Kuzynka Viktora Nikiforova ||Yuri On Ice

XIX

Yurio zobaczył drzwi z napisem Wejście dla personelu i wokalistów.

Odłożył pustą butelke na stolik obok. Wziął głęboki wdech i ruszył pewnie w strone wejścia. Popchnął drzwi.

Znalazł się w ciemnym korytarzu. Rozejrzał się. Na jednym końcu zauważył świtło. Ruszył pewnym krokiem w tą strone. Dotarł do następnych drzwi, które były uchylone.

- Nastka to było wspaniałe! - usłyszał głos mężczyzny w drugim pokoju.

Yurio zajrzał przez szapare. Jedyne co widział to, że pokój był cały biały, panele na podłodze były z świerkowego drwna, skrawek kremowej kanapy i drzwi, które prowadziły na zewnącz.

Był jeszcze koleleś po trzydziestce, który stał bokiem i nie widział blondyna. Ubrany był w fikuśną koszule z długim rękawem i czarne dżinsy.

- Przesadzasz Maks. - usłyszał Nastke - Najzwyczajniejszy występ na świecie.

- Nie! To było coś! - powiedział facet w fikuśnej koszuli.

- Maks. Daj dziewczynie spokój. - powiedział inny, żeński głos.

- Angela ma racje.- powiedział znowu inny głos. Tym razem męski - Męczysz młodą.

- Nie znęcam się. - Maks machnął lekceważąco ręką i zniknął z pola widzenia Yurio - Nastak kochanie...

- Pierwsze: nie kochanie. - powiedziała stanowczo Diablik - Drugie: łapy precz. Trzy: nie.

- Ale, koch... - Maks ugryzł się w język - Pomyśl o przyszłości. Zostałabyś wspaniałą piosenkarką. Sława, pięniądze...

- Które mi zabierzesz, bo będziesz chciał piędziesiąd procent zysków, a jak mi się zawali to zostawisz mnie na pastwe losu. - powiedziała Nastka - Masz racje: piękna wizja na przyszłość.

- Czemu ty jesteś taka na nie? - zapytał Maks.

- Bo, chce jeździć na łyżwach. - usiadła na kanapie, bo Yuri zauważył jej nogi.

- Ale...

- Maks! - przerwał mu Anglea - Mówi nie to nie. Nie męcz jej.

- Angela ma racje. - powiedział męski głos.

- Dziękuje Jakubie. - mrukneła kobieta.

Yurio już chciał wejść kiedy ktoś szarpnął go za bluze.

- Ey! - zaczął się szamotać z ochroniarzem który zaszedł go od tyłu.