BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 33

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

~Pregnant~

I don't know what to do after I set my feet out of Amory's chamber. It feels so long since I got out of her chambers.

Tahimik ang buong hallway nang tuluyan akong makalabas. All of the servant's quarters place on the very first floor of the palace. After I contemplated staying in Amory's chamber for one more night, I found myself out of her chamber.

Naalala ko pa lamang siya ay nasasaktan na ako.

Hindi ko alam kung ang makita siya'y higit pang sakit ang aking mararanasan.
Hindi ko rin alam kung bakit ngayon ay nagakalakas ako ng loob na umalis sa silid ni Amory.

Binagtas ko ang tahimik na pasilyo, nakasindi ang mga ilaw na siyang hindi ko gusto. Siguro'y dahil hindi man lamang ako lumalabas ng silid nitong mga nakaraan.

Nasa kalagitnaan na ako ng pasilyo bago ko maabot ang hagdan nang may mamataang anyo ng lalaking makakasalubong ko.

It looks familiar as the man's built suddenly makes his pace faster towards me.

Natigil ako sa aking paglalakad nang mapagtanto ko kung sino iyon. My eyes widened and my lips parted.

Napakurap-kurap ako ng tuluyang tumigil ang Hari sa aking harapan. I'd never expected to saw him like this. Mayroong mga sugat ang kaniyang mukha. Humaba rin ng kaunti ang kaniyang buhok.

I saw how his eyes flickered when he looks at me up and down. Napalunok ako. Nalulungkot ako para sa kaniya. Hindi ko maintindihan! I should suppose to get angry at him. Hindi iyong tila gusto ko siyang yakapin.

Gusto ko ring umiyak! Why should I feel like...

"I missed you," the King said hoarsely. Completing my supposed to be sentenced. Nanlaki ang aking mga mata. Lalo na nang lumpit pa siya ng husto. Ang kaniyang mainit, malaki at magaspang na palad ay marahang hinaplos ang aking pisngi.

"God! I missed you!" The King once said again.

Puno ng pangungulila ang iginawad ng kaniyang mga tingin sa akin.

My lips once again parted when the King just suddenly hug me. Tight.

Malalim ang kaniyang paghinga samantalang hindi ako makahinga sa nararamdaman.

I swallowed hard as I remember how it feels good when he embraces me like this.

I never felt this kind of feeling for a while. It feels like it is already been so long.

I don't know why but I think it is the longest hug the King ever do for me.

I wanted to push him away as I still remember what he did.

Ayaw ko lamang sigurong aminin ngunit na miss ko rin ang Hari. Hindi ko alam kung bakit! I should be angry at him.

Ngunit ang pamilyar niyang bango, ang pamilyar na init na nagmumula sa Hari ay gustong-gusto ko. It frustrates me and it makes me cry.

Pinigilan ko ang aking sariling huwag umiyak. I bit hardly my lower lip as it quiver from the emotions I felt.

I wanted to think about how the King let my baby died. Ang sabi ni Amory sa akin ay ginawa ng Hari ang lahat para mailigtas ang aking anak. I want to believe it but I just can't accept it.

Hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari. The thing is that I always found myself staring at the window. Nakabalik na ako sa silid ng Hari at hindi ko na naalala pa ang mga ginawa. Kung paano ako nakarating dito.