Ik werd wakker op een ziekenhuis bed. Mijn armen en benen waren vastgebonden met riemen. Ik probeerde mij te herinneren wat er gebeurd was en hoe ik hier terecht was gekomen. Waarom ik vast lag gebonden op een ziekenhuis bed. Hoe ik ook mijn best deed ik er kwam er maar niet op. Ik probeerde tevergeefs om los te breken.
Langzaam ging de deur open en kwam er een verpleegster binnen gelopen. Zij bekeek de monitoren naast mijn bed en schreef wat op een papiertje, daarna verliet zij de kamer.
‘ Wacht, alstublieft’. De verpleegster draaide zich om een keek mij recht in mijn ogen aan. Die blik vertelde mij dat ik absoluut niet vriendelijk was geweest tegen hun. ‘ Kunt u mij vertellen wat ik hier doe? Hoe ik hier gekomen ben en waarom ik vastgebonden lig’. De verpleegster bleef mij woedend aankijken en verliet toen de ruimte. Wat ik hun ook aan had gedaan het was niet goed geweest. Ik nam een diepe zucht en keek naar het plafond. Ik probeerde nogmaals mezelf te bevrijden maar dat lukte gewoon weg niet de riemen zaten te strak. Ik keek van het plafond naar mijn polsen en ik schrok van wat ik zag. Ik had duidelijk al vaker geprobeerd mezelf te bevrijden want mijn polsen zaten onder het bloed en oude wonden. Ik keek mijn kamer rond, het was typisch een ziekenhuis kamer. De kamer was helemaal wit en om mijn bed heen hing zo’n gordijn die zij dicht schoven als je werd behandeld. Waarvoor het gordijn nodig was begreep ik niet. Ik lag alleen op een kamer dus privacy was niet nodig. Naast mijn bed stonden monitoren en een lade blok. Ik begreep weinig van de monitoren alleen die ene waar mijn hartslag op te zien was. Voor de rest was er vrij weinig in mijn kamer, geen raam, geen tv zelf niet eens een klok. Ik weet niet hoeveel tijd er voorbij is gegaan toen de deur weer open ging. Er stond een oudere man in de deuropening naar mij te kijken.
‘Vind jij het goed als ik binnen kom?’ Ik knikte. De man pakte een stoel van de gang en kwam mijn kamer binnen gelopen. De man zette zijn stoel naast mijn bed en pakte de papieren erbij van de verpleegster en bestuurde ze aandachtig. ‘ Ik begreep van de verpleegster dat jij wat vragen hebt. Jij kan je vragen aan mij stellen dan kan ik proberen ze zo goed mogelijk te beantwoorden’. ‘Dat is erg vriendelijk van u. Kunt u mij vertellen hoe lang ik hier al ben?’ ‘Je bent hier een week geleden binnen gebracht’. ‘Waar ben ik’. ‘Je bent op dit moment in onze ziekenboeg. Wij zijn een gemeenschap voor ons soort’. ‘Een gemeenschap voor ons soort? Dat klinkt een beetje vaag’. ‘ Wij zullen jou het later allemaal goed uitleggen’. ‘Waarom ben ik hier’. ‘ Wat ik jou nu ga vertellen gaat een beetje raar klinken. Ik vertel jou wel de waarheid dat moet jij goed onthouden’. Voor de man verder kon praten werd de deur open gegooid en kwam er een andere man binnen gelopen. De oudere man naast mij wist niet hoe snel hij op moest staan en de kamer moest verlaten. De man die mijn kamer in gelopen kwam voorspelde weinig goeds.
‘Zo jij bent wakker geworden’. ‘ Dat klopt. Waarom ben ik hier?’ ‘ Zal ik eerst eens kijken hoe het met je gaat?’ ‘U kunt ondertussen toch wel mijn vragen beantwoorden?’ De man bekeek de papieren en liet mij links liggen letterlijk en figuurlijk. Na een paar minuten keek hij op van zijn papier werk en ging zitten op de stoel. ‘ Nu kan ik jou vragen beantwoorden’ ‘Waarom ben ik hier?’
‘Je hebt iets verschrikkelijks gedaan. Dat is de reden dat je hier bent’. ‘ Wat heb ik gedaan?’ ‘Je moet eerst stabiliseren voor wij jou dit vertellen’. ‘Ik beloof dat ik mij zal gedragen. Als ik dat niet doe neem ik de consequenties voor lief’.
De man keek mij streng aan en knikte. ‘ Vorige week hebben jou ouders jou verteld dat er een verandering plaats vind als jij 20 jaar bent geworden. Iedereen van onze gemeenschap veranderd als ze 20 jaar zijn geworden. Klokslag middernacht zal de eerste gedaantewisseling plaats vinden. Je zal voor het eest veranderen in een wolf. Alleen is er bij jou iets verkeerd gegaan. Je hebt het nieuws zo slecht opgepakt dat jij in paniek geraakt bent en daardoor al getransformeerd bent in een wolf. In jou wolf gedaante heb jij jou ouders verwond. Jou ouders zijn zo zwaar gewond geraakt dat zij eraan zijn overleden. Jou buren hoorde wat er aan de hand was en zijn binnen gelopen. Zij hebben jou onder de koude douche gezet zodat jij terug zou transformeren. Daarna zijn wij gekomen en hebben jou meegenomen. Zo ben jij hier terecht gekomen’. Ik keek de man aan met grote ogen en ik voelde mijn tranen lopen over mijn wangen. ‘Heb ik mijn ouders dat echt aangedaan?’ ‘Het spijt mij dat ik jou dit nieuws moet vertellen’. ‘Dank u wel voor het vertellen. Kunt u mij misschien alleen laten? Ik moet nog al wat verwerken’. De man knikte en verliet de kamer.
