Γιατί ;

Κεφ. 27ο

 Μάλιστα.. Ούτε που ήξερα πως είχα παππού. Πάντως δεν με ενθουσιάζει το όλο θέμα. Ίσως επειδή ήξερα κάποια πράγματα για αυτό. Όμως χάρηκα που το διάβασα πολύ και έμαθα επιτέλους πώς έχω μέσα μου αυτή την δύναμη, αλλά προβληματίστηκα στο σημείο που έλεγε να μην εμπιστεύομαι κανέναν.. Τον Άλεξ μπορώ να τον εμπιστευτώ όμως σωστά;..

 <<Έμιλυ>> ακούσα την φωνή του Άλεξ και γύρισα το βλέμμα μου προς την ανοιχτεί πόρτα <<Τι έγινε;>> τον ρώτησα αδιάφορα και έβαλα το χαρτί μέσα στον σκονησμένο φάκελο <<Άργησες και ανησύχησα>> απάντησε και κάθησε άνετα πάνω στο κρεβάτι μου <<Τι είναι αυτά;>> με ρώτησε και έδειξε τα τετράδια δίπλα του στο κρεβάτι <<Κάτι ιστορίες..>> είπα σιγανά και άφησα το φάκελο στο γραφείο μου <<Μμ ενδιαφέρον>> γύρισα και κοίταξα τον Άλεξ. Είχε ανήξει ένα κόκκινο τετράδιο και άρχιζε να το διαβάζει <<Μη!!>> φώναξα απότομα και τα χαρακτηριστηκά μου τσίτωσαν. Έτρεξα κατευθείαν πάνω του για να του πάρω το τετράδιο. Δεν πρέπει να διαβάσει τίποτα από αυτά τα τετράδια, αλλιώς θα πεθάνω. Πήγα αμέσως να του αρπάξω απότομα το τετράδιο, όμως με μία  γρήγορη κίνηση το μετακίνησε αλλού και εγώ έπεσα μπρούμυτα πάνω στο κρεβάτι. Ο Άλεξ άρχισε να γελάει δυνατά. Ήμουν κάπως νευριασμένη. . Κούνησα τα πέλματα μου για να πέσουν οι παντόφλες στο πάτωμα και κάθησα οκλαδών στο κρεβάτι απένατι από τον Άλεξ <<Μη το διαβάσεις σε παρακαλώ. Το έχω γράψει μικρή και δεν ήξερα τίποτα>> τον παρακάλεσα και μου έδωσε το τετράδιο μπροστά μου <<Και γιατί πρόκειτε η ιστορία αυτή;>> με ρώτησε με ενδιαφέρον <<Για.. Βρικόλακες>> είπα μέσα από τα δόντια μου και κοίταξα διακριτικά αλλού <<Ε τότε πρέπει να την διαβάσω!>> είπε απότομα χαρούμενος και ξανάρπαξε το τετράδιο <<Όχι άστο κάτω! Έχω γράψει βλακίες!>> φώναξα δυνατά και άπλωσα τα χέρια μου για να πάρω το τετραδίο. Ντρέπομαι μόνο και μόνο στην σκέψει να το διαβάζει <<Καλά ηρέμησε μου πήρες τα αυτιά>> είπε ενοχλημένος και το πέταξε στα πόδια μου. Τότε το πήρα κατευθείαν και το μάζεψα μαζί με τα άλλα βάζοντας τα στο πάτωμα. Οχ Γαμώτο.. Άρχισα να ξύνω το λαιμό μου και ψηλαφίζοντας το κατάλαβα οτι είχα ένα σπιράκι <<Παλιοκούνουπο!>> είπα νευριασμένη και άρχισα να ξύνω με μανία το ενοχλητικό σπιράκι στο λαιμό μου <<Μην το κάνεις αυτό..>> με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια <<Γιατί; Αφού με τρώει>> με κοίταξε επίμονα <<Οχ συγνώμη.. ξέχασα πως->>  κατέβασα το χέρι από το λαιμό μου <<Πότε μην το ξεχνάς>> είπε σοβαρά <<Δεν είμαι σαν και εσένα>> άρχισε να με πλησιάζει. Ακούμπησα την πλάτη μου στο κρεβάτι και το κεφάλι μου στο άνετο μαξιλάρι καθώς ερχόταν όλο και πιο κοντά μου <<Με τη δύναμη μου μπορώ να  σπάσω όλα τα κόκαλα από το σώμα σου>> τον κοίταξα τρομαγμένη <<Μπορώ με τα νύχια μου να σκίσω το απαλό σου δέρμα..>> ήταν πλέον από πάνω μου και με μία απαλή κίνηση άγγιξε το χέρι μου. Το σώμα μου ανατρίχιασε <<Να σου πιω το αίμα μέχρι να σε σκοτώσω >> έσκηψε πολύ κοντά στο πρόσωπο μου με τα μάτια του να γυαλίζουν <<Ακόμη πιστεύεις..πως δεν είμαι ένα τέρας;>> ψιθύρισε στο αυτί μου και κάθε λέξη του έκανε τους παλμούς της καρδιάς μου να αυξάνονται. Είχα χαθεί μέσα στο λόγια του και η φωνή του έκανε την σκέψη μου να τρέχει..  <<Άλεξ.. Σταματά!>> άνοιξα εντελώς τα μάτια μου και με τα δύο μου χέρια προσπάθησα να τον βγάλω από πάνω μου σπρώχνοντας τον από το στήθος.. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα οι κοφτεροί κινόδοντες του τρύπησαν το δέρμα του λαιμού μου. Ο πόνος άρχισε να ελέγχει το σώμα μου και οι καρδιά μου χτυπούσε δυνατά από το φόβο. Κάθε ανάσα και πιο βαριά, πιο μεγάλη.  Ασυγκράτητα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου. Το καθένα για διαφορετικά συναισθήματα.. Έσφυξα την μαύρη μπλούζα του Άλεξ στα δάκτυλα μου και εύχομουν κάθε στιγμή αυτό να τελείωνε γρήγορα <<Άλεξ.. >> ξεστόμισα μέσα στο πόνο.. Επιτέλους ένοιωσα τον Άλεξ να βγάζει τους κινόδοντες από το δέρμα μου και ανακούφιση γέμισε το σώμα μου. Σήκωσε το κεφάλι του και τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου όμως ήταν κάτι το διαφορετικό. Μια άλλη εικόνα του. Κατακόκκινα μάτια. Μεγάλους κινόδοντες.. Και αίμα που είχε λερώσει την περιοχή των χειλιών  και το σαγόνι του. Κατευθείαν κοίταξα αλλού και τον έσπρωξα απότομα από πάνω μου. Έβαλα αυτόματα το χέρι πάνω στην πληγή μου και έτρεξα κατευθείαν στο μπάνιο. Έκλεισα την πόρτα κοπανώντας την και κοίταξα στον καθρέπτη. Αίμα είχε λερώσει το λευκό πουκάμισο μου και πλέον ήταν βαμένο κόκκινο. Άφησα το χέρι μου που έτρεμε από το σοκ και αποκάλυψα την πληγή μου <<Ψυχραιμία>> είπα και κοίταξα τον εαυτό μου στο καθρέπτη. Άνοιξα την βρύση και ξέβγαλα καλά το αίμα με χλιαρό νερό. 💦 Όταν έφυγε όλο πήρα από το ντουλαπάκι πρώτων βοηθειών ένα τετράγωνο βαμβάκι και το τοποθέτησα πάνω στο δάγκωμα. Το ασφάλισα με ταινία και ταχτοποίησα λιγάκι τον χαμό. Μια χαρά τα πάω για γιατρός.. Αχ δεν μπορώ να το σκέφτομαι αυτό τώρα! Έφυγα από το μπάνιο και πήγα κατευθείαν στο δωμάτιο μου, ο Άλεξ όμως, δεν ήταν εκεί <<Άλεξ!! >> φώναξα και έξαψα σε όλο το σπίτι ,αλλά εκείνος πουθενά. Έπιασα γρήγορα το κινητό 📱 μου και τον πήρα τηλέφωνο. Δε το σήκωνε..