BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 2

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

~Locked~

Cold. It's biting my skin and makes almost all parts of my body numb painfully, my head pounds hard and loud than my faint heartbeat. My breathing is shallow and taken in short intakes making it hard to take deep breaths.

Alam mo iyong pakiramdam na gising ka ngunit hindi mo magawang imulat ang iyong mga mata at igalaw man lamang ang iyong nga daliri. Iyong gusto mong humingi nang tulong, ngunit ang mga salita ay naging sigaw na nakakulong lamang sa iyong isip.

I've been awake for a couple of minutes but not awake. It's like a dream, you know you're in one but you know you're in a dream.

I know that I'm not dead... yet. I know that I'm laying in something cold and limply slept on this cold thing. I'm fully aware that I'm still alive.

Ang nangyari sa akin nang gabing iyon ay unti-unti lumilinaw sa aking diwa.

Ako na naghihintay ng sundo sa labas ng hospital. Ang lalaking nag-alok nang tulong upang makauwi ako. Ako at ang lalaking gustong gumawa nang masama sa akin. Ako na nagawang makatakas sa kabila ng mahina kong katawan at sa madilim at walang taong kalsada na napapalibutan ng gubat. Ang kakaibang tingin na tila sinusunog ang aking balat mula sa estranghero na humalo sa dilim.

Finally, I found you. Finally, I found you. Finally, I found you...

It's time for you to pay. It's time for you to pay. It's time for you to pay...

Iyong mga salitang paulit-ulit na bumubulong sa akin mula sa malayo, at ako na tuluyang nawalan nang malay sa hindi malamang ginawa ng estrangherong iyon.

I can still feel the stranger's dangerous breath on my neck, making the hair on my body stands horribly. The way how he towered me so tall, the way his dangerous, melodious, and deep voice laced with venom and danger. I can't stop trembling in a sinister way just when I think of that stranger.

Ngayong hindi ko alam kung saan ako ay unti-unting tumakas ang kaba mula sa aking dibdib. My head pounds hardly on my ears as I tried to open my eyes weakly. Kakaiba ang lamig na aking nararamdaman, kakaiba na tila ayaw ko na lamang gumalaw sa sobrang lamig.

Ramdam ko ang hapdi sa aking mata ngunit pinilit kong imulat ang mga iyon. I blinked my eyes, trying to clear it with my hazy and foggy vision.
Nananalangin na sana ay nasa aking silid lamang ako, at ang lahat nang nangyari kagabi ay mistulang masamang panaginip lamang.

O hindi kaya'y sana ay ibinalik ako ng kung sino man ang nakakita sa akin sa aming bahay. O hindi kaya'y sana ay nahanap ako ni Papa o ni Mama o kahit ang aking kambal at naiuwi.
No! I know that Papa can't stomach to abandon me. Alam ko ring kahit laging galit si Mama sa akin ay hindi niya rin magagawa iyon. She just trying to discipline me because I know I'm... bad. They are still my parents and I am still their... child.

I blinked those thoughts away but then I tried to swallow back my heart that tries to go out from the inside of my body when the unfamiliar room welcomed me in its quiet state.
Natagpuan ang sariling nakahiga sa malamig na sahig ng isang silid. Every parts of the room painted in white.

No windows, no bed or anything. Just one door which I assumed that it's for the exit and entrance to this room.
Sinubukan kong igalaw ang aking katawan.

My teeth chattering from the cold. Sinubukan kong igalaw ang namamanhid kong katawan. Nang magawa iyon ay nanghihina akong napaupo sa sahig at nanginginig na kaagad na niyakap ang sarili.