ ဘယ်လိုစကားမျိုးက အကောင်းဆုံးဖြစ်မလဲ။
"ကျွန်မတို့တွေ အလုပ်ကိစ္စလေးကို ပြောကြမလား ရှင့်..."
ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုစကားကို ပြောဖြစ်သွားလဲ မသိပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသိလိုက်ခင်မှာ ပြောလိုက်ပြီးနေပြီလေ။အန်တီနန်းက ထိုစကားကြောင့် အံ့ဩစွာ ကြည့်လာသလို အန်တီမြတ်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုံ့သွားလေသည်။
"အခုချိန်မှာ မင်းပြောသင့်တာ အဲ့စကား မဟုတ်ဘူးနော် ကြာဖူးမောင်.."
"ကျွန်မဒီကို အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ရောက်လာတာပါ။အလုပ်ကိစ္စကို မပြောရဘူးဆို ဘာကို ပြောရမှာလဲ.."
"ဟက် မျက်နှာပြောင်တိုက်ချက်ကတော့ ကမ်းကုန်ပဲ.."
"နေ နေကြပါဦးရှင်။ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုလည်း ရှင်းပြကြပါဦး..."
ဘာမှမသိရှာတဲ့ မဝါက ဖူးတို့ရဲ့ အခြေနေကို မေးခွန်းထုတ်လာလေသည်။
"မဝါ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။သူတို့ ပြောနေတာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတစ်ခုပါ။အရေးမကြီးပါဘူး..."
"အရေးမကြီးဘူးတဲ့လား မောင်!!မင်းနဲ့ငါ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ဆိုင်တဲ့ကိစ္စက အရေးမကြီးဘူးတဲ့လား.."
"အပြောအဆိုတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးပါရှင့်။ကျွန်မတို့တွေက ဒီက အမျိုးသမီးတို့ကို အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ခေါ်တွေ့တာပါ။ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကို ပြောချင်ရင် နောက်မှ သက်သက်အချိန်ပေးပါ့မယ်.."
နန်း ကိုယ့်နားကိုယ်တောင် မယုံနိုင်။အခုပြောနေတာ မောင်ကောဟုတ်ရဲ့လား။မောင့်ရဲ့အပြုအမူ အပြောအဆိုတွေသာ ဘာလို့များ ဒီလောက်ထိ တည်ငြိမ်နေရသလဲ။နန်းမှာသာ သူနဲ့ပြန်တွေ့ရလို့အရူးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေခဲ့ကတာ။သူကတော့ စစမြင်လိုက်ချင်းကလွဲရင် အခုချိန်ထိ ပုံမှန်လိုဆက်ဆံနေဆဲပင်။
YOU ARE READING
အမှားဟုသတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော်
Aléatoireတကယ်လို့တို့မဟုတ်တဲ့တခြားအရာတစ်ခုက မောင့်ကို ပြုံးရွှင်စေခဲ့ရင် တို့အဲ့အရာကိုဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ဒါကို မောင်ကအမှားလို့သတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော် စာသားမှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့သော် စာရေးသူ၏ညံ့ဖျင်းမှုသာဖြစ်ပါသည်။မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိ...
