"ဝမ်းသာစရာပဲဗျာ။လူနာမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါပြီ..."
"ရှင်! တကယ် တကယ်လား ဟင်..."
နန်းလှဲအိပ်နေတဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့မောင်က ဒေါက်တာ့ရဲ့အပြောကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"တကယ်ပါဗျာ။ဒါက စနောက်ရမယ့် ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ..."
"ဒါဆို တကယ်ပေါ့နော်။ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါက်တာရယ်။ဖူး တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ဖူး ဖူး ဘယ်လိုတောင် ပြောပြရမလဲ မသိဘူး။ဖူး အရမ်းပျော်တာပဲ..."
ဝမ်းသာမျက်ရည်များကျကာ ဒေါက်တာ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား အထပ်ထပ်ဆိုနေသောမောင်ဟာ ဘယ်လောက်ထိ ပျော်နေကြောင်း သိသာလွန်းလှသည်။ဒေါက်တာ ထွက်သွားတဲ့ထိ အပျော်မပျက်သေးတဲ့ မောင်က သူသိသမျှ ရင်းနှီးသမျှလူတိုင်းကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ဒီအကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်နေပြန်သည်။နန်း ကိုယ်တိုင်လည်း အပျော်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မောင့်ရဲ့ မျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထက်မှာ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားမိသည်။
"မောင်..."
နန်းရဲ့ ခေါ်သံကြားတော့ မောင့်ရဲ့ မျက်နှာလေးမှာ စောနကလောက် ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိမနေတော့ပေ။
"မောင် တို့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား ဟင်.."
"စောနက ဦး လာကြည့်သွားသေးတယ်။ရုံးမှာ ကိစ္စပေါ်လာလို့ ပြန်သွားတာ။မိဖြူကိုတော့ အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တယ်။အိမ်မှာကလည်း လူမရှိလို့ မဖြစ်ဘူးမလား။အန်တီနန်း တစ်ခုခုလိုရင် ကျွန်မကို ပြောနော်။ခဏနေလို့ သက်သာသွားရင်တော့ အိမ်ပြန်လို့ ရလောက်ပါပြီ..."
မောင်က နန်းရဲ့ အမေးကို မဖြေဘဲ တခြားဆီသို့သာ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလေသည်။ဒါပေမယ့် နန်းလိုချင်တာ မောင့်ဆီက အဖြေမလား။မောင့်ဆီကနေ အဖြေရတဲ့ထိ နန်း မေးမှဖြစ်မည်လေ။
"တို့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလားဆိုတာကိုသာ အရင်ဖြေပါလား မောင်ရယ်..."
"ဟင့်အင်း စိတ်မဆိုးပါဘူး.."
"တကယ်လား။မောင် တို့ကို တကယ် စိတ်မဆိုးဘူးပေါ့နော်.."
YOU ARE READING
အမှားဟုသတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော်
Randomတကယ်လို့တို့မဟုတ်တဲ့တခြားအရာတစ်ခုက မောင့်ကို ပြုံးရွှင်စေခဲ့ရင် တို့အဲ့အရာကိုဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ဒါကို မောင်ကအမှားလို့သတ်မှတ်ခဲ့သည်ရှိသော် စာသားမှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့သော် စာရေးသူ၏ညံ့ဖျင်းမှုသာဖြစ်ပါသည်။မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိ...
