21 letnia Beatrice Chiara Cenci Waldorf uciekła od swojego życia w arystokratycznym rodzie Cenci.
Los odebrał jej nie tylko rodziców, ale i jedyną rzecz, którą kochała sport.
Jak jej życie odmieni się, gdy na swojej drodze spotka przyst...
Ups! Ten obraz nie jest zgodny z naszymi wytycznymi. Aby kontynuować, spróbuj go usunąć lub użyć innego.
@chiaradorf: @miniminter is actually a bellend 😒
1m likes 1289 comments
@ericdier15: przynajmniej wybrał dobry mecz by ci towarzyszyć! @wroetoshaw: o matko Si te srebrne włosy ci służą 😱 @paulodybala: @ericdier15 wszystko widze! Za tydzień się to zmieni 💪🏼 @miniminter: @wroetoshaw ❤️ a ty Chiara nie udawaj, że nie kochasz tej cudownej twarzy @caspar_lee: im gay im really gay, I'm super duper gay! @maddiethea: @caspar_lee wszyscy wiemy, związek ze mną to tylko przykrywka 😆 @chiaradorf: @miniminter jeszcze się pytasz? 😂 @paulpogba: przynajmniej Minter częściowo zasłonił ten okropny stadion. @paulodybala: @paulpogba podbijam @auroramorosini: @paulpogba @paulodybala nie podbijcie sobie oboje oczu @antogriezmann: @auroramorosini spokojnie nie ukryjesz tego, ze wykorzystujesz kolejnego naiwniaka 😌 @chiaradorf: przestańcie 😅
___________________
Nawet nie wiem, kiedy zleciał ten miesiąc. Tak jakbym pstryknęła palcami tuż po jednej złej chwili i wszystko dostało automatycznego przyspieszenia. Dosłownie wszystko.
Ludzie przewijali się przez moje mieszkanie w tak ogromnej ilości, że nawet mój mózg nie mógł zarejestrować wszystkich twarzy, które przez ten czas zobaczył. Nawet nie starałam się tego robić.
Ludzie wchodzili i wychodzili, zmieniali swoje położenie, ich życie toczyło się w normalnym tempie. Tylko dlaczego wydawało mi się, że to oni pędzą, zostawiając mnie daleko w tyle? Każdy chciał dobrze na swój własny sposób, każdy chciał pomóc. Tylko nikt nie mógł wiedzieć, że ja tej pomocy nie potrzebuję.
Nie potrzebuję jej, bo wiem, że to wszystko to nie jest moja wina. Wiem, że nic nie mogłam zrobić. Wiem, że nie można nikogo zmusić do kochania, wtargnąć swoimi butami w czyjeś życie bez zaproszenia. Wiem, że nie można nikogo zmienić. Ale przede wszystkim wiem, że to co czułam było prawdziwe, a tego nie zapomnę już nigdy.
Dlatego wiedziałam też, że trzeba żyć dalej, trzeba robić to co do mnie należy.
-Chiara, mogłabyś rzucić okiem na te koszulki?
-Przyszedłeś tu tylko, by się o to zapytać? - odłożyłam na bok magazyn, który akurat przeglądałam i skupiłam całą uwagę na blondynie, stojącym przede mną i trzymającym czerwony i czarny t-shirt.
-Sama kazałaś przychodzić tylko, mając powód - rzucił koszulki na łóżko -poza tym wiesz, że za design odpowiedzialny był Cal, a jemu nie można do końca ufać. Pewnie ukrył gdzieś na nich link do swojego kanału, w każdym razie jeszcze tego nie odkryłem.
-Są w porządku - ukradkiem spojrzałam w stronę, w którą zostały rzucone - Cal wykonał świetną robotę.
-Mówisz jakbyś nie była do końca o tym przekonana.
