BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 34

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

~Tour~

Mabilis kong pinunasan ang aking masaganang luha nang malaman ang resulta ng muli kong paggamit ng pregnancy test.

Mahina kong tinungo ang naroong bin at itinapon iyon. Maybe there's no more chance that I will be able to conceive a baby again.

Wala sa sariling lumabas ako ng banyo at tinungo ang kama. Malapit na magtanghali at alam kong babalik na rito ang Hari sa kaniyang silid.

Each day, I feel like I am dying inside. Another summer has now begun. I should be glad by this but it only reminds me of how I lost my child.

How I suffered from my loss. How my happiness and hope shattered in just a blink.

Sinusubukan kong tanggapin na lamang ang lahat ngunit ang hirap.

Maybe I have to spend long years here before I will die, but the idea of meeting my child someday is the only reason I am holding for all of this.

I look up at the ceiling and started caressing my stomach. Kung siguro'y natuloy ang aking pagbubuntis, hawak ko na ngayon ang aking anak.

Siguro ay masaya kaming naglalaro ngayon. Marami na siguro kaming nagawa. I see myself so busy yet so happy as I take good care of my supposed to be child.

Having these images inside my head only makes me smile. It is the only thing that makes me smile.

Napawi lamang ang aking munting ngiti nang marinig ang pagbukas ng silid ng Hari.
I look where he is as he closes the door. His eyes quickly found mine.

He looks tired again. There's a new cut on his face. May bahid din ng kulay pula ang kaniyang damit. Puno rin iyon ng pawis.

Mabilis siyang pumunta sa aking tabi. Naninimbang ang kaniyang mga tingin nang pinagmasdan ako. He lick his lower lip before he speak.

"Are you okay? The lunch is coming here after a minute. I'll just take a bath, aye?" Ang malambot at namamaos niyang boses ay puno ng pag-iingat at paninimbang.

Napakurap-kurap lamang ako. Hindi ko alam kung ano ang aking puwedeng isasagot sa kaniya.

Nakita ko ang kaniyang paglunok at pagtango bago siya marahang tumungo papunta sa banyo. Matapos ang ilang segundong nakaraan ay narinig ko na ang pagtama ng tubig sa sahig hudyat ng kaniyang pagsisimula sa pagligo.

Mayamaya rin ay bumukas ulit ang pinto ng silid at kaagad kong nakita si Erphina na siyang naghatid ng pagkain.

She throws a small smile at me.

Ang pulang buhok ay nakapusod ng maayos. Inilapag niya ang mga pagkain sa kung saan may naroong mesa na malapit sa isa pang bintana na naroon silid ng Hari.

"How are you?" Erphina asked me in her worried voice.

How are you?

Are you okay?

Iyon lagi ang mga salita lng lagi kobg naririnig mula sa kanila.

Unti-unti akong bumangon mula sa pagkakahiga. Sinubukan kong ngumiti sa kaniya upang ipaalam na ayos lang ako kahit na alam kong hindi.

Isang ngiti muli ang ibinigay ni Erphina sa akin at tumango.

"It's okay, Zemira. I brought you a Filipino dish," she said smiling.

"The King requested it. Hope you will like it, Zemira," she softly said as she bid her goodbye to me.

Nanatili ang aking mga mata sa mga pagkaing naroon na ngayon sa mesa. It's been a while since I eat those Filipino dishes. Wala sa sariling tinungo ko ang mesa at nakitang may kanin din doon.