Bakışlarını maskesinin altından bile hissedebiliyordum. Yüzümü ciddi bir ifadeye bürümüş, pür dikkat onu izliyordum.
Avını izleyen bir avcı misali bir sonraki hareketimi bekliyordu.
" Ee, gitmiyor muyuz? "
Bu lafımın üzerine biraz daha bekleyip, sonunda canlılık belirtisi göstermişti.
" Nereye gittiğimizi, ne yapacağımızı bile bilmeden bu kadar istekli olman, şaşırttı doğrusu. "
Sadece ona baktım. Daha sonra içimden gelen bir kahkahayı gergin ortama bırakıverdim. Ben gülerken o ise hâlâ bana bakıyordu.
" Senin yanımda olman bile başlı başına bir tehlike zaten. Bana senden daha çok kim, ya da ne zarar verebilir ki ha, Katil Bey? "
Sessizlik tekrardan ortama hakim olmuştu. Acaba şu an beni öldürme planları mı kuruyordu? Kim bilebilirdi ki!
Derin bir nefes alıp tamamen bana odaklanmıştı.
" Baban verebilir mi mesela, Elis? "
Gülüşlerim azalmış, yerini sinir ve öfkeye bırakmıştı. Ben mi çok duygusaldım yoksa o beni hep zaaflarımdan mı vuruyordu?
" Görmediğin bir sevgi yüzünden beni suçlayamazsın Elis. Hâlâ belki sever umuduyla yaşıyorsun. Yapma. "
Nedense söyleyecek bir söz bulamıyordum. Haklı mıydı ne?
Katilin dilinden;
Bazen ona baktığımda ruhu ezilmiş, sevgiye her daim muhtaç küçük bir kız görürken, bazen de babasının sözde katiline kafa tutan, her şeyini kaybettiğini sandığı için hayatından olmaya bile razı bir kadın görüyorum. Ve bu, bana çok garip duygular aşılıyordu.
Bu duyguları hissetmeyeli yıllar olmuştu.
Şimdi ise montunun içinde küçücük kalmış, tekrardan yüzüne vurmak zorunda kaldığım gerçekle boğuşuyordu.
Her an ağlayacak gibiydi, umarım ağlamazdı.
" Elis-"
" Kes sesini adi şerefsiz! Her dakika bunları yüzüme vurmak zorunda mısın! Söylemezsen ne olur yani, bırak da kendimi kandırayım! "
Elis'in dilinden;
Duygularım ani bir patlama yaşamıştı. Gözlerimdeki yaşlar sonunda kendini yanaklarıma bırakmıştı. Nasıl görürse görsün be, ağlamak eziklik değildir. Sadece duyguların beden dilidir.
Hıçkırıklarım tüm odayı doldurmuştu. Ben ağlarken bedenimi saran bir sıcaklıkla daha da şiddetlenmişti. Şu an gurur yapmanın sırası değildi.
Her zaman böyle ağlayamazdım.
...
Katilin dilinden;
O ağlarken direncinin düştüğü gözle görülebiliyordu. Duygularını kendinden bile saklamaya mecali kalmamış, birazdan bayılacaktı. Ufacık bedenini rahatsız etmeden sardım. Ve yavaş yavaş o da kendini bana bıraktı.
Bunu yalnızca tekrardan başıma kalmaması için yapıyordum...
Ağlaması kesildiğinde sonunda kendini uykuya teslim ettiğini anlamıştım. Onu uyandırmadan kucaklayıp tekrardan uyuduğu yere yatırdım. Ateşi biraz inmiş fakat hâlâ vardı. Önceden koyduğum bezi alıp biraz ıslattım ve tekrardan alnına koydum. Bunca işimin arasında bir de onun hastalığıyla uğraşamazdım. Fakat beni çokça uğraştıracak gibi duruyordu.
...
Saat 03.26
Hissettiğim ıslaklıkla uyanmıştım. Umarım düşündüğüm şey olmamıştır diye söylenirken elimi altıma attım ve evet, olmuştu.
Hızla yattığım yerden kalktım ve ilk iş olarak yatağa serilmiş tüm çarşafları söktüm. Hızla ama bir yandan da ses çıkarmamaya çalışarak banyoya yöneldim. Elimdeki çarşafı bir kovaya koydum ve biraz deterjan döküp su doldurdum. İnsan evinde olmayınca böyle mala benzermiş işte.
Banyodan kaptığım bir bez ve deterjanla odaya geri döndüğümde hızla yatağı temizledim.
İşim bittiğinde son olarak dolaptan bir çarşaf çıkarıp yatağa tekrardan serdim.
Fakat bir sorun vardı.
Kıyafetlerim burada yoktu ki!
Kara düşüncelere dalıp gitmiştim. Sanırım tek çare, o'ydu.
Yavaşça odadan çıkıp onun kapısının önüne geldim. Çalıp çalmamakta tedirgin kalsam da, bundan başka çarem yoktu. İlk başta uyanık mı diye içeriyi dinlemeye karar verdim. Kafamı eğip kapıya yasladığımda aniden kapının açılmasıyla yasladığım kafam katilin orasına tosladı. Beni ise utançtan kafamı bile kaldıramıyordum.
...
Ooo kimler gelmiş kimler...
Nasılsınız görüşmeyeli??
Ben iyiyim, ama size bir özür borcum var..
BÖLÜM GEÇ GELDİ Özür dilerim ÇÜNKÜ HEVESİM BI GİDİYOOR BİR DAHA DA GELMİYOR
Umarım artık beyin tıkanıklığım geçer ve 7. Bölüm aaanıınnda gelir inş amin 🙏🏻
Sınır 10 oy şimdiden teşekkür ederim hepinize 🤍🤍
A bientôt Amigos 🤠👋🏻👋🏻
