<Julie’s POV>
Kinakabahan ako. Malamig dito sa coffee shop pero nararamdaman ko ung pawis ko sa noo. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung tama ba tong gagawin ko. Pero wala ng ibang paraan. Sabi nga ni Maqui, ginawa namin to. Kaya panindigan namin.
Nag-sip ako ng watermelon shake ko nang may umupo sa harap ko. Si Elmo.
It’s been 2 months since nung huli kaming magkita. After nung pangyayaring yun di na kami nagkita or nagusap ulit. Well actually nagkikita pa kami sa school pero hangin hangin lang. And yeah, pumapasok pa ako. Hindi pa naman halata tiyan ko eh, 1 month pregnant pa lang naman ako. Iisipin pa lang nilang biglang nawala sa dictionary ko ang ‘diet’.
Tinignan ko siya at nakita ko ang pagtataka sa maamo niyang mukha.
“What’s wrong? Bakit gusto mong magusap tayo personally?” He finally asked.
“I just wanted to say something important…”
Nakita kong hindi siya interesado sa sasabihin ko, that’s why I decided to go straight to the point.
“I’m pregnant.” I blunt it out.
Tinignan niya ko, with his eyebrows met. I can’t look him in the eyes kaya yumuko agad ako. I was expecting for an answer. Pero wala. Kaya tinignan ko ulit siya, this time yung eyebrows ko naman ung nagmeet. He’s playing with his phone, flappy bird siguro because of the tap tap movement of his thumb.
“Wala ka bang sasabihin?”
Tumigil siya kakalaro then he looked at me, “You know I have no intention of marrying you. Alam ko ng mangyayari to. So hangga’t maaga pa, abort it. I’m not ready to be a father yet. Kung oo man, hindi sa anak mo.”
Hard. But actually I am expecting this. Kaya nakahanda na puso ko, so I thought that it won’t hurt that much. But still, reality really hurts.
“You know what? I don’t need you. I can raise my own child without your help. And ikaw lang ba ung hindi pa handa? So are you saying that I am ready to be a mom? You’re a shame! I will never abort this child dahil may puso ako sa magiging anak ko. So, I hope that this will be our last meeting.”
Tumayo na ko. I’m ready to bid a farewell nang bigla siyang magsalita.
“Julie..”
May sincerity sa voice niya. I am expecting na babawiin niya yung mga masasakit na sinabi niya pero hindi.
“Please don’t tell it to your sister. Hinding hindi niya ko mapapatawad nito.”
Yeah right. My sister again.
Hindi ko na siya sinagot, instead, tinalikuran ko na siya and I pace my way out of this damn coffee shop. Hindi ko napansin na tears are already falling, continuously. It really hurts. Well what do I expect? I am nothing to him. Parang lang akong hanging napadaan, naramdaman niya ko, pero kahit anong mangyari, hinding hindi niya ko makikita. I’m nothing.
- - - -
Hi. Sorry sa aking slow update. Hehehe
School projects are killing me! Lol =)))
BINABASA MO ANG
The Unconditional Love (JuliElmo)
FanfictionOne sided love? It can actually lead you to a marriage. *wink ---- Since I'm a JuliElmo Fan. Here's another JuliElmo Fan Fiction! Yeyyyyy! PS. Hindi po ako professional so if may terms o words man na hindi ko nagamit ng maayos, pasensya na. Isa lang...
