BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 38

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

~Convinced~

Tila isang panaginip ang lahat ng aking nakikita. I do not even think if I am dreaming because it feels so unbelievable.

My heart is so heavy as I have come face to face with my twin! She exactly looks like me but I feel like she has a lot of changes!

"Ze-Zemy," I murmured again as I looked at my twin with her tears. Ang aking mga mata ay unti-unti na ring lumalabo dahil sa mga luha.

Tumango-tango ang aking kambal. Nanginig ang aking labi nang sinubukan kong hawakan ang kaniyang pisngi.

"Y-you're h-here," I said unbelievably. Sobrang bigat ng aking puso. All this time as I am thinking of my family, finally... I see my twin!

"Oh my god! Zemira! I am so sorry, for coming here so late! I am sorry," Zemy said into sobs. Napatingin siya sa aking tiyan. Mas lalo kong nakita ang kaniyang pag-iyak.

She tried to compose herself. Nakakapanibago ang interaksyon naming dalawa ng aking kakambal.

"H-how are you, Zem? I-I',m sorry for all of this. I promise I search for you. I do everything just to see you again. Kaya lang ay natagalan."

Pinunasan ko ang aking luha. Pilit na kinalma ang sarili upang magsalita.

"I'm f-fine Zemy... I-I-"

Muling akong natahimik nang muli akong hagkan ng aking kambal. I can't even hide my hapiness as I hug her back. Kahit na hindi kami kailan man nagkaroon ng ganitong interaksyon noon pakiramdam ko ay parang ginagawa na namin ito lagi.

Sa sobrang saya at hindi makapaniwala sa nangyari ay mas lalo lamang akong naiyak.

"H-how are you? S-si Mama at P-Papa," tanong ko sa may pag-asang boses. Umaasang maging sila ay gusto akong makita. Na sana ay alam na ni Mama na naging mabait na ako.

Muling pinahid ni Zemy ang kaniyang mga luha nang muling mapatingin sa akin.

I saw the determination in her eyes as she speaks. Siguro ay marami siyang iku-kwento sa akin tungkol sa mga nangyari sa kaniya habang wala ako. Siguro ay hindi lamang niya kasama sina Mama at pupunta rin sila rito upang bisitahin ako.

I can even saw how my twin's hair is now just above her shoulder. Sa tingin ko ay mas lalo pa siyang gumanda.

I also wanted to say a lot of things that happened to me. Kahit na kadalasan doon ay hindi masaya.

Ngunit ngayon masaya na ako.
Hindi ko alam, mgunit siguro ay dahil iyon sa Hari.

"Na-Nahirapan ka ba rito? P-pasensya na, Zem. Don't worry I'll help you get out of here, okay? D-did he hurt you?"
Nanginig ang kaniyang boses sa huling sinabi.

Kumunot ng bahagya ang aking noo dahil sa hindi alam na tinutukoy.
She lick her lips. Muling napatingin sa aking tiyan. Wala sa sariling hinawakan ko iyon.

"I will help you out of here. Away from him. Bukas ng gabi, Zemira."

Napalunok ako at binasa ang ibabang labi. Natigil sa pag-iyak.

"W-what do y-you mean?"

Malungkot akong tinitigan ng aking kakambal. Her eyes are in streak of tears.

"I know how cruel Zytos is, Zem. I-I am sorry. That you have to suffer like this. I-I'm just so scared about that time. Hindi ko alam. Ku-kung alam ko lang sana..." Muling nag-uunahan sa pagtulo ang luha ng aking kakambal.