Kapının açılmasıyla birlikte içerideki sıcacık odun ateşi kokusuyla harmanlanmış hava, tenime resmen masaj etkisiyle çarpmıştı.
Kapıyı 20'li yaşlarında gibi görünen, uzun boylu, hafif yapılı görünen bir adam açmıştı. Başta gözlerini kısarak yüzümü tanımaya çalıştı fakat daha sonra donduğumu farkettiğinde yüzünde hafif endişeli bir ifade belirmişti.
" İyi akşamlar. "
Titrek sesimle aklıma tek gelen kelimeyi söyleyivermiştim. Soğuk sanırım beynime de etki etmeye başlamıştı.
" İyi akşamlar, bu ormanda geceleğin ne işiniz var, hele ki bu soğukta? "
Cevap verecekken aniden gelen bir hapşırık ile kafamı çeviremeden adamın yüzüne hapşuruverdim.
Utanç...
Adam, sorularını sonraya saklayıp beni içeri aldı ve salonuna geçirdi. Daha sonra yanımdan ayrılıp salondan çıktıktan sonra 5 dakikaya elinde kalın bir battaniye ile tekrardan içeri girdi.
Yanıma gelip battaniyeyi üstüme attı ve aniden bir elini alnıma koydu. Ben ise şaşırmış bir şekilde ona bakıyordum.
" Kaç saattir dışarıdasınız, ölü gibi bembeyaz olmuşsunuz. Sanırım ağır bir hastalık sizi bekliyor. "
Kendi kendine söylediği şeye hafifçe sırıtıp sonradan tekrardan ciddileşti.
" Neden dışardaydınız? "
Ona anlatsam mı, anlatmasam mı diye düşünürken tekrar konuşmasıyla düşüncelerim bölünmüştü.
" Eğer, bu soru seni zorluyorsa, daha sonra da cevap verebilirsin."
Aslında anlayışlı olması beni bir tık rahatlatsa da, burada olma nedenim içimi yiyip bitiriyordu. Ve, sanırım tek şansım bu adamdı.
" Birinden kaçıyordum. "
İlk başta kaşlarını anlamaya çalışır gibi çatıp, sanki kendi kendine düşünüyormuş gibi göründü. Daha sonra ise, ciddiyetini bozmadan tekrardan yüzüme baktı.
" Neden kaçıyordun? "
Onun yüzüne odaklanmış, incelemeye dalmıştım ki, yönelttiği soruyla dünyaya dönmüştüm. Anlatsam, inanır mıydı ki? Ben bile bu halime inanamazken, o bana nasıl inanırdı ki?
Ve işin ucunda babam da vardı. Eğer, gerçekleri anlatırsam, muhtemelen polisi arardı. Fakat ya polis gelene kadar babamı öldürürse? Aklım çok bulanmıştı ve sonunda, ona tam güvenene kadar anlatmamaya karar vermiştim. Umarım şimdi söyleyeceklerimden o aptal katilin haberi olmazdı, pic.
" Eski erkek arkadaşım, tekrardan barışmak istiyor fakat, ben, istemiyorum. Ve ben de, onun yalvarmalarına katlanamayıp kaçtım. "
Yüzümde gezdirdiği keskin bakışları, yalan söyleyip söylemediğimi teyit eder gibiydi. Ve daha da böyle bakarsa, anlaması an meselesiydi. Fakat sonunda kendince bir karara varmış olacak ki, sonunda bana öyle bakmayı kesti ve oturduğu tekli koltukta arkasına yaslandı.
" Aranızda ne yaşandığı hakkında en ufak bir fikrim yok fakat, sana zarar vermiş olması lazım ki, onu tekrardan istemiyorsun."
Her ne kadar olmayan bir sevgili ortada olsa da, doğru söylüyordu. Bana zarar vermeyeceğini bilsem, şu an burada olmazdım.
" Haklısın, zarar veriyordu. "
Odada bir süre sessizlik hakim oldu. Yağmur çoktan dinmiş, geriye çatıdan damlayan damlaların sesleri kalmıştı. Ve bu sessizlik beni nedensizce çok geriyordu. Ve bunu bozmanın zamanı gelmişti.
" Peki, sen burada ne yapıyorsun? Bu ev senin mi? Tek başına mı yaşıyorsun? "
Bir anda bu kadar soru sormam onun kıkırdamasına yol açmıştı.
" Aslında, tek yaşıyorum fakat işimle evli gibiyim. Bu yüzden, bu tatilimi sadece kendime ayırmak için babamdan kalan bu yazlığa geldim. Fakat her gece gelen kurt sürüsü bana yalnız olmadığımı her defasında hatırlatıyor. Şanslısın ki onlara denk gelmemişsin. "
Aklıma aniden katilin kanlı, her yeri hırpalanmış görüntüleri düşmüştü. Sanırım o benden daha şanssızdı ki, kurtlara yakalanmıştı. Geberseymiş keşke, onu öldüremeyen kurt sürüsü kendinden utansın.
Yüzümde hafif bir tebessümün oluşmasına yol açmıştı bu.
"Evet, baya şanslıymışım."
Sevgili okurlarım, NASILSINIZ!?
Bu bölümde umarım aklınızdaki sorular çokkk azz da olsa bir cevaba ulaşmıştır. Bir sonraki bölümlerde daha da oturacaktır.
Şimdilik yeni eklenen karakteri nasıl buldunuz? Sizce, neler olacak, ne hissediyorsunuz??
13. Bölümde görüşmek üzere, hoşçakalııııııın 😽🤗🧡
