The Unconditional Love (JuliElmo)

Chapter 20

<Elmo’s POV>

Hindi ko sinasadyang mabunggo ung waiter pero nabasag ung basong dala dala niya. Biglang nagiba ung feeling ko, parang may masamang mangyayari.

Nagsorry agad ako sa waiter at tumakbo palabas ng resto.

Paglabas ko ng Makati Shang, may nakita akong babaeng nakaluhod sa ground. Nakatalikod siya so hindi ko kilala kung sino yun, pero as I walk closer, I realized, it’s Julie.

“Julie?”

Lumingon siya and nakita niya ko. Dali dali siyang tumayo pero mukhang nahirapan siya kaya lalapitan ko sana para tulungan.

“Wag kang lalapit sakin.”

Nagulat ako sa sinabi niya. She’s weird. But at the first place, what is she doing here? And bakit siya nakaluhod sa ground kanina? I don’t get it, why is she crying? What made her upset like that?

“Julie, anong nangyari?”

Lumapit ako pero umatras siya, “Anong nangyari? Wow. Nagaalala ka ba? Wow Elmo, are you shooting some drama here? Puwede ba? Tama na!”

I’m really confused here. Wait, don’t tell me nakita niya kami ni Lo? But how? I mean paano niya nalaman na nandito kami?

“What are you talking about? Julie kung nakita mo ung nangyari kanina sa loob, please let me explain.”

“Explain? No! Bakit ba lagi na lang ako ung nagbibigay? Bakit ba lagi na lang ako ung nakikinig? Bakit ba lagi na lang ako ung umiitindi? Bakit ba lagi na lang ako ung nasasaktan?”

Hindi ako makapasalita. “Juliee..”

Her face is a mess right now. Pulang pula na ung cheeks niya and basa pa because of her tears. People are staring. And I don’t know what to do. Sa tuwing lalapit ako, lumalayo siya.

“Tao din ako, Elmo! Tao ang pinakasalan mo hindi aso na puwede mo na lang bastang iwan sa bahay at pabayaan! Elmo, may damdamin din ako, nasasaktan din ako. Bakit ba kasi ikaw ang minahal ko ha? Bakit ba?!! Ang sakit sakit na! Lagi na lang akong nasasaktan dahil sayo pero hindi ako sumusuko, dahil alam kong baling araw mamahalin mo rin ako tulad ng pagmamahal mo sa ate ko. Pero pinaasa mo! Paasa ka! Wala kang kwenta! Wala kayong kwenta!!”

And that hit me. She is right. Wala akong kwenta. And she loves me. I don’t know how or why or when. Basta ang alam ko, I made her like this. I am the reason why she is crying and upset. I just hurt her, and this is not the first time that I hurt her. But this is the first time that I felt so awful and mad at myself because I hurt her.

She wiped her tears and kinuha niya ung cake sa sahig. Without any hesitation, hinagis niya un sakin. But I felt nothing, hindi ako nasaktan or what, naging manhid na ko. Sa sobrang lakas ng pagkahagis niya, nasira ung box and the icing of the cake is all over my shirt now. But I don’t care about my shirt. It’s the cake, the cake that Julie baked especially for me.