Γιατί ;

Κεφ. 36ο

Έμιλυ P.O.V.

 Αχ ναι! Επιτέλους τα πράγματα με τον Άλεξ έγιναν όπως πριν! Ήμουν τόσο χαρούμενη. Τέντωσα τα χέρια μου όσο δεν πήγαινε και με ένα τεράστιο χαμόγελο ονειροπολούσα μόνη μου. Η δασκάλα με κοιτούσε περίεργα, αλλά ευτυχώς δεν μου έκανε παρατήρηση για την συμπεριφορά μου. Ήμουν τόσο στον κόσμο μου που νόμιζα πως τα πόδια δεν πατούσαν πλέον στην γη 🌍. Αλλά σαν να αιωρούμουν στα σύννεφα και όλα να είναι ξένιαστα, τέλεια και ήρεμα. Παράδεισος με το όνομα.. <<Έμιλυ!>> άκουσα την γλυκιά και ήρεμη φωνή του Άλεξ και έστρηψα το κεφάλι μου. Τον κοίταξα με ένα βαθύ πελώριο χαμόγελο ☺ ως τα αυτιά με μισόκλειστα τα μάτια μου <<Πας καλά;..>> σήκωσε το φρύδι του και με κοίταξε παραξενεμένος <<Χαχα όχι εδώ και καιρό>> τα χαρακτηριστικά μου ακόμη παγωμένα σε αυτή την χαρούμενη, αναίσθητη έκφραση. Το κουδούνι 🔔 χτύπησε, όμως δεν ήταν αρκετό για να με αναστατώσει. Άκουσα τα βήματα του Άλεξ να κατευθύνονται προς το μέρος μου <<Ξέχασες τα χάπια σου το πρωί ε; >> κάθησε στα γόνατα με ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη. Άπλωσε αργά το χέρι του και με χτύπησε καθόλου διακριτικά με τα δάκτυλα του στο μέτωπο. Τότε μάλιστα, ξύπνησα από αυτή την χαζή νιρβανα που είχε κατακλείσει το σώμα μου <<Θα με αγγαλιάσεις; >> είπα ναζιάρικα καθώς ήμουν έτοιμη να πέσω πάνω του. Ήταν το μόνο πράγμα που ήθελα εκείνη την στιγμή και που πετάχτηκε στο μυαλό μου. Τα όμορφα μάτια του Άλεξ γούρλωσαν και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του έγιναν πιο σοβαρά <<Δεν θέλω.. >> το βλέμμα του στράφηκε αλλού και με μία κίνηση σηκώθηκε πάνω <<Τιιιιι;.. >> εκείνος συνέχισε να προχωράει προς την πόρτα έτοιμος να φύγει από την τάξη <<Άλεξ! >> η φωνή μου γέμισε με παράπονο καθώς φούσκωσα τα μάγουλα μου κοιτώντας τον επίμονα. Τα βλέμματα μας συναντήθηκαν με την άκρη του ματιού του. Οι γωνίες τον χιλίων του ανυψώθηκαν. Εκείνο το χαμόγελο ήταν γλυκό, περίεργο και ασυνήθιστο για εμένα, δεν τον είχα ξαναδεί έτσι. Τελικά έκανε ένα βήμα μπροστά και αποχώρησε. Άλεξ μην παίζεις μαζί μου!

  Στο σχόλασμα τοποθέτησα τα βιβλία που δεν χρειαζόμουν στο ντουλαπάκι. Όταν το άνοιξα όμως, ένα μικρό λευκό χαρτί 📄 έπεσε στο πάτωμα μπροστά μου. Έσκηψα την μέση μου και σήκωσα αργά το παράξενο χαρτάκι. Μα τι είναι αυτό; Στα πόδια μου,όρθια, διάβασα με περιέργεια τι έγραφε, καθώς παρατήρησα πως υπήρχαν γράμματα πάνω του. Μια φράση γραμμένη με μπλε στυλό.

Έλα πίσω από το σχολείο στο σχόλασμα! ~ Άλεξ

 Ξαφνιάστηκα λιγάκι. Γιατί απλά δεν μου το έλεγε πιο πριν αντί να αναγκαστεί να το γράψει. Και πάλι όμως τα γράμματα δεν φαινόντουσαν σαν τα δικά του. Του Άλεξ είναι πιο σταθερά, ίσως θα βιάστηκε.. Όπως και να έχει θα πάω. Το σχολείο είχε αδειάσει από τους μαθητές και ησυχία επικρατούσε με τον απογευματινό ήλιο να αφήνει μια πορτοκαλί όψη στον ορίζοντα.
Πρόχωρησα στο προαύλιο και κατευθύνθηκα στον μικρό χώρο που υπήρχε στο πίσω μέρος του σχολείου. Ένας τοίχος μακρυά και είχα φτάσει. Έβγαλα διακριτικά το κεφάλι μου για να δω αν ο Άλεξ βρισκόταν εκεί. Τα μάτια μου όμως έπεσαν πάνω σε ένα άλλο άτομο. Ο Ίαν είχε στερεώσει την πλάτη του στον άχρομο τοίχο του σχολείου έχοντας σταυρώσει και τα χέρια του. Η στάση του μου έδειχνε πως περίμενε κάποιον, με αρκετή άνεση. Έκανα ένα μικρό βήμα μπροστά. Ο ελαφρύς του ήχος έσπασε λίγο την ησυχία <<Ώστε ήρθες..>> έστρηψε το πρόσωπο του προς το μέρος μου και χαμογέλασε πονηρά. Χωρίς να του απαντήσω τον πλησίασα κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά. Εμένα με ένοιαζε να βρω απλά τον Άλεξ. <<Που είναι; >> τον ρώτησα ήρεμα. Κατάλαβε ποιον εννοούσα <<Γκουχ (βήξημο), συγνώμη, αλλά το χαρτάκι στο έγραψα εγώ>> διόρθωσε την στάση του καθώς η πλάτη του άφησε τον τοίχο. Γιαυτό ήταν διαφορετικά τα γράμματα! Αχ τη χαζή! <<Γιατί το έκανες αυτό; Περίμενα να δω τον Άλεξ>> τον ρώτησα με απορία <<Δεν ήμουν σίγουρος πως θα ερχόσουν. Και τι με αυτή τη φάτσα; Δεν σου κάνω δηλαδή καθόλου εγώ; >> με πλησίασε με παράπονο στην φωνή <<Οκ.. Λοιπόν τι με ήθελες;>> χαλάρωσα πάνω στο τοίχο <<Τίποτα το ιδιαίτερο..>> ήρθε αρκετά κοντά μου. Άπλωσε τα χέρια του δίπλα από το πρόσωπο μου. Προσπαθούσα να δείχνω πως δεν με πείραξε η κίνηση του, παρόλο που η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά <<..Απλά σκεύτηκα να πάμε κάπου μαζί>> άπλωσε το δεξί του χέρι πάνω στο λαιμό μου. Τα κρύα του δάκτυλα έπαιζαν με το δέρμα μου προκαλόντας μου ανατριχίλα <<Που; >> ρώτησα με τρεμάμενη φωνή. Τα μάτια μου δεν μπορούσαν να κοιτάξουν αλλού. Πέρα από εκείνον <<Γιατί όχι.. Στον κόσμο μου; >> πλησίασε το πρόσωπο του ψιθηρίζοντας πλέον στο αυτί μου. Τι εννοεί; Ένα περίεργο συναισθήμα διέγυρε το σώμα μου. Φοβόμουν..Δεν μπορούσα να το αντέξω άλλο και το πρόσωπο μου αφέθηκε στα συναισθήματα μου <<Μην φοβάσαι>> το βλέμμα του είχε αλλάξει πάρα πολύ, ήταν πολύ διαφορετικός. Η γελαστές του εκφράσεις πλέον είχαν ξεθοριάσει. Μπορούσα να δω μόνο σοβαρότητα και κάτι πονηρό.  Που είσαι Άλεξ; Πριν το καταλάβω το πρόσωπο του είχε χαθεί στον λαιμό μου. Μπορούσα να ακούσω την βαριά αναπνοή του στο αυτί μου <<Τι κα->> <<Αφού το έκανε και ο Άλεξ, γιατί να μην μπορώ και εγώ; Τις ίδιες ανάγκες έχουμε>> ανατριχίλα διαπέρασε απότομα το σώμα μου. Ήθελα να φύγω, να τρέξω μακρυά.. Το σώμα μου όμως είχε παγώσει. Δεν μπορούσα να νιώσω τα άκρα μου για να κουνηθώ. Δεν ήξερα τι είχα πάθει..Ένιωσα την ανάσα του να αγγίζει το δέρμα του λαιμού μου. Κατέβασε αργά το μανίκι της μπλούζας με αποτέλεσμα να αποκαλύπτει ο ωμός μου <<Σταμάτα! >> έσφυξα τα δάκτυλα μου στο ρούχο του. Ήταν ο μόνος τρόπος να ξεσπάσω. Δεν άργησε πολύ μέχρι που ο πόνος κατέκλεισε πάλι το σώμα μου. Τόσο ίδιος μα και τόσο διαφορετικός από του Άλεξ.. Οι εχμηροί κινόδοντες έσκησαν το δέρμα μου με δύναμη. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή από τον φόβο. Άλεξ βοήθεια! Ήθελα να φωνάξω αλλά μόνο πόνος έβγαινε από το στόμα μου.. Το μαρτύριο ευτυχώς δεν άργησε να τελειώσει. Ο Ίαν απομακρύνθηκε. Χαμήλωσα το βλέμμα μου και κοίταξα το αίμα που έτρεχε από τις δύο τρύπες στον ώμο μου. Κοίταξα μπροστά. Τα πλέον χρυσά του μάτια με κοιτούσαν πονήρα. Τόσο διαφορετικά από το συνηθισμένο βλέμμα του. Αίμα έσταζε από τις άκρες των χειλιών του που είχαν μεταμορφωθεί σε ένα απατηλό χαμόγελο. Τώρα ήταν η ευκαιρία μου να φύγω. Με μια γρήγορη κίνηση έτρεξα μακρυά του. Το χέρι του Ίαν όμως με τράβηξε με δύναμη από την μπλούζα. Το σώμα μου σταμάτησε απότομα και με όθησε προς τα πίσω <<Τελικά.. Έπρεπε να είχες ακούσει τον Άλεξ>> ψιθύρισε στο αυτί μου. Τα μάτια μου γούρλωσαν- <<Γιατί το κάνεις αυτό!; >> φώναξα δυνατά και γύρισα επιτέλους να τον κοιτάξω <<Γιατί αυτό πρέπει να κάνω γλυκιά μου>> έσφυξε περισσότερο το χέρι του γύρω από τον καρπό μου. Νόμιζα πω θα μου κόπουν η φλέβες. Πλησίασε τον τοίχο και ζωγράφισε πάνω του ένα Ι κεφάλαιο. Στις γραμμές που άφηνε πίσω το δάκτυλο του δημιουργήθηκε ένα γυαλιστερό πορτοκαλί χρώμα, σαν μπογιά μόνο που ήταν κάτι μαγικό. Ο Ίαν απομάκρυνε την παλάμη του από τον τοίχο. Το σχεδιασμένο πλέον Ι μεγάλωσε και μετασχηματίστηκε σε μια μεγάλη τετράγωνη πήλη. Τι θα κάνω τώρα;! Ο Ιαν έκανε ένα βήμα μπροστά τραβόντας με μαζί του πιο κοντά στην λαμπερή πήλη. Τράβηξα το χέρι μου και προσπάθησα να αντισταθώ. Το μόνο που έκανα όμως ήταν μια τρύπα στο νερό- Ξαφνικά άκουσα μια κραβγή δίπλα στο αυτί μου. Ο Ίαν είχε πέσει στο πάτωμα. Γύρισα πανηκοβαλμένη για να δω τον άνθρωπο που το προκάλεσε. Τα μάτια μου αντίκρησαν τον Άλεξ. Ήρθε ακριβώς πάνω στην ώρα, ευτυχώς! Ανακούφιση αλλά και ανησυχία κάλυψαν το σώμα μου..

/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/~/

Το κόβω απότομα αλλά έπρεπε για να ανεβάσω 😏

Φιλιά 😘

Vote/Comment 💘