BCS 3: Innocent Mistake

Innocent Mistake

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

MABILIS kong pinunasan ang basang-basa kong pisngi ng aking sariling luha. Ang sariwang mga sugat na gumuhit sa aking balat ay tila sinusunog ang aking laman. Ang lumang sugat at ang natitirang marka nang kahapong sugat ko ay tinakpan ng panibago.

Sanay na sanay na ako sa ganitong mga sakit. Ngunit ang akala ko'y matatapos na kapag nakatungtong na ako sa legal na edad. Siguro ay masama pa rin talaga ako, siguro ay pabigat pa rin ako at sakit sa ulo sa aking mga magulang.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matukoy kung bakit sinasaktan ako ng Mama. Tandang-tanda ko pa ang lahat nang pananakit.

Isa sa pananakit ni Mama sa akin ay sariwa pa rin sa akin. Nagsimula iyon sa pamilyar na tunog ng orasan sa aming bahay, iyon lagi ang aking basehan kapag nakarating na si Mama mula sa trabaho nito.

Nagtago ako sa pinakasulok, doon mismo sa ilalim ng aking maliit na kama. Tanda ko ang sobrang panginginig ng aking katawan.

I was six at that time, but I overheard my Tita saying that my body was smaller than a six years old girl, underweight and undersized and I once heard Tita that I have huge sparkly green eyes and soft bronze curls. The servant named Marie who knew me told me that I looked like a little angel.

I don't really know if it's true since Mama always told me not to waste my time looking or even glancing at myself in the mirror because there's no good in there. Tama naman si Mama, alam kong sinuway ko si Mama at tiningnan ang sarili noon sa salamin.

I just almost run when I saw myself staring at me. I'm ugly. I hate my watery and huge sparkly eyes. It looks so big to my pale skin and my long-narrow small nose and semi-full lips. My light bronze curls are messily freed and it looks like a bird's nest. Hindi katulad sa aking kapatid.
Kahit kailan ay hindi ko na inisip na humarap pa sa salamin. I cringe at myself every time I accidentally see my reflection in the mirror.

Gamit ang nanginginig kong kamay ay mabilis kong hinawi ang pawis sa aking noo. My body started trembling hard when I hear the familiar and sharp clicking of my mother's heels towards my small room.

May pag-asa sa aking munting puso na hindi niya ako mahahanap, sinubukan kong magtago rito noong nakaraang gabi at hindi niya ako nahanap. Naniniwala pa rin ako na may super powers si Mama dahil lagi niya akong nahahanap kapag nagtatago ako mula sa kaniya.

My small yet heavy breathing stops when I heard the door of my room horridly creaked open. Tanda nang sobrang luma na ng pintong iyon. The old and ironed hinges grunted in annoyance as Mama opened it harshly.

I asked my Papa once if I can have a new room since there's a lot of room in our house. Hindi ko napansing narinig iyon ni Mama, huli na dahil nang tumingin ako sa kaniya ay patungo na ito sa amin ni Papa.

Natanaw ko kaagad ang nag-aapoy na galit sa kaniyang mga mata habang papunta sa akin. She then started calling my six years old form "ambitious brat and miserable child."

Hindi ko alam noon ang ibig sabihin ni Mama sa itinatawag sa akin, hindi ko alam kung bakit ganoon. Iniisip ko kung masama bang magpabago ng bagong silid? Marami kaming magagandang silid sa bahay at walang gumagamit noon.

Nanginginig na napalingon ako kay Papa ngunit tulad ng dati, lagi lamang siyang umiiwas ng kaniyang tingin kapag sinasaktan na ako ni Mama. Hindi ko maintindihan kung bakit ako sinasaktan ni Mama.

Gusto ko lang naman ng bagong silid dahil masyado nang luma ang sa akin.
Kapag umuulan ay kailangan ko pang lagyan ng lumang mga timba ang sahig na napapatakan ng ulan mula sa mga butas sa bubong ng aking maliit na silid. Hanggang ngayon ay naiisip kong takot si Papa kay Mama.