"Can't you see his face lights up when he sees you?"
"Huh?"
Kayla rolled her eyes at me.
"Hindi ko alam, Faith. Sa pagkakatanda ko, araw-araw pinaparamdam ni Brett sa'yo kung gaano ka niya kamahal. Bulag ka ba? Hindi naman ah. Hindi rin bato ang puso mo. Alam mong ikaw lang ang mahal ni Brett."
I wanted to convince myself for a second chance but I stopped dreaming about it. Impossible na ang bagay na iyon.
Hindi ako tinantanan ni Kayla ng gabing iyon. Gusto pa niya ako samahan para pumunta sa Inn ng mga Hernandez.
"Kayla. Kaya kong pumunta doon." sabi ko.
Kung wala si Brett, then okay. Maybe tomorrow. But now, I can talk to Mrs. Hernandez. I can say sorry to tito Mar.
Tao akong pumunta sa Inn nila, at ayaw kong tratohin ako ni Mrs. Hernandez parang aso. It's for my child. Kung noon hindi ko nailaban ang karapatan niya, now I know my stand.
"Faith! Hija!" may mga empleyado doon na nabigla ng nakita ako. Nahihiya akong ngumiti sa kanila. Pinagtumbukan po ako ng iba!
"Gumanda ka lalo, hija! Kamusta ka na? Nagkabalikan ba kayo ni Brett? Nagkita kayo sa Manila? Saan siya?" palinga-linga ang ninang ko na botong-boto sa amin ni Brett noon pa man.
"H-Hindi po... Hindi po kami nagkita ng Manila." parang nabigo naman siya sa sagot ko.
"What's happening there?" a woman voice said from a far. Apat na taon ang lumipas pero nakakatakot pa rin ang boses niya. She is still intimidating.
Humawi naman ang mga tao sa harap ko, and I saw her again. After four years, Mrs. Veronica Hernandez appeared again.
Dumilim ang titig niya sa akin. Yumuko ako sa kanya ang nag magandang gabi. I still respect her tho. Not as human, but as Brett's mom.
"Faith." madiin ang pagtawag niya sa pangalan ko.
"K-Kamusta po?" I still sound casual. Ayaw ko ng away, ayaw ko na ring makipagtalo sa kanya. I already lost four years ago. Wala na akong laban sa kanya, alam ko kahit anong tulak ko, hindi niya ako matatanggap. But now, I will try my luck for Blythe's sake.
"Anong ginagawa mo dito?" tumaas ang kilay niya sa akin. Bawat paghakbang niya ay tumutunog ang takong nito. Nakilala niya ako noon ng walang ibubuga, umalis ako, bumalik at wala pa ring ibubuga sa kanya. I have my diploma, but hanggang doon lang iyon. Para sa kanya hindi pa rin iyon babagay sa kanyang anak.
"Gusto ko pa sana kayong makausap. At si Brett..." her brows shot up. "Tungkol sa anak ko... Anak namin." the guts!
Tumawa siya ng mapakla at lumaki ang hakbang palapit sa akin. Mabilis niyang hinawakan ang braso ko at medyo inangat ako. Masakit iyon- puno ng galit at inis pa rin ang hawak niya. Kahit apat na taon ang lumipas, ganoon pa rin ang nararamdaman niya sa akin.
"Don't you dare, Faith! Don't you dare!"
"Mrs. Hernandez..."
Bahagya niya akong tinulak pero hindi naman ako natumba. May mga tumitingin sa amin na empleyado nila, meron ring mga guests.
Umaatras ako sa kanya.
"Wala kayong anak ni Brett, Faith. Wala!" she shouted and pushed me again.
"Mrs. Hernandez, nagmamakaawa ako sa'yo." I will bring down my pride for Blythe. Ilang ulit kong sabihin na para kay Blythe 'to. Kahit wag niya akong tanggapin para kay Brett, kahit si Blythe na lang. Blythe deserve so much more!
"Ano kailangan mo?! Pera na naman?!"
"Hindi po iyan!" mabilis kong depensa.
She held my arm again. Wala na akong maatrasan. Na sa front desk na ako.
"Mrs. Hernandez, nagmamakaawa po ako... Ta-Tanggapin niyo na ang anak ni Brett... K-Kahit wag ako, basta ang anak lang ni Brett..." I kneel down in front of her once again.
I know what will happen to me in the future. So bakit pa ako magmamakaawa sa sarili ko? If there is someone who deserve Brett, it's not me. It's his daughter- Blythe. Mamamatay ako at bago ako mawala, iyon ang gusto kong mangyari- ang makilala siya ni Brett.
"K-Kasama ko po si Blythe bumalik dito... M-Mrs. Hernandez, she is blind..." I cried in front of her.
But I didn't expect what she said. Lumakas ang tawa niya at hinawakan ang baba ko at pinaangat sa kanya.
"Gold digger! You want us to accept your daughter?! For what?! Para ipagamot?! Ha! Bitch!" malakas niya akong tinulak pero hindi siya nakontento doon, sinipa niya ako dahilan ng malakas ng pagka bunggo ng ulo ko sa front desk. It caused a lot sound.
That's not my intention! Ni hindi pumasok sa isip ko na galing sa kay Brett ang ipapagamot kay Blythe! Kung sana iyon ang intensyon ko, matagal ko ng ginawa yun! Matagal na akong bumalik! But I went back because of my own illness! I came back to settle everything! Kasi ayaw kong maging huli ako, ayaw kong maging irresponsableng ina. Gusto ko ako dapat magsabi kay Brett tungkol sa anak naming dalawa!
My eyes became blurry.
Napadaing naman ako ng malakas na hinila ni Mrs. Hernandez ang buhok ko at kinaladlad ako. I kept on calling her name and asking for a help.
"I told you many times, Faith! You don't belong here! You don't belong to my son! You will never ever be good to him! You will ruin his future! You are one of those desperate bitches!"
Hindi iyan totoo! I love Brett genuinely! Mahal na mahal ko si Brett! Pero hindi na iyon ang pinunta ko dito! Kung noon, ang tanggapin niya ako para kay Brett at hinihiling ko, ngayon iba na.
Tama si mama, kapag naging ina ka na, mas wala ka ng pakialam sa sarili mo. Gagawin mo ang lahat para sa anak mo.
"Faith!" I heard Mercy and Kayla called me.
"Veronica!" I heard tito Mar called his wife too.
Sobrang sakit ng ulo ko at hindi na ako masyadong makakakita. Sumisigaw na ako sa sakit. It's so unbearable. Iyong kahit ipukpok ko ito, hindi mawawala.
All I did was shout and cry. Kahit sariling kamay ko hinawak ko na ulo ko, ang pagsabunot ni Mrs. Hernandez sa akin ay hindi ko na maramdaman.
Thing that matter are not easy. Feeling of happiness is easy, happiness is not same as love.
"Silence... That's the only thing he deserves from you, Faith. So shut your filthy mouth!" sabi nito at tinulak ako. Tinawag ako ni Mercy at tinulungan. All I did was cry while I was in her arms. Sinasabunotan ko na ang ulo ko sa sobrang sakit. Hindi ko na masyadong marinig ang sinasabi ng iba, ni hindi ko na makita ng maagi si Mrs. Hernandez.
"FAITH!" but one voice. That voice was clear to me and I know who owns that voice.
Brett, I'm sorry.
And that's the only thing I can remember until I lost my consciousness.
The world is indeed cruel.
