Mir

21. Bölüm

Biz geri döndük. Final yolunda bölümlerimize başladık ve artık buradayız. Umarım bu hikayeninde hakkını vererek tamamlarız. Sizi çok özledik. Siz de bizi özlediyseniz yorumlarda bizimle buluşursanız çok seviniriz. Oy verdiyseniz keyifle okuyun ❤️

21. Bölüm

Anladım!

Yar'la bir olmayınca yer'le bir oluyormuş insan.

Can Yücel

Mir Aslan Türkoğlu...

Sınır Ötesi...

Deliymişim.

Delirdiğimi söylüyorlar Şifa. İnsan aklını kaybetmeden bir hayalin peşinden gitmezmiş çünkü. Bilmiyorlar ki bizi. Bizi anlamıyorlar ki. Bizi bizden başka kimsenin anlamayacağı koca bir hikayeyiz seninle demiştin bana. Haklıymışsın.

Anlamıyorlar Şifa...

Bilmiyorlar...

Bilmiyorlar benim zaten var olduğumdan beri seni aradığımı, sevdiğimi, beklediğimi. Delilikse bu ben kendimi bildim bileli deliyim zaten. Seni aramak delilikse ben akıllanmak istemem zaten. Onlar öldü deseler de ben yaşadığını biliyorum Şifa. Hissediyorum. Birbirinin kaderi olan insanlar hisseder bunu değil mi? Sen olsan öyle derdin. Ona inanırdın. Ben de hissediyorum Şifa.

Bir yerlerde...

Şu an keşke derin bir soluk alıp içimin titreyişini hissetsen keşke sende. Seni aradığımı ve bulacağımı hissetsen. Bir yerlerde nefes alıyorsun Şifa ve ben o titrek, eksik soluklarımda hep senin aldığın o nefesin parçalarını arıyorum. Kalbin durmuş olsaydı benimki de atmazdı biliyorum. Yaşıyorsun Şifa ve ben seni bulacağım.

Her yerde seni arıyorum. Adım attığım tüm sokaklardan sanki sende geçmişsin gibi hissediyorum. Biri geçiyor Şifa yanımdan. Biri 'şifa buldum.' Diyor. 'Şifa olsun.' Diyor. Ben onu bile sen sanıyor, orada dakikalarca kalıyorum. Bazen o kadar uzuyor ki insanlar dönüp bakıyor. Onlarda deli olduğumu düşünüyor muhtemelen.

Seni rüyamda gördüğüm o geceden beri doğru dürüst uyuyamadım. Üzerinden sekiz ay geçti. Koca sekiz ay. Sekiz aydır senden tek bir haber alamadım. Arayıp taradığım her yer bomboş çıktı. Var olan ümitlerini de kaybetti herkes ama ben etmiyorum. Edemem Şifa. Rüyama gelip ''Buradayım.'' Deyişinin yankısı hala kalbimin içinde dolanırken edemem Şifa. Seni toprağa değil de bir boşluğa gömdüler ama ben o boşluğu kabul edemem.

Delilikse bu ben kabul ediyorum. Deli olunca insan korkmayı da bırakıyormuş. Kim ne der, nasıl bakar, ne düşünür umursamıyormuş. Çünkü ben seni hissediyorum Şifa. Ve biz birbirimizi hissediyorsak sen gitmiş olamazsın. Bu hikâyeyi tamamlamadan gitmiş olamazsın.

Yas tutunca alışma sürecinin daha kolay olacağını söyleyenlerde oldu. Kahkaha attım buna. Bence asıl delirmiş olanlar onlar. Nasıl tutayım? Senin yasın nasıl tutulur Şifa? Her seferinde aynı cümlelerin başına dönüp sonunu bulamıyoruz. Onların dedikleriyle benim inancım çakışıyor.

Delirdiysem de razıyım Şifa. Senin öldüğüne inanmaktansa bu deliliğin içinde senin izini aramak bile kabulüm benim. Seni unutmak iyileşmekse ben iyileşmek istemiyorum. Senin yokluğuna alışmak seni gerçekten kaybetmekse ben alışmak istemiyorum.

Şimdi ölüm kokan bu topraklarda seni bulmak pahasına canımı vereceğim bir adım attım. Gerekirse karış karış gezeceğim, yeri yerinden sökeceğim, bu dünyayı alt üst edeceğim ama bulacağım. Bulacağım ve sizi alacağım.