Ik moet en zal je krijgen

Achtendertig.

We komen thuis aan en zetten onze fietsen weg. 'Emma, ik heb erover na gedacht.' 'En?' 'Ik zou hier wel willen blijven als dat kan.' 'Tuurlijk kan dat.' 'Dankje.'

Een uur later word er aangebeld. Dave doet de deur open en ik luister mee vanaf de bank. 'Is Emma thuis.' Het is Sophie. 'Ik ben er niet!' Roep ik. 'Fijn.' Ze komt de woonkamer in lopen met een bos bloemen. 'Emma, het spijt me.' Ik negeer haar en kijk boos weg. 'Kom op Em, ik had je moeten geloven.' 'Sophie denk na, Jennifer het kreng dat een oogje heeft op Dave en ons jaren lang zwart maakt, ga je haar echt geloven?' 'Het spijt me het was dom. Ze had ons geld aangeboden om bij haar te horen en ze zou ons niet meer zwart maken.' 'Rot op.' 'Emma.' 'Denk eerst na voordat je iets aanneemt.' 'Ik heb het nog niet gekregen, ze wilde eerst bewijs dat we je lieten vallen.' 'Sophie denk je nou echt dat je dat geld ooit krijgt?' 'Nee.' 'Rot op.' 'Ik laat de bloemen hier achter, ik hoop dat je het me vergeeft.' ze verlaat het huis en loopt met haar gezicht omlaag naar Nick. 'Em, waarom nam je het excuus niet aan, jullie zijn al ik weet niet hoelang vriendinnen.' 'Dave, niet jij ook al hè.' 'Kom op alles komt goed, ik ga de drie tutte bollen zwart maken maar dan moet jij het met Sophie goed maken.' 'Dan ben jij alsnog je vrienden kwijt.' 'Dat waren geen vrienden maar mede badboys. Ik ben er geen meer dus hoor ik niet meer bij hun.' 'Je hebt gelijk.' 'Kom op, ga naar Nick zijn huis en ga met Sophie praten.' Ik sta op, trek mijn schoenen aan en loop naar het huis van Nick. Ik bel aan en de moeder van Nick doet open. 'Kan ik Sophie spreken?' 'Ja hoor klein moment.' Ze loopt weer weg en Sophie komt naar de deur lopen. Ik ren naar haar toe en geef haar een knuffel. 'Het spijt me.' 'Het spijt mij ook.' 'Laten we nooit meer zo dom doen.' 'Is goed Emma.' 'Ik moet je wat vertellen kun je even mee komen?' 'Ja hoor. Nick ik ben bij Emma!' 'Jo!' 'Oké lets go.' We lopen samen naar mijn slaapkamer en gaan op bed zitten. 'Vertel.' 'Dave gaat de drie dames zwart maken.' 'Meen je die?' 'Ja. Hij heeft al een afspraak met ze.' 'Maar is hij niet bang dat hij alles kwijt raakt?' 'Hij heeft niks meer.' 'Heb je daar geen schuld gevoel over?' 'Ja tuurlijk wel maar hij zegt dat het niks uit maakt en dat hij alleen maar blij is. Ik heb heel veel spijt want ik geloof hem maar half.' 'Snap ik.' 'Wat moet ik doen Soof?' 'Ik weet het niet maar ik weet wel wat we samen kunnen gaan doen.' 'Wat dan?' 'Ik heb brownies bij voor het sorry zeggen tegen je.' 'En dat zei je niet eerder?' 'Ik wilde het zeggen maar je stuurde me weg.' 'Dat is waar, sorry.' We lopen naar de keuken. Dave zit op de bank en met hem willen we natuurlijk niet delen.